| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
O Papa
Benedicto
XVI cumpre 80
anos. E o próximo día 19 de abril celebrará o segundo aniversario da súa
elección para Sucesor de Pedro.
Benedicto
XVI é un home de firmes conviccións e
certezas,
pero sen dogmatismos.
Mostrouse piadoso e sinxelo,
bondadoso e afable. Caracterízao sen dúbida ningunha o don da palabra:
fermosa e atinada, respectuosa e, ao mesmo tempo, autorizada; os seus
discursos meditados e sobrios. Nas súas homilías debulla as verdades
cristiás con sinxeleza e con delicadeza.
O pontificado en xeito algunha
cambioulle esa actitude humilde que parece fóselle conxénita. Con finura de
oído -como bo músico que é- distingue perfectamente os ruídos da música. Con
insistencia proclama que Cristo ocupa o centro do cristianismo e con
frecuencia refírese á beleza da fe cristiá: "Nada hai máis fermoso que
ser alcanzados, sorprendidos, polo Evanxeo, por Cristo. Nada máis belo que
coñecelo e comunicar aos outros a amizade con el". "Esta vontade [de Deus]
non é un peso exterior, que nos oprime e nos priva da liberdade. Coñecer o
que Deus quere, coñecer cál é o camiño da vida... é tamén a nosa alegría".
Pouco a pouco vai levando a cabo as
prioridades da súa solicitude pastoral: a unidade do Colexio apostólico; a
posta en práctica do Concilio Vaticano II; a unidade dos cristiáns; o
diálogo aberto e sincero con outras relixións e mesmo coas persoas que
buscan respostas ás preguntas máis fondas da existencia; o compromiso pola
paz e por un auténtico desenvolvemento social respectuoso da dignidade de
cada persoa.
Aínda que non
é un Papa tan viaxeiro como o seu antecesor, a Benedicto
XVI tamén se lle pode coñecer a través das súas viaxes. En 2005 só realizou
unha viaxe internacional: participou en Colonia (Alemaña) na Xornada Mundial
da Xuventude convocada por Juan Pablo
II. As catro viaxes internacionais do 2006 levárono a Polonia, a Valencia
(España) con motivo do V
Encontro Mundial das Familias; a Baviera,
a súa terra natal, e a Turquía ao finalizar o ano. Na viaxe a
Verona, con motivo do
IV Encontro Eclesial Italiano,
aproveitou a ocasión para manifestar os temas do seu prioritaria solicitude
pastoral.
Polonia sorprendeu a
Benedicto
XVI coa alegría da fe. Acollérono con entusiasmo vendo nel o Sucesor de
Pedro.
Un momento forte e
impactante
foi a visita do Papa ao campo de concentración de
Auschwitz-Birkenau.
"Mentres eu -comentaba máis tarde o Papa-, ante o horror daquel lugar,
clamaba a Deus, turbado polo temor da súa aparente ausencia e ao mesmo tempo
sostido pola certeza de que, mesmo no seu silencio, non deixa de permanecer
connosco,
ví
que o arco da vella era como unha resposta: Si, eu existo, e tamén hoxe
seguen sendo válidas as palabras da promesa, da Alianza, que pronunciei tras
o diluvio".
En Valencia, o
Papa Benedicto XVI, recordou que a familia,
fundada no matrimonio, é o ámbito onde o home pode nacer con dignidade,
crecer e se desenvolver de modo integral. É un ben necesario para os pobos
porque é manancial e escola de amor. Tamén invitou os pais a iniciar os seus
fillos na fe e no exercicio responsable da liberdade.
Del encontro de
Valencia, o Papa recordou sobre todo o testemuño de cónxuxes que, bendicidos
con moitos fillos, non ocultaron os días difíciles e as crises pasadas. Aos
bispos díxonos en Valencia: «Coñezo e alento o impulso que estades a dar á
acción pastoral, nun tempo de rápida secularización, que ás veces afecta
mesmo á vida interna das comunidades cristiás. Seguide, pois, proclamando
sen desánimo que prescindir de Deus, actuar coma se non existise ou relegar
a fe ao ámbito meramente privado, socava a verdade do home e hipoteca o
futuro da cultura e da sociedade"
A viaxe do Papa á súa
terra natal tivo por lema: «Quen cre nunca está só».
Ao recordar esta viaxe, o Papa sinalou que «a Igrexa debe falar das
cuestións relacionadas co home, pero o seu tema verdadeiro, e en varios
aspectos único, é 'Deus'. E o grande problema de Occidente é o esquecemento
de Deus: un esquecemento que se difunde". O compromiso común dos cristiáns
en favor da unidade fíxose evidente na catedral de
Ratisbona.
Alí atopouse, ademais dos católicos, ortodoxos e evanxélicos. A Universidade
de
Ratisbona,
onde el mesmo fose profesor, foi o escenario elixido para falar do diálogo
entre a fe e a razón. Froito dalgúns malentendidos, o Papa viu
concitarse
en torno á súa persoa o odio e a violencia.
A
peregrinación apostólica do Papa Benedicto
XVI a Turquía, demostración de auténtica coraxe apostólica, brindou ao Bispo
de Roma a ocasión de manifestar publicamente o respecto que el e toda a
Igrexa Católica teñen pola relixión islámica.
O Bispo de
Roma segue con particular solicitude á Igrexa que peregrina en Italia. A
finais de maio de 2005, viaxou a Bari para
clausurar o Congreso Eucarístico Nacional; o 1º de setembro de 2006
peregrinou ao Santuario da Santa Faz de
Manoppello (Pescase) e o 19 de outubro a
Verona con
ocasión da IV Asemblea Eclesial Nacional
da Iglesia
italiana que tivo por tema «Testemuñas de Jesús
Resucitado, esperanza do mundo».
A Igrexa en Italia é unha realidade
moi viva onde as tradicións cristiás teñen profundas raíces e seguen
producindo froitos. Os italianos -mesmo sen ser crentes- perciben con moita
claridade «a insuficiencia dunha racionalidade encerrada en si mesma e dunha
ética demasiado individualista». É necesario abrirse con confianza a novas
relacións para contribuír ao crecemento cultural e moral de Italia.
A Igrexa está
chamada a «dar respostas positivas e convincentes ás expectativas e aos
interrogantes da nosa xente», propón o Santo Padre.
E continúa: a través do testemuño multiforme da Igrexa, debe xermolar «o
grande 'si' que en Jesucristo Dios
dixo ao home e á súa vida, ao amor humano, á nosa liberdade e á nosa
intelixencia; e, polo tanto, como a fe no Deus que ten rostro humano trae a
alegría ao mundo. En efecto, o cristianismo está aberto a todo o que hai de
xusto, verdadeiro e puro nas culturas e nas civilizacións; ao que alegra,
consola e fortalece a nosa existencia».
Pedimos ao
Señor que siga iluminando e fortalecendo o noso querido Pastor da Igrexa o
Papa Benedicto
XVI para que continúe guiando a Igrexa polos camiños do Evanxeo.
 |
