diocese de mondoñedo-ferrol

                                                                                                                 a diocese en imaxes           

Basílica de San Martiño de Mondoñedo (Foz)

O tempo parece fluír máis lentamente por San Martiño. A solidez e sobriedade dos seus vellos muros confírenlle unha beleza sosegada e apracible, que logra transmitir a quen a contempla a sensación de serenidade e plenitude que lle concede o posuír a certeza de vivir e sobrevivido á historia.
Séculos de historia contemplan ás insignes pedras de San Martiño; foi sede episcopal (870-1112)- polas súas estancias paseáronse figuras como as de San Rosendo, bispo aquí e, posteriormente, fundador do mosteiro de Celanova- tamén foi lugar de recollemento para agostiños e franciscanos, centro cultural, hospital para peregrinos...
Trátase da catedral máis antiga que aínda se conserva en España. Aínda que se atoparon vestixios do século VIN, a construción do templo actual dátase entre os séculos IX e XII, circuncribiéndose dentro do románico máis primitivo: planta basilical, dividida en tres naves e cruceiro, rematadas en tres ábsidas semicirculares pouco desenvolvidos na cabeceira.

Real Seminario de Santa Catalina de Mondoñedo

O Real Seminario de Santa Catalina, por razón da súa orixe, ocupa o terceiro posto entre todos os Seminarios de España, despois do de Burgos e Cádiz-Ceuta.
En 1563, o Concello de Mondoñedo, presidido polo Bispo Maldonado, acorda solicitar do Concilio Provincial a autorización para erixir un Seminario. En 1583, fúndase o Seminario, baixo o pontificado do bispo Caixa da Xara.
No último cuarto do século XVIII é cando o Centro alcanza maior esplendor, baixo o Padroado Real de Carlos III, que lle concede o título de Real Seminario Conciliar de Santa Catalina, chegando a contar con douscentos seminaristas.
Durante o pontificado de Mons. Argaya trasládase o Seminario Maior a Salamanca, coa creación do Teologado Diocesano San Rosendo. Os alumnos asisten ás clases da Universidade Pontificia de Salamanca. Catro anos despois os seminaristas vivirán no Colexio Maior A nosa Señora de Guadalupe (Hispanoamericano).

En 1977, os seminaristas de Mondoñedo-Ferrol trasládanse agora ao Seminario Maior de Santiago de Compostela, xunto cos doutras dioceses galegas, intentando a posta en marcha dun Seminario Rexional.
No ano 1992, terminan as obras de remodelación do Seminario, promovidas por Mons. Gea Escolano, que incluían, ademais das habitacións destinadas aos seminaristas, unha residencia sacerdotal e outras destinadas a Hospedaxe.

Concatedral de San Xiao de Ferrol

Por Bula de S.S. Xoan XXIII de 9 de marzo de 1959, a Igrexa parroquial de San Julián de Ferrol alcanza a categoría de Concatedral da Diocese Mindoniense-Ferrolá.
Trátase dun edificio que data do século XVIII. O enxeñeiro Julián Sánchez Bort ultimou o seu proxecto, que calcó sobre os planos da igrexa de S. Andrés Avelino de Roma. O día primeiro de xaneiro do ano 1766 colocouse a primeira pedra do novo edificio, que xurdiu rapidamente, a pesar das dificultades económicas que se interpuxeron. O primeiro de maio de 1771 xa se achaba cuberto con bóvedas e tellado, e o día de Corpus do ano seguinte, 1772, trasladouse o Santísimo ao altar que, ao efecto, levantouse provisionalmente.
Ten planta de cruz grega, cuberta cunha gran cúpula, que non deixa ver a súa cascarón ao exterior. A fachada repite modelos compositivos propios do manierismo, con dous corpos superpuestos e jambas de saíntes sillares, enmarcada por dúas altas torres. A pegada italiana está presente na obra deste académico, autor tamén da nova fachada da catedral de Lugo.
A inauguración oficial deste templo na súa calidade de Concatedral tivo lugar o día 14 de agosto de 1959. O seu titular é o mesmo do primitivo templo parroquial de Ferrol, San Julián, cuxa imaxe figura no retablo do altar maior e cuxa festividade celebrar o 7 de xaneiro.

Mosteiro de San Salvador de Lourenzá e Museo de Arte Sacro

Declarado Monumento Histórico Nacional no ano 1974. Érguese majestuoso na capitalidade do Municipio, Vilanova. Foi fundado no ano 969 polo Conde Don Osorio Gutiérrez, coñecido como "o Conde Santo". Este mosteiro benedictino sufriu unha remodelación total entre os séculos XVII e XVIII, época da que datan as actuais construcións. Tivo comunidade de monxes ata a desamortización no século XIX. Volvendo os monxes a principios do século XX e quedando abandonado definitivamente na segunda metade do século.
Consta o cenobio de: Igrexa (impresionante edificio do século XVIII onde destacariamos: fachada deseñada polo arquitecto Casas Novoa e que constitúe un ensaio previo da fachada do Obradoiro na Catedral de Santiago de Compostela; sancristía, cun extraordinario relicario barroco do século XVII; antiga Cámara Abacial, hoxe sede do Concello, con orixinal portería e atrevida escalinata de granito; claustro maior, do século XVII e de estilo clasicista; claustro do Pozo Santo.
Pola súa banda, o Museo de Arte Sacra, creado no ano 1964, foise remodelando en épocas posteriores e na actualidade conta cunhas magníficas instalacións, destacando a ampla sala que outrora foi biblioteca monacal. O sepulcro de "O Conde Santo" pode contemplarse aquí.

                       (c) diocese de mondoñedo-ferrol                             www.mondonedoferrol.org                                      2008                                   mcs@mondonedoferrol.org