|
Xa fai días
que as nosas rúas se están adornando para o Nadal. A pesar da crise a
xente non renuncia a facer festa. Hai unha razón: o ser humano non pode
vivir permanentemente tenso e angustiado; necesita tempos e espacios de
desafogo para dar curso á espontaneidade.
Estas festas
son unha oportunidade irrenunciable. Cabe preguntarse: que se celebra?,
só uns días de lecer, de reunión familiar, de desafogo? Moitas veces
escoitase como máxima preocupación “quen vai vir”, “que se vai comer”,
“que hai que comprar”... E aí queda case todo. Non me estraña que para
algúns estes días resulten tristes e ata lles teñan certa aversión.
Non hai outro
xeito de preparar e celebrar o Nadal? Os cristiáns estamos convocados a
vivir unha preparación distinta. É o tempo de advento: case catro
semanas para revivir e aquilatar a esperanza que nos dá aquel, que sendo
Deus e sen deixar de selo, se fixo un de nós, o “Enmanuel”, o Deus
connosco para seguir con nós, no irmán que nos necesita, no evanxeo que
se escoita e se acolle, na eucaristía que se celebra... El non veu
condenar nin rexeitar, senón salvar e buscar o que estaba perdido.
Velaquí o
motivo dun gozo que ninguén nos poderá quitar. Por iso non nos
conformamos coas luceciñas, nin co papá Noel arranxando polas paredes,
nin coa árbore de Nadal. Nós poñemos o Belén e ata nas fiestras e nas
fachadas a imaxe do Neno Xesús. Porque é Nadal.
|
