Unha noite de pánico no Seminario

"Despois de tanto tempo como pasou, pode haber cousas que hasta faigan rir, pero, daquela, medo pasámolo espeso"

Creo que foi no ano 1945 ou 46.

Os pequenos, de segundo, terceiro, cuarto e quinto de Latín estábamos no pavillón (aínda non comenzaran as obras “faraónicas” de D. Fernando Quiroga e D. Mariano Vega) que estaba pegado o antigo Seminario e que tiña, no baixo, o comedor, e no primeiro piso, un grande salón dormitorio, donde nos acomodábamos casi todos (o resto durmía na parte vella, donde ahora está a capela que se chamóu de Teólogos). Alí tiñamos unha cama de madeira: debaixo dela metíamos a maleta, e, a cabeceira, non había mesiña de noite, senón o lavabo de ferro con una ponchera, una xarra de zinc e un cubo; ademais, claro, da bacenilla que estaba no seu sitio. Este salón grande comunicábase co claustro de arriba a través de un “túnel” que salía xunto a Maiordomía. Despois tíñamos outro pabellón baixo que facía de salón de estudio e outros menesteres.

Silvestre era un criado traballador calado, moi forte e simpático coma un toxo no inverno, que tiña o cometido de partir a leña co machado para cebar a cociña. O señor Antonciño era o cociñeiro e José Antonio, ademáis, estaba a cargo da corte dos porcos.
                                                       
Levábamos unhos días en que corría a fala de que Silvestre empezara a tolear. Precisamente o día de autos, contouse que estivera no cementerio do Carme desenterrando os restos de sua mai. A nós xa non nos cabía moito a alma no corpo, e, cando nos deitamos, digamos coa expresión castelá “se mascaba la tragedia”.

Durmiamos coma as lebres (un ollo aberto e outro cerrado) cando, o fío da media noite, sentimos unhos pasos fortes polo claustro da Reitoral: era Silvestre que iba con un machado tras do Reitor, Don Vicente Saavedra, e ó chegar a porta berraba: ”¡Sale, Vicente, sale Vicente!".

Todos eramos presas do pánico: unhos metéronse debaixo da cama, outros fóronse todos por sí e outros as duas cousas a un tempo… Os do Maior trancaran as portas cos armarios e as sillas. Ninguén decía nin chos. Aunque, “a posteriori”, todos fardábamos de valentes.

Tíñamos encargados de nós a dous Prefectos: D. Antonio Bouza e D. Rafael Taboada, que debían ser diáconos daquela, que estaban o cargo de cadanséu dormitorio, donde tiñan a sua cama detrás de un biombo. Por outro lado –éste na súa habitación- o noso Vicerreitor que era D. José Suárez Cazón… Non aparecéu  ninguén. Así que nos sentíamos totalmente indefensos.

Ó día seguinte soupemos que todo o recorrido que fixera Silvestre camiño da Reitoral ibao seguindo paseniño D. Jesús Campello, Maiordomo, que levaba unha maceta das plantas na man para chantarlla na cabeza ao tolo se botaba abaixo a porta. Aquilo impresionóunos a todos e subéu a popularidade de D. Jesús,que boa falta lle facía a que tiña. Non fixo falta que interviñera porque a D. Vicente faltóulle tempo para coller o teléfono e chamar á Guardia Civil. Viñeron, levárono preso e despois de un tempo soupemos que o internaran nun centro en Palencia.

¡Pobre Silvestre, que lonxe o levaron! Dábanos lástima, ainda que, no fondo, todos nos sentíamos máis tranquilos. Así e a vida.

Despois de tanto tempo como pasou, pode haber cousas que hasta faigan rir, pero,  daquela,  medo pasámolo espeso.

Publicado: 01/07/2015: 4562
Rosendo Yáñez Pena

A Pedra (1935) - Sacerdote - Capellán de la residencia 'Mi Casa'-Ferrol