| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Na festa dos apóstolos Pedro
e Pablo,
recordamos na oración e no afecto o Sucesor de
Pedro, o
Papa Benedicto
XVI.
Os casos de abusos a menores por parte duns poucos sacerdotes,
constitúen unha chaga moi dolorosa no corpo da Igrexa e un delito do que
haberán de responder ante a autoridade civil. Pero sobre todo atopámonos
ante un material inflamable que serve moi ben para instalar no
imaxinario colectivo a figura dunha Igrexa como unha especie de monstro
a proposta moral da cal e a disciplina da cal interna abocan
aos seus membros á anormalidade e ao abuso.
Como obxectivo último pretendíase
convencer as familias para que non confiasen á Igrexa a educación dos
seus fillos. E para logralo non importa que a Igrexa teña ás súas costas
un enorme labor educador no recoñecemento da dignidade humana, no amor
ao traballo e ás letras, que fixera nacer os hospitais e as
universidades, que forxase o dereito e limitase o absolutismo...
O
sociólogo Massimo Introvigne explicou que o último furacán mediático
pretendía crear un fenómeno de 'pánico
moral', perfectamente teledirixido dende determinados centros de
influencia. Tratábase dunha 'hiperconstrucción
social' tendente a crear unha figura
predeterminada, neste caso unha figura monstruosa, con materiais
fragmentarios e desperdigados
no tempo.
Finalmente, o 'pánico moral' teledirixido buscou como branco ao propio
Benedicto XVI.
Para nada importa que sexa o Papa que abriu ventás e buscou a máxima
transparencia en todo este desgraciado asunto. Tampouco importa que sexa
o Papa que en Estados Unidos e Australia se atopou cara a cara coas
vítimas para pedirlles perdón en nome dunha Igrexa da que eles son
membros feridos, e merecen polo tanto un amor de preferencia total. En
Malta el Papa
escoitou un a un ás sete victimas
maltesas, mirounos aos
ollos, chorou de rabia e de conmoción. Un deles confesou despois que se
sentira liberado dunha grande opresión, que agora se sentía de novo
fillo da Igrexa.
Como se sitúa o Papa Benedicto
neste momento dramático en que el mesmo se
converteu, dentro da Igrexa, no punto físico que atrae un odio
irracional pero non descoñeceu? De novo Benedicto XVI céntrase no que de
verdade importa: a renovación espiritual e moral da Igrexa e a súa
dispoñibilidade para o testemuño nunha sociedade desorientada pero
sedenta de Deus. Nin unha palabra sobre os ataques inxustos. Máxima
austeridade nos xestos e palabras. Máis aínda, invita a que as probas
que o Señor permite nos leven a unha maior radicalidad
e coherencia. Encerran
dentro si, dixo, a graza de abrirnos á penitencia. A forza da Igrexa
non radica no número e na imaxe senón no don do Espírito que garante o
camiño. Segue a vida, continúa o desafío: vivir a fe e ofrecela a todos.
De onde saca este home esa mirada chea de mansedume e habilmente
intelixente para diseccionar
os tempos? Como puido vivir tranquilo no
medio dunha tormenta como a que tivo que afrontar? O Papa explicou por
que. "Como vedes, dicíalles aos bispos portugueses, o Papa necesita
abrirse cada vez máis ao misterio da Cruz, abrazándoa como a súa única
esperanza e última vía para gañar e reunir no Crucificado
a todos os seus irmáns e irmás en humanidade". Aínda que teña que
transitar por canellas escuras, ben sabe que Cristo, Pastor bo, o
acompaña. E en Malta el Papa
confesaba: "A luz de Deus
non puxo, o gran bo non foi sufocado pola semente do mal". "Sei que
Cristo ama a súa Igrexa, que é o seu Corpo, e sabe que, se ben este
Corpo está ferido polos nosos pecados, o Señor non obstante ama a súa
Igrexa, e o seu Evanxeo é a verdadeira forza que purifica e cura".
O Servo dos servos de Deus demostra unha vez máis
a súa liberdade e sinxeleza ao falar sen tapujos
dunha Igrexa ferida polos pecados dos seus fillos, e sorprende de novo
ao engadir que precisamente nesta conxuntura de debilidade se
experimentan con maior forza os consolos de Deus.
|
