| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Celebramos a festa da dedicación da nosa Santa
Igrexa Catedral Basílica de Mondoñedo e este ano fixareime na Catedral
1º) como Casa de Deus e casa dos fillos de Deus, 2º) como lugar de
oración, acougo e paz e, para rematar, 3º) como signo visible da Igrexa
particular, neste momento en que nos dispoñemos a inaugurar o Ano
Xubilar en honor de S. Rosendo, o noso bispo e patrono.
Casa de Deus e casa dos fillos de Deus
Os nosos templos, e por antonomasia as nosas Catedrais, non son
únicamente belos exponentes de arte ou lugares de cultura. Naceron e
nacen para congregar ao pobo cristián e tributar a Deus o culto que lle
é debido. Neles predícase a Palabra de Deus, celébranse os sacramentos e
reúnese ao Pobo cristián que peregrina. Os nosos templos son, ao mesmo
tempo, Casa de Deus e casa dos fillos de Deus.
Casa de Deus e casa dos fillos de Deus é, sobre todo, en cada diócesis,
a Igrexa Catedral, aquela en a que o Bispo ten o seu cátedra.
Lugar de oración, acougo e paz
Os nosos templos, con todo, ademais de servir para o culto, son espazo
adecuado para o encontro persoal con Deus, a través da oración e da
contemplación.
Fronte a tantas preocupacións exclusivamente económicas, en momentos de
forte tribulación, cando nos sentimos desasosegados e baleiros no noso
interior, os templos son como un fragmento de eternidade que coa
presenza do Señor invitan ao cambio de comportamentos. ¡Canto necesita o
home dos nosos días estes espazos sagrados para poder facer fronte ás
embestidas da cidade deshumanizada e deshumanizadora que nos empeñamos
en construír! Todos necesitamos sentir no silencio, a paz do espírito
pola que suspira o corazón humano. O encontro con Deus sa as feridas
profundas do home. A paz auténtica non é posible se non abarca a
relación con Deus, a relación connosco mesmos e a relación cos irmáns.
Sen paz na conciencia -non o esquezamos nunca- non se logra a paz
social.
"O sacrificio máis importante aos ollos de Deus -recórdanos S. Cipriano-
é a nosa paz e concordia fraterna e un pobo cuxa unión sexa un reflexo
da unidade que existe entre o Pai, o Fillo e o Espírito Santo". Por
outra banda, a paz de Deus fainos verdaderamente libres: Recórdanos S.
Pedro Crisólogo: "A paz é a que desposúe ao home da súa condición de
escravo e outórgalle o nome de libre e cambia a súa situación ante Deus,
converténdoo de criatura en fillo, de servo en home libre. A paz é nai
do amor, vínculo da concordia e indicio manifesto da pureza da nosa
mente; ela alcanza de Deus todo o que quere, xa que a súa petición é
sempre eficaz. Cristo o Señor, o noso rei, é quen nos manda conservar a
paz, que el dixo: a paz déixovos, a miña paz douvos, o que equivale a
dicir: déixovos en paz, e quero atoparvos en paz; o que nos deu ao
marchar quere atopalo en todos cando volva".
Signo visible da Igrexa espiritual
Por outra banda o templo, a nosa Catedral, é signo visible da Igrexa
espiritual. É, por así dicilo, o domicilio social do Pobo de Deus,
reunido en virtude da unidade do Pai, do Fillo e do Espírito Santo, como
gustaba proclamar san Cipriano. A Igrexa material debe reflectir sempre,
a familiaridad con Deus, o seu benignidad e a súa humanidade
manifestadas en Cristo, Señor noso. "Ademais o templo catedralicio -dicía
o Papa Pablo VIN- ha de considerarse como a imaxe expresa da Igrexa
visible que no mundo enteiro ora, canta e adora; e hallo de entender
como signo daquel Corpo místico, cuxos membros #unir+se
en trabazón de caridade, alimentada co rocío dos dons celestiales"
(PABLO VIN, Motu proprio Mirificus eventus [7.12.1965] 11-12).
A catedral está destinada a acoller á Igrexa diocesana como unidade. A
comunidade que se evoca a Catedral non é unha comunidade parroquial ou
unha comunidade relixiosa ou unha asociación apostólica, senón a
diócesis mesma. Non simboliza, pois, unha parte da Igrexa, senón a
Igrexa enteira realizada como Igrexa particular. Ela é o punto de
referencia permanente para todos os fieis dunha diócesis. Pode haber
templos notables por conservar sepulcros ou reliquias de moita
veneración ou santuarios famosos que convocan a multitudes, pero só a
Catedral é o lugar sagrado, aberto a todos. Á Catedral habitualmente
concorre o pobo de Deus para a chamada 'misa estacional', que é unha
designación acuñada no século II. A Igrexa, o pobo peregrinante de Deus,
fai un alto no camiño, detense, reúnese nunha 'estación' do percorrido
para rehacerse do cansazo coa celebración eucarística que fortalece aos
caminantes cara á patria do ceo. A 'misa estacional', presidida polo
Bispo, que exerce en virtude da ordenación episcopal o ministerio do
supremo sacerdocio (Cf LG 26) é a 'principal manifestación da Igrexa'
(SC 4).
Entre a nosa Catedral, coa súa historia, a súa cultura e a súa arte, e a
nosa Igrexa particular existe unha perfecta simbiosis. A nosa catedral
mindoniense é testemuña silenciosa do cristianismo na historia do noso
pobo cristián. E a nosa catedral é tamén a espléndida mostra da beleza
creada pola fe e a piedade dos cristiáns de Mondoñedo-Ferrol. Nela
abrázanse armoniosamente a arte e a fe. Ela é manifestación inequívoca
de como a Igrexa é 'amiga das letras', de como aprecia a cultura,
cultiva a ciencia, predica a verdade.
O día vinte e seis de novembro do ano dous mil sete conmemoraremos, se
Divos quere, o undécimo centenario do nacemento de San Rosendo, patrono
da nosa Diócesis. Tras once séculos e nos comezos do Terceiro Milenio,
estimo que esta conmemoración é unha excelente ocasión para acrecentar e
renovar a fe que se afianzou entre nós co traballo apostólico e, máis
tarde, coa especial protección de San Rosendo.
Contemplar a persoa de San Rosendo é contemplar a figura dun Bispo que
promueve a santidade e que se entrega con xenerosidade ao seu ministerio
evangelizador. Foi un Pastor da nosa Igrexa preocupado pola vida do
pobo, pai dos pobres, defensor de Galicia, bo organizador das estruturas
eclesiásticas, promotor das vocacións e do apostolado. A contemplación
da vida e o ministerio de San Rosendo, obra grande e marabillosa de Deus,
motívanos a desexar responder coa maior fidelidade posible ao amor Divos
en fidelidade á nosa tarefa evangelizadora.
Para que todo isto fágase realidade invocamos hoxe a San Rosendo e á
Virxe dos Remedios, os nosos patronos e intercesores ante o Pai.
 |
