| |
"Don Uxío García Amor non
pertence a este mundo. Se vivira o Mestre Mateo, a Don Uxío tamén o
metería no Pórtico da Groria da catedral de Santiago de Compostela,
formando parte dos anxos, arcanxos e querubíns do monumento,
probablemente dirixindo a todo un coro anxelical.
Don Uxío é un querubín, esto
é, un espíritu celeste, un anxo da primeira xerarquía. Leva no sangue e
na alma o ritmo da música e da poesía. Foi director de moitas
agrupacións corais e escolanías e, de cando en vez, obséquianos con
fondas e agarimosas palabras en forma de versos. Por esta razón, tamén
lle otorgaron unha mención no premio Letras de Bretaña deste ano,
promovidos polos concellos irmanados de Mondoñedo e Ferrol.
Alá pola década dos sesenta,
naqueles anos oscuros nos que estaba instaurada a dictadura franquista,
impartía unha asignatura no seminario menor da cidade episcopal que se
chamaba Preceptiva Literaria e, por primeira vez, os seus alumnos
tivemos a posibilidade de escoitar na súa melódica, armoniosa e
romántica voz os versos dos poetas Rosalía de Castro e Eduardo Pondal,
e, tamén por vez primeira, oímos falar de Curros Enríquez e Valentín
Lamas Carvajal, e deste xeito, sen querer, nos nosos espíritos acabou
xermolando o amor pola nosa patria.
Hai que recoñecer que a Uxío
García Amor debémoslle as nosas arelas a esta terra sagrada de reis,
fifalgos, irmandiños e poetas. "Moito obrigado, Mestre!" din os nosos
veciños.
Despois de pasar por diversos
postos de carácter burocrático, canonxías e docencia, entre outros,
estaba en disposición de elixir calquera cadeira de cor púrpura, pero él
preferiu afincarse na terra chá, ao carón do pobo, misturado co pobo,
coma un máis do pobo, para continuar dando exemplo como somente fan os
grandes elixidos.
O dito, meus leitores, Don
Uxío garcía Amor non pertence a este mundo, senón ó dos anxos, arcanxos
e querubíns." |
