diócesis de mondoñedo-ferrol

                                                                                                          a diocese en imaxes (II)                 

Santuario de San Andrés de Teixido

O Santuario de San Andrés de Teixido é un dos lugares máis importantes de peregrinación de Galicia. Situado nos cantiis da Sierra dá Capelada, entre Agarimo e Cedeira, a 140 metros sobre o nivel do mar.
A igrexa, comézase a construír no século XVI; sufriu diferentes reformas en séculos posteriores. Da primeira época consérvase a Portada norte, de estilo gótico. Á beira da fachada, levántase a torre de base cadrada de finais do XVIII.
No interior contemplamos unhas pinturas murais que representan o martirio de San Andrés, e o retablo maior barroco, de mediados do século XVIII co relicario, de estilo barroco italiano, onde se atopan os restos do apóstolo Andrés.
Segundo a tradición, este apóstolo, no seu peregrinar por estas terras, chegou en barco ata os cantís de Ortegal, onde envorcou a súa embarcación e converteuse nunha roca, A Barca de San Andrés. Nese momento, Divos prometeulle que tería un santuario e unha romaría que duraría ata o fin do mundo, e á que terían que peregrinar todos os cristiáns, "ou que non vai de vivo, vai de morto", ninguén entraría no ceo sen visitar antes o santuario.
As primeiras noticias documentadas da existencia do mosteiro datan do século XII, pertencente á orde de San Juan de Malta, dependente de Portomarín. No ano 1391, aparece no testamento dunha señora de Viveiro, que di "mando ir polo meu en romaría a Santo Andrés de Teixido, porque llo teño prometido, e que lle poñan no seu altar unha vela do tamaño dunha muller do meu estado".
O devandito de "A San Andrés de Teixido, vai de morto que non foi de vivo" indícanos que as persoas que non foron en vida, deberán peregrinar en alma ao santuario. San Andrés convértese desde a Idade Media nun dos principais centros de peregrinaxe de Galicia, e a nosa visita está chea de tradicións, que iremos asimilando aos poucos.

Mosteiro de Os Picos

Edificio outrora pertencente aos Relixiosos Terciarios Franciscanos, fundado en 1378 e remodelado no XVIII. Habitado polos Pasionistas entre 1884-1964, quedando deshabitado ata a actualidade. A igrexa consta dunha nave en 3 tramos cubertos de nervatura gótica, cúpula con lanterna (s. XVIII), presbiterio, claustro rectangular de dous pisos con arcos no baixo e fiestras no alto, construído a partir de 1687, cociña antiga e escaleira principal do XVIII.
Fachada principal barroca cun ollo de boi central e unha torre lateral de dous corpos e remate en cúpula. Interior: retablo maior salomónico con esculturas, dous retablos laterais barroco e moderno e sillería do coro barroca.
O seu nome verdadeiro é Mosteiro de San Martiño de Vilalourente, aínda que popularmente coñéceselle como Mosteiro dos Picos, debido á vestimenta dos primeiros monxes que o habitaron. Outrora foi lugar de acollida de peregrinos. A subida ao Mosteiro coñécese co nome de "Calvario" pola existencia dun Vía Crucis. Desde o lugar apréciase a cidade de Mondoñedo.

 Dise que foi mandada construír por Fernán Pérez de Andrade a finais do s. XIV.
Ten nave rectangular con teitume de madeira a dúas vertentes e profusión de canecillos lisos no tejaroz.
No frontis, a porta principal con dúas arquivoltas de baquetillas, ornamentadas de aletones na parte interior e de cabezas de cravo exteriormente.
No tímpano, de directriz apuntada, aparece o escudete dos Andrade, en cuxa bordura vai a lenda consabida, en letra gótica, e aos lados un xabaril e un lebrel en actitude de persecución.
A porta de entrada é adintelada e sen adorno algún, aínda que é fácil supor que na reforma do s. XVIII a porta orixinal, de arco ojival, colocouse na sancristía para que servise de hornacina a unha imaxe. O arco triunfal ten astrágalo ademáis da imposta. Máis reducido en ancho e longo o presbiterio, pero á mesma altura que a nave e con modillones idénticos no tejeroz. Tanto as ventás da ábsida como os da nave foron ampliados en reformas posteriores.
O pórtico é xa obra do s. XVIII, como o demostra a inscrición: YZOSE SDO. CVRA ANT. DNEZ. ANO 1736. No hastial preside unha hornacina de vieira cunha escultura pétrea de San Pablo con libro e espada. Aos pés unha espadana de dous vans con coronamiento redondeado, e polo costado meridional da nave un pórtico cuberto ou cabildo con vans protexidos por un enrejado de madeira.
O retablo principal, de estilo rococó, con tres hornacinas no corpo principal e un relevo de San Pablo no ático, é obra dun bo entallador do último terzo do s. XVIII.

Igrexa parroquial de Santa María de Suegos (Lugo)

Antigamente denominada Santa María de Suevos, en recordo aos suevos, antigo pobo bárbaro que invadiu Galicia.
Obra do s. XVI con posteriores reformas do XVIII, de nave rectangular, outra transversal con transepto cuberto de bóveda nervada en terceletes e ligaduras, presbiterio con bóveda de canón e pórtico sobre a entrada meridional da nave. No frontis, leva arco adintelado e urna coa Virxe da Inmaculada en pedra e fermosa torre sen terminar.
Conserva no interior dous retablos de estilo rococó. O dereito de dous corpos policromado e con imaxes de: Santa Escolástica, Santa Rita, Santa Apolonia (pintada ao óleo), Santo Domingo de Guzmán e Santa Teresa de Jesús. O esquerdo tamén de dous corpos e con imaxes de: San Roque, San Antonio, San Ramón Nonato e unha Virxe co Neno pintada ao óleo.
Na sancristía consérvase un fermoso cáliz do século XVII de prata cincelada e con anxos no pé, unha custodia do século XVII, de sol, prata, estilo renacemento con cunchas e anxos, e un cáliz máis sinxelo de prata.
A pintura do retablo maior e as imaxes que aparecen no, foi encargada a D. Pedro de Insoa, pintor e veciño de Viveiro, o 6 de Xuño de 1618, polo licenciado Souto, cura de Suegos, e Pedro Fernández, primicerio da igrexa, en nome de todos os veciños.

                       (c) diocese de mondoñedo-ferrol                             www.mondonedoferrol.org                                      2008                                   mcs@mondonedoferrol.org