| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Roubáronnos o Adviento. Na nosa sociedade
adiántase cada vez máis o Nadal. E preténdese suprimir os signos relixiosos
para convertela en días de vacacións de inverno e de consumismo
desenfrenado.
Os cristiáns habemos de vivir con intensidade un
dos misterios centrais da nosa fe: a vinda do Señor na humildade da nosa
carne. E porque necesitamos prepararnos, non podemos suprimir o Adviento.
Non se trata de quedarnos nun recordo puramente sentimental. A Igrexa
advírtenos, no primeiro domingo de Adviento, que a vinda do Señor non é
ningunha broma. O Señor virá. E non na humildad da nosa carne, senón na
majestad da súa gloria. Poñerá as cousas no seu sitio. E, sobre todo,
recollerá aos elixidos para levalos xunto a O: "onde eu estou, alí estará
tamén o meu servidor" O Adviento é espera e é certidumbre. É espera do Deus
vivo que virá desde a certidumbre de que xa veu realmente á nosa vida. É
unha chamada para que lle abramos as nosas portas. Este é o sentido do
Adviento: acoller a presenza do Deus vivo, terrible e purificador. "¡Oxalá
rasgases o ceo e baixases, derritiendo os montes coa túa presenza!", grita o
profeta Isaías. Necesitamos que derrita os montes do noso egoísmo, da nosa
superficialidad e da nosa inxustiza. Cando veña o Señor Jesucristo, anuncia
San Pablo, "iluminará o que esconden as tebras e poñerá ao descuberto os
designios do corazón, e cada un recibirá a alabanza de Deus".
O Adviento é tempo de alegría e esperanza: "Agardamos do ceo un Salvador: o
Señor Xesucristo. O transformará a nosa condición humilde, segundo o modelo
da súa condición gloriosa, con esa enerxía que posúe para someterllo todo"
(Fil. 3,20b-21). No Adviento escoitamos unha invitación insistente á
alegría. "Alegrádevos sempre no Señor; repítovolo, alegrádevos". Fronte a
tantas invitacións e tantos motivos para a tristeza e o pesimismo, bo é que
acollamos esta chamada ao gozo verdadeiro. Pero a motivación da nosa alegría
é a presenza e a proximidade do Señor. "Alegrádevos porque o Señor está
preto". A nosa misión é ser testemuñas da proximidade de Deus en Cristo
Xesús. Quen pode presumir de ter un Deus tan próximo como o noso Deus? En
Xesús, o mesmo Divos rebaixouse, humillouse, hase anonadado... ata o pesebre
e ata a morte. Pero por amor e para enxalzarnos a nós.
Xoan o Bautista e María son os grandes
protagonistas do Adviento. Xoan invítanos con forza a cambiar o corazón.
Quen queira acoller ao Señor ha de baleirarse dos seus propios pensamentos,
proxectos e sentimentos para acoller os que lle trae o Fillo de Deus. Día
tras día topámonos co mundo do visible. Penetra en nós violentamente a
través da publicidade, a radio, a televisión que estamos tentados de crer
que só existe el. Con todo, o invisible é, moitísimo, de máis valor que todo
o visible. "O esencial é invisible aos ollos". Afinemos o oído e agudicemos
a nosa vista para percibir a presenza do Invisible na nosa vida de cada día.
María, pola súa banda, invítanos á meditación da Palabra, á acolleita
incondicional e comprometida. A Virxe recórdanos que Deus escolle aos
pequenos para facer neles marabillas.
 |
