|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
O Pai ámavos
É a boa noticia de
Xesús.
Atópase así como soa no evanxeo de
San
Xoan.
San
Pablo,
pola súa banda, chama os cristiáns os ''amados de Deus''. Hai que
experimentar o amor de Deus. É tan forte como o amor do pai e tan entrañable
como o amor da nai. É apaixonado como o amor dos noivos e chega ata a 'loucura':
"amando os seus que estaban no mundo, amounos ata o extremo".
Verdadeiramente o amor de Deus cara a nós é excesivo. Deus pasa sempre
amando os homes. Deus ámanos gratis e
n
quérevos cun amor incondicional.
O sacerdote é
testemuña dun amor así no medio do noso mundo. Xustamente onde brilla o amor
fugaz, non comprometido e cheo de condicións. O sacerdote experimentou o
amor de Deus e non pode menos de pregoalo.
Falar de Deus
Falar do Deus que ama
os homes é unha necesidade para quen o sente de verdade. ¿Como non contar
que o amor de Deus, como o do Pai do pródigo, é un amor que respecta a
liberdade, que espera o retorno, que se adianta, que bica e abraza, que 'restitúe'
na condición de fillo que -para o pai- nunca perdeu? É imposible resistir a
tentación de falar dun Deus que nos di aos pecadores. "Eu tampouco te
condeno. Vaite en paz e en diante non peques máis".
O "a quen
moito ama, moito perdóaselle".
Non temos palabras
para expresar a
hondura
do amor de Deus que vivimos cada día. Pero necesitamos falar del porque nos
queima no corazón. Deus mesmo pon as súas palabras nos nosos labios impuros
para que falemos no seu nome. ¡Que sorte a nosa! Un corazón samaritano.
O amor de Deus é máis
que palabras. Por iso Cristo anunciouno con obras e con palabras. O é quen
se achega a todo home malferido e marxinado para curalo co viño do consolo e
o aceite da alegría. Por iso o sacerdote necesita un corazón de pai onde
caiban os sufrimentos dos seus fillos. Un corazón capaz de conmoverse ante
tanta miseria para derramar sobre o mundo a misericordia de Deus.
Necesitamos
sacerdotes
¿Como van oír falar de
Deus se non hai ministros que llo/llelo anuncien? É a queixa
San
Pablo
(Cf.
Rom
10, 14-15). Necesítanse sacerdotes. E Deus segue poñendo no corazón dalgúns
o desexo de vivir e comunicar o seu amor aos homes. Deus segue chamando. E
con voz potente. Pero moitos dedícanse a outras músicas e non teñen oído
para a música de Deus.
O
teñen medo para dar un si sostido.
O Seminario
O Seminario non é só
un grande edificio. É un tempo para aprender a escoitar a música de Deus. E
para aprender a interpretala de modo que a entenda a xente de hoxe. Por iso
forma e acompaña. E sobre todo axuda a recoñecer as pegadas do amor de Deus,
onde queira que se atopen.
Temos un
grupito
de seminaristas. Lévoos moi dentro xunto cos seus formadores. Pero
necesitamos máis, moitos máis. É cousa de todos animar aos adolescentes e
novos que se sintan chamados a vivir exclusivamente dedicados a anunciar con
obras e con palabras o amor de Deus, sempre cheo de sorpresas. O sacerdocio,
dixo
Santo Agustín
Agustín,
é 'oficio de amor''. Ao Señor da
mies
pedímoslle que nos bendiza con novas vocación ao ministerio sacerdotal.
De corazón bendígovos.
|
