| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Agradezo sinceramente
que viñerades aquí dende tantos puntos da xeografía diocesana. Tamén quero
manifestar a miña gratitude a cantos traballaron duramente para que este
encontro sexa hoxe unha realidade.
1. Queridos novos: Eu
sei que buscades, por riba de todo, ser felices. E que non vos conformades
con calquera felicidade barata. Queredes conseguir unha felicidade plena e
ilimitada. Tedes no voso corazón e na vosa cabeza programas e proxectos
concretos que vos ilusionan e motívanvos para entregarvos con interese
pensando que saciarán a vosa sede de felicidade.
Pero xa
experimentastes unha e outra vez que cando conseguides chegar ás metas que
vos propuxestes, non atopades a plenitude e a felicidade que esperabades.
Sentístesvos un tanto defraudados e tivestes que empezar de novo.
Necesitades razóns para vivir, razóns para entregarvos, para dar o mellor de
vós mesmo, e tamén razóns para sufrir, porque na vida non todo é cor de
rosa, e mesmo motivos para morrer por unha causa nobre, se chega o caso.
2. Permitídeme,
queridos novos, unha confidencia: cando buscades esa felicidade plena, esas
razóns para vivir e para esperar, no fondo, buscades a Deus. A busca da
felicidade desemboca no desexo de atopar a Deus. "A felicidade que buscades,
dixo o
Papa
Benedicto XVI
en Colonia aos mozos do mundo, a felicidade que tedes dereito de saborear,
ten un nome, un rostro: o de
Xesús
de Nazaret". Da
súa man atopamos ao Deus da vida e non da morte, da felicidade e non do
aburrimento. É importante atoparse de verdade coa persoa de
Xesús.
O ten unha mensaxe
para vós, para todos e cada un: O Padre mesmo vos ama. Non fai noxos das
vosas miserias porque as cobre coa súa misericordia. O dá sempre
oportunidades novas.
Xesús
exerce un atractivo especial, sedúcenos. Non é mestre de teorías, senón de
vida. Invítanos a vivir con el. Cando lle preguntamos: "Mestre, ¿onde vives?
O responde: 'vide e verédelo'. É imposible coñecelo e non amalo, é imposible
amalo e non o seguir. Ao final habemos de recoñecer: Seducíchesme, Señor. Só
dende a vivencia evanxélica se comprende que no fondo a felicidade que paga
a pena é a felicidade en Deus, e non segundo o mundo. As verdades, os ritos
e os comportamentos propios do cristián cambaléanse cando falta o encontro
decisivo con
Xesucristo.
En cambio, dende a vida con Cristo todo se volve distinto e vai adquirindo o
seu sentido.
3. Nalgúns momentos
descubristes que o grupo de amigos non é suficiente, non remata de encher as
vosas inquietudes máis profundas porque a relación é demasiado a miúdo
superficial e insuficiente. Necesitades experimentar, vivir o que é un grupo
en que as relacións non sexan de simple coincidencia na diversión, nin sexan
meramente funcionais. Necesitades un grupo en que as relacións sexan de
comunicación profunda e tamén de acollida, de afecto, de compartir e de
desenvolver a auténtica liberdade de cada un. A comunidade cristiá pode
responder a esas inquietudes e realizar eses desexos profundos. Moitos de
vós que participades en grupos nas vosas parroquias poderiades contar a vosa
experiencia. O grupo cristián axudaravos sen dúbida a vivir a vosa vida
cristiá en comunidade, na Igrexa. Pódese chegar a vivir unha conciencia
gozosa
e comprometeu de pertenza á Igrexa; pode atopar canles para vivir a chamada
a ser un membro vivo e
operante
da Igrexa.
4. Vedes que moitos
deixaron de practicar a fe e outros viven totalmente á marxe de Deus.
Antigamente, a dimensión relixiosa influía na sociedade, impregnaba a
cultura e orientaba a vida das persoas. A socialización sociocultural e a
relixiosa, ían unidas. Actualmente moitos nenos e novos van incorporándose á
sociedade e apropiándose da cultura sen contacto ou cun contacto
insuficiente coa relixión. Isto agrávase cando se aplican políticas coa
intención de facer desaparecer a relixión do ámbito social e público para
reducila ao ámbito privado. Pero tamén é verdade que creceu a sensibilidade
ao traballo pola xustiza e, sobre todo no mundo novo, se fomenta a
solidariedade. Os mozos son moi sensibles ás iniciativas de defensa da
natureza e do medio.
Nunha situación como
esta o mozo que atopou verdadeiramente a Cristo non pode retelo só para si.
Non só non pode ocultar que
Xesucristo
lle cambiou a vida, senón que se sente impelido a contar a súa experiencia.
É a lóxica e a consecuencia do dinamismo da vida nova en Cristo e da súa
forza incontible. Unha vida nova chea de sentido e de amor non se pode
gardar egoistamente, senón que se ha de comunicar co gozo de quen atopou un
tesoro.Si seguides a
Xesús
xamais vos sentiredes sós, porque formades parte da Igrexa, que é unha
grande familia, na que podedes crecer na amizade verdadeira con numerosos
irmáns e irmás na fe, esparexidos por todo o mundo.
Xesús
necesítavos para "renovar" a sociedade actual. Esforzádevos por crecer no
coñecemento da fe, para ser as súas testemuñas auténticas. Tede confianza
nos pastores que vos guían, bispos e sacerdotes; inserídevos activamente nas
parroquias, nos movementos, nas asociacións e comunidades
eclesiais,
para experimentar xuntos a alegría de ser seguidores de Cristo, que anuncia
e dá a verdade e o amor. E precisamente impulsados pola súa verdade e o seu
amor, xunto cos demais mozos que buscan o sentido verdadeiro da vida,
poderedes construír un futuro mellor para todos.
 |
