| |
|
Esta crise, cuxas consecuencias aínda
son imprevisibles, non é unha crise calquera, non é outra crise máis... Se no
fondo da crise económica que padecemos foi provocada polo afán desmedido de
enriquecernos a base de especulación pura e dura, se caemos na idolatría do
diñeiro?, estamos falando de avaricia, de egoísmo e de insolidaridad. Non se
trata soamente dunha crise económica e financeira, atopámosnos ante unha crise
de valores. Unha crise cultural e espiritual. E para saír dela será necesario un
cambio de actitudes e de comportamentos e non só medidas técnicas de carácter
económico. Porque a crise económica solapa e esconde outra crise que, ademais,
en boa medida, constitúe a súa causa e orixe: unha crise cultural e espiritual.
En primeiro lugar, necesitamos vincular a economía coa ética. A economía non
está máis aló da ética porque, como actividade humana que é, necesariamente será
moral ou inmoral. Contribuirá a humanizar ou a deshumanizar, segundo os fins que
persegue e os medios que empregue. Xa que logo, non se pode aplicar o ?todo
vale? para a obtención de maiores beneficios monetarios.
En segundo lugar, necesitamos acabar coa liberalización, a flexibilización, etc.
Para ser humana, a economía necesita regulación (das finanzas, da produción, do
mercado laboral?). Unhas regras que a orienten cara a fins sociais para
contribuír a unha maior xustiza e solidariedade.
Necesitamos, en tercer lugar, cambiar sustancialmente unha economía orientada
cara á obtención do maior beneficio posible, por outra que busque responder
realmente ás necesidades humanas, as de todas as persoas, e ao coidado da
natureza. Necesitamos pasar de producir para o beneficio duns poucos a producir
para a vida de todos. O diñeiro non pode ser o valor supremo na vida das persoas.
O ideal dunha persoa non pode ser gañar diñeiro, canto máis mellor e do modo
máis fácil. Unha economía non especulativa non debe basearse niso.
Por outra banda, os desempleados aumentan a ritmo desorbitado. Son as primeiras
vítimas desta crise que padecemos. Non esquezamos, por favor, que perder o posto
de traballo non só é quedarse sen o medio normal de subsistencia, senón que,
dalgún modo, é perder un posto na sociedade en que vivimos. As familias dos
parados ven ameazado o seu futuro. A posibilidade de conservar as súas vivendas,
xa hipotecadas, se esfuma. A autoestima queda ferida e as relacións persoais
sofren a mesma desestabilización que a súa situación económica. Os parados non
son cifras, son persoas. Non han de ser precisamente os pobres os máis
castigados por esta crise. Sendo solidarios uns con outros e, entre todos,
poderemos achar mellor a saída desta situación que atravesamos. Oxalá esta
difícil conxuntura sirva para que o sistema produtivo poña no centro ao
traballador, tal como vén reclamando a Doutrina Social da Igrexa.
Ao final, trátase tamén dunha crise espiritual. Benedicto XVI na apertura do
Sínodo de outubro pasado manifestaba: ?Desembarazándose de Deus, ao non esperar
do a salvación, o home cre que pode facer o que quere e poñerse como a única
medida de si mesmo e da súa acción. Pero cando o home elimina a Deus do seu
horizonte, cando declara que Deus morreu, ¿é verdaderamente feliz? ¿Faise
verdaderamente máis libre? Cando os homes proclámanse propietarios absolutos de
si mesmos e únicos donos da creación ¿poden verdaderamente construír unha
sociedade na que reinen a liberdade, a xustiza e a paz? ¿Ou non sucede máis ben
- como o demostran cotidianamente as crónicas- que se difunden o poder
arbitrario, os intereses egoístas, a inxustiza e o abuso, a violencia en todas
as súas expresións? Ao final, o home atópase máis só e a sociedade máis dividida
e confundida".
|
