Queridos diocesanos:
O vindeiro domingo, 29 de xuño, celebraremos a solemnidade dos santos Apóstolos Pedro e Pablo. Ese día recordaremos dun modo especial ao Sucesor do Pedro, o Papa Benedito XVI e oramos por el con toda a Igrexa. No libro dos Feitos dos Apóstolos cóntase que, mentres Pedro estaba no cárcere, a Igrexa enteira oraba por el. Tamén nós habemos de estreitar a comuñón de oración e afecto co Papa que actualmente nos preside na caridade.
Este ano o Día do Papa coincide coa apertura do Ano xubilar de S. Pablo. Desde o comezo da era cristiá, a tradición cristiá uniu inseparablemente a San Pedro e a San Pablo, aínda que cada un tivese unha misión diversa que cumprir. San Pedro foi o fundador da primeira comunidade con cristiáns provenientes do xudaísmo e foi tamén o primeiro en confesar a fe en Cristo co martirio. San Pablo obtivo o don de poder profundar en riqueza da fe sendo máis ben apóstolo dos gentiles. Con carismas diversos ?e non sen algunhas tensións entre eles- traballaron ambos os esforzadamente por dar testemuño de Xesucristo e edificar a súa Igrexa.
Que pretende Benedito XVI con este ano xubilar paulino "A resposta déunola o mesmo Papa: aproveitar esta ocasión para unirnos máis profundamente a Cristo mediante a fe, a esperanza e o amor, e para dar testemuño del ante a nosa sociedade de hoxe.
Non é verdade que aos cristiáns de hoxe bótanllenos encima os medos e as dificultades cando nos expomos dar testemuño de Cristo? E non nos paraliza o temor a non ser escoitados? "Polas súas cartas sabemos" escribiu o Santo Pai- que San Pablo non sabía falar moi ben; máis aínda, compartía con Moisés e Jeremías a falta de talento oratorio. "A súa presenza física é pobre e a súa palabra despreciable" (2 Cor. 10, 10). Por tanto, os extraordinarios resultados apostólicos que puido conseguir non se deben atribuír a unha brillante retórica ou a refinadas estratexias apologéticas e misioneiras. O éxito do seu apostolado depende, sobre todo, do seu compromiso persoal ao anunciar o Evanxeo con total entrega a Cristo.? Pablo foi ? alcanzado por Xesucristo? e chegou a escribir que todo o consideraba lixo comparado co coñecemento de Cristo, o seu Señor. "Queridos irmáns e irmás" engadía o Papa-, como nos inicios, tamén hoxe Cristo necesita apóstolos dispostos a sacrificarse. Necesita testemuñas e mártires como San Pablo: un tempo perseguidor violento dos cristiáns, cando no camiño de Damasco caeu en terra, cegado pola luz divina, pasouse sen vacilación ao Crucificado e seguiuno sen volverse atrás. Viviu e traballou por Cristo; por el sufriu e morreu. Que actual é o seu exemplo!"
Acerquémonos a San Pablo, figura senlleira na primeira Igrexa. Leamos e meditemos as súas fermosas cartas. O Ano Paulino axudaranos a profundar na fe viva. A que nos transforma e nos injerta en Xesucristo. A fe que nos capacita para amar con ese amor que desculpa sempre, que non é mal educado nin egoísta, que non leva contas do mal" (1Co 13, 4-7).
Como San Pablo, non nos conformemos con vivir a fe cristiá nós sós. Aínda que teñamos que afrontar toda clase de dificultades e sufrimentos, como el, tratemos de comunicar a nosa fe con valentía. O premio, a coroa de gloria que non se marchita, témola asegurada.
Para todos, o meu saúdo fraterno e a miña bendición
