| |
Non só pola primavera que, a pesar das alteracións do cambio climático do que tanto se fala e do que tan pouco se fai para evitalo, acudiu á súa cita puntualmente. A forza imparable da vida está aí amosando os seus gromos e froitos.
Ata o mesmo ser humano, capaz do mellor e do peor, o único animal que tropeza varias veces na mesma pedra, empecinado nos seus erros e fracasos (violencia, guerras, explotacións, inxustizas, abusos, contaminación...), cando por outra banda posúe as capacidades e os medios necesarios para facer deste mundo unha casa habitable para todos, xurde unha e outra vez das súas cinsas, como a mesma vida, sedento de plenitude para saboreala e gozala.
Isto é precisamente o que os crentes celebramos na Pascua: a vida que trunfa sobre a morte, o ben e a bondade que suplantan á maldade, a graza e a misericordia que sobreabondan definitivamente sobre o pecado.
Para nós todo este “misterio” da vida ten rostro humano e concrétase nunha persoa: Cristo resucitado; exprésase na alegría dos cincuenta días que dura a Pascua; experiméntase no encontro con el, que vive na comunidade dos seus seguidores e en cada irmán que nos necesita, tamén na súa palabra que escoitamos e na eucaristía que celebramos.
Porque, con palabras de san Paulo, “se Cristo non está resucitado, a nosa fe é unha ilusión: estamos aínda nos nosos pecados” (1 Cor 15, 17). Que ninguén nos teña que reprochar outra vez que non temos cara de resucitados. ¡Feliz Pascua de resurrección, amigos! |
