| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos
diocesanos:
Tal vez a nosa maior tentación sexa vivir dun xeito superficial e cómoda,
marcada polo goce dos bens materiais. Os froitos deste estilo de vida poden
ser, a medio prazo, moi amargos. Se non se atopa sentido profundo á vida,
pode facerse pesada e ata pode chegar a hastiar. Só quen confía no amor de
Deus, como lle sucedeu ao apóstolo Tomás, pode terminar dicindo: "¡Señor meu
e Deus meu!". De aí brotarán o gozo, a alegría e a dita duradeira.
Aos discípulos mortos de medo no Cenáculo, Xesús aparecéuselles
resplandeciente de luz. Faltaba Tomás. Os discípulos contáronlle o que viran
e sentido. Pero el non o creu. É que a fe non se pode explicar do todo. É,
sobre todo, un encontro con Jesús. É algo que se vive, que se experimenta.
Por iso a mellor forma de comunicala é mostrala, regalala e ofrecela sen
impola. Crer non é algo que se impón, senón que é unha luz, unha graza
recibida que che invade e que nunca se apaga. Noutra ocasión, Tomás ve a
Jesús -porque a fe fai ver dalgún modo a Xesús- e sente entón a alegría do
abrazo do mesmo Cristo. Pero a continuación escoita unha bienaventuranza:
"felices os que crean sen ver". Non é necesario "ver" a Xesucristo para
sentirlle presente e próximo. Hai moitas realidades importantes, como o amor
dos pais ou dos amigos, que non ven pero senten. E é moi difícil dubidar
deles. "O esencial é invisible aos ollos", escribiu Saint-Exupéry. A luz da
fe é máis forte que calquera visión que poida existir. Cristo é máis
resplandeciente que a mesma luz do sol. Non ten comparación.
Crer, polo tanto, non é saber moito nin facer cousas estrañas. É máis ben
vivir unha verdadeira amizade. ¡Que dita poder crer! É o gozo que desborda a
vida dos crentes. ¡Como me gustaría que todo o mundo acollese o agasallo da
fe! A fe é unha conquista diaria e, se non se alimenta, pérdese. Convén
regala con escóitaa da Palabra de Deus e cos sacramentos. O cultivo dunha fe
fresca e lozana é o mellor para ser fieis ao amor de Deus. Non é bo
obcecarse en non crer, en querer palpar a Cristo coas propias mans e verlle
cos propios ollos humanos. Cando se ama lógrase ver. Se deixamos de amar é
cando realmente nos volvemos cegos. Cristo di: "A quen me ama,
manifestareime, viremos a el e faremos morada nel". Falaba da presenza da
Trindade que está no máis íntimo do ser humano. A fe ten ollos máis sutís
que os propios ollos da carne. Para ver a Cristo non se ha de esquecer que
está presente en todo ser humano, especialmente nos pobres. O Evanxeo
recórdanos que calquera cousa que fagamos aos débiles e pequenos, é ao mesmo
Cristo a quen lla facemos.
Ditosos os que cren (Jn 20, 29). O gozo da fe maniféstase transmitíndolla
aos demais. Ata cando este labor, como no caso dos misioneiros, impulsa a
saír dun mesmo, da súa propia casa e país, para facerse peregrino por
lugares afastados anunciando o nome e a vida de Xesucristo. Poderiamos
preguntar aos nosos misioneiros e misioneiras: Por que deixastes a vosa casa
e a vosa familia? Que facedes en países tan afastados e tan distintos ao
voso? Cales son os vosos proxectos e os resultados que obtivestes? A
resposta sería máis que sorprendente. Cos poucos medios cos que contan,
realizan un admirable labor evanxelizador e de promoción humana e social.
No DOMUND 2007
lanzamos un reto a todos os españois. Abrirse á fe, reforzar a súa fe quizá
debilitada. Será o revulsivo que abrirá o corazón a horizontes novos. Que
esta Xornada Mundial das
Misións que celebramos o día 21 de outubro
poñamos os nosos ollos no rostro de Cristo, que nos mira como ao apóstolo
Tomás e faranos sentir a dita de crer.
Que a Virxe Nai, Raíña das misións, axúdenos a permanecer no gozo da fe en
Xesucristo e no desexo de comunicala a todos os homes.
Co meu afecto e a miña bendición,
 |
