| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Fago miña a
postura da Comisión Permanente do Episcopado español en torno á Lei Orgánica
de Educación (GABE), que sintetizo do seguinte xeito:
A LOE, quinta Lei Orgánica de educación en só vinte anos, non garante
debidamente, e mesmo lesiona, dereitos fundamentais nun campo tan importante
como é a educación da xuventude. E non se atén ao pactado nos Acordos entre
a Santa Sé e o Estado Español no referente ao ensino da Relixión católica e
ao seu profesorado.
En canto ao ensino da Relixión, estimo que vulnera os dereitos dos pais na
educación dos seus fillos, tanto no campo da determinación da educación
moral que desexen para eles, coma no da libre elección de centro educativo.
O ensino da Relixión católica será, segundo o
establecido pola LOE, de oferta obrigatoria para os centros e de libre
elección para os alumnos. É o estipulado nos Acordos Igrexa-Estado. Pero os
Acordos estipulan tamén que este ensino será equiparable a unha materia
fundamental. A LOE, en cambio, nin sequera a menciona no corpo da Lei,
relegándoa a unha Disposición adicional. Pola súa banda, os Decretos de
ensinanzas mínimas reducen o número de horas que se lle asignan e establecen
que os alumnos que non cursen Religión recibirán unha "atención educativa",
a definición da cal queda ao arbitrio de cada centro. É unha solución
discriminatoria para os que elixen a Relixión. Se a todo iso se engade o
carácter non computable das avaliacións da Relixión, habemos de concluír que
o estatuto académico do ensino da Relixión non resulta equiparable ao dunha
materia fundamental que se imparte sen que ninguén resulte discriminado.
Polo que se refire aos profesores de Relixión nas escolas estatais, a Lei
asimila a súa situación legal ás formas contractuais xerais reguladas polo
Estatuto dos Traballadores. É verdade que os profesores de relixión son
traballadores do ensino, os dereitos laborais da cal deben ser plenamente
recoñecidos e tutelados. Pero, ao mesmo tempo, os profesores de relixión
católica exercen unha misión específica a de formar os alumnos na doutrina e
a moral católica- que esixe unha capacitación académica especial e
identificación coa doutrina que ensinan. A quen libremente solicitan tal
ensino hai que garantirlles que sexa impartida por profesores idóneos para
iso. É a autoridade da Igrexa -e non os poderes públicos- quen pode ofrecer
tal garantía.
En canto á nova área creada pola LOE baixo o nome de "Educación para a
cidadanía", pretende formar con carácter obrigatorio "a conciencia moral
cívica" de todos os alumnos en todos os centros. Formarase e avaliará, pois,
a conciencia moral dos alumnos, á marxe da vontade dos seus pais. É certo
que a educación da conciencia non debe quedar excluída da tarefa educativa.
Pero a formación da conciencia moral -tanto no "persoal" coma no "social"-
non é competencia do Estado. A autoridade pública non pode impoñer ningunha
moral a todos: nin unha supostamente maioritaria, nin a católica, nin
ningunha outra. Vulneraría os dereitos dos pais e/ou da escola libremente
elixida por eles segundo as súas conviccións.
Ademais os criterios que guiarán estas ensinanzas son os propios do
relativismo e da chamada ideoloxía de xénero. Trátase, pois, dunhas
ensinanzas concretas que constitúen unha lesión grave do dereito dos pais a
determinar a educación moral que desexan para os seus fillos. Todos
desexamos que a escola forme cidadáns libres, conscientes dos seus deberes e
dos seus dereitos, verdadeiramente críticos e tolerantes. Pero iso non se
consegue con introducir nas conciencias dos mozos o relativismo moral e unha
ideoloxía desestructuradora da identidade persoal.
Esta "Educación para a cidadanía" da LOE é inaceptable na forma e o fondo:
na forma, porque impón legalmente a todos unha antropoloxía que só algúns
comparten e, no fondo, porque os seus contidos son prexudiciais para o
desenvolvemento integral da persoa. Os pais farán moi ben en defender con
todos os medios lexítimos ao seu alcance o dereito que lles asiste de ser
eles os que determinen a educación moral que desexan para os seus fillos.
|
