diocese de mondoñedo-ferrol

 

                                                                                                                  a historia da diocese           

                                                                     
 
 
 
    A Igrexa surxe da vontade do Pai para a salvación dos homes; da misión do Fillo, entregado por todos; e do envío do Espíritu Santo, o amor que da vida, como nos recorda o Vaticano II (LG 2-4).

A prolongación histórica desta verdade faise presenza e realidade en cada Igrexa particular que, presidida por un bispo e en comunión co Papa, fai real o misterio de comunión dos homes con Deus, entre si mesmos e coa creación enteira.
   
   
 

A nosa Igrexa mindoniense-ferrolá afunde as súas raíces na primitiva cristianización de Galicia. A parte da tese da evanxelización de Galicia por Santiago Apóstol, en cuxo auxilio ven máis a arqueoloxía que outras fontes, la fe cristiá puido chegar a estas terras do noroeste hispánico poas lexións romanas asentadas en Lugo e, de forma máis clara, a través dos bretóns, de cuxa Igrexa temos testemuña clara a mediados do século VI na actual parroquia de Santa Maria de Bretoña, no moi lonxe da actual Mondoñedo. 

Sen embargo, para nós, a confirmación dunhas Igrexas estables na Gallaecia romana, fieis a Roma e cunha estructura semellante á actual, a atopamos coa figura de San Martín de Dumio. Martín de Dumio o de Braga é uno dos grandes persoaxes da antiga literatura latina hispano-cristiá. Segundo él mesmo confesa, era oriundo de Panonia (Hungría) e ven á península Ibérica no ano 530 para catequizar aos bárbaros do Reino Suevo. Funda un mosteiro en Dumio (preto de Braga) e dende ese mosteiro evanxeliza o norte de Portugal e Galicia. Os seus escritos de carácter catequético, moral e teolóxico chegaron a nós. Podemos dicir que a Martín e ós seus monxes débeselles a evanxelización e división de Galicia en dióceses e parroquias.

  
   
 

 
   
   

Esta reseña histórica xeral para Galicia ten, trescentos anos máis tarde, una vivísima relación coa nosa Igrexa particular. A causa das persecucións e incursións dos sarracenos na Península Ibérica, a poboación ten que fuxir cara o norte. O abade de Dumio, chamado Savarico I, cos seus monxes, fuxe ó norte de Galicia e establécese, en torno ó ano 860, na actual parroquia de San Martín de Mondoñedo, preto de Foz. É probable que os monxes dumienses veñan a este lugar por algún tipo de vinculación anterior.

Aquí está, pois, a raíz da actual Igrexa mindoniense ferrolá. Dumio é o lugar de onde parte o anuncio da fe e da renovación dos costumbres para estas terras noroccidentales da Gallaecia romana; Dumio é o símbolo da inculturación da fe no Reino Suevo.

Dumio é o punto de referencia de comunión destas comunidades coa fe da Igrexa Católica. Dumio é o  lugar onde veñen os monxes que darán forma e estructura a esta Igrexa Particular en comunión coa Igrexa Universal.

Figuras egrexias desta etapa son San Rosendo e San Gonzalo. Trasladada a sé á actual Mondoñedo, cun breve espazo de tempo en Ribadeo, así permaneceu ata o ano 1959, no que á denominación de Mondoñedo añadiuse a de Ferrol.

Bispos que deixaron un forte impacto neste longo periodo foron: don Diego de Soto, frei Antonio de Guevara, frei Juan Munoz e Salcedo, frei Alejandro Sarmiento e, máis próximo a nós, don Manuel Fernández de Castro, o "Bispo Santo".
   
   
   
  Na actualidade, a Diócese de Mondoñedo-Ferrol ocupa a parte máis septentrional de Galicia; os seus limites son o Océano Atlántico e o Mar Cantábrico polo norte, a Diócese de Lugo polo sur, a Arquidiócese de Oviedo polo leste e a de Santiago de Compostela polo oeste. A Diócese abarca 4.500 kilómetros cadrados e algo máis de trescentos mil habitantes, repartidos en 424 parroquias e sete arciprestados.

 
 
 

                       (c) diocese de mondoñedo-ferrol                             www.mondonedoferrol.org                                      2008                                   mcs@mondonedoferrol.org