| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos diocesanos:
A Xornada Mundial do emigrante e do refuxiado deste ano subliña unha
realidade: o emigrante non está só, ten unha familia, que é moi importante
para el. A maioría das veces deixa a súa patria transido pola dor de ter que
deixar moi lonxe aos seus e co desexo imperioso de volver pronto á súa terra
e coa súa familia. Pero moi pronto sofre a dor da frustración e ha de asumir
que non volverá á súa terra en breve tempo.
Na emigración, a familia sofre especiais dificultades como a separación, o
desarraigamento, as barreiras de todo tipo para a reagrupación, a
aprendizaxe do novo idioma, a adaptación ao novo ambiente con distintos
costumes, a integración na comunidade de fe? O Beato Juan XXIII cualificou a
separación das familias por motivos de traballo como unha "dolorosa
anomalía" e fixo un chamamento a tomar conciencia dela e a facer todo
posible para eliminala.
Ás veces os esposos, separados físicamente e vítimas dun forte sentimento de
soidade, acaban establecendo novas relacións que xeran novos afectos e
rómpense así os vínculos matrimoniales orixinarios. "O éxodo de tantos
bolivianos está ocasionando a ruptura de moitas familias e a falta de
protección e abandono de moitos dos nosos nenos e novos", denunciaban os
bispos bolivianos na súa última Asemblea Plenaria.
Cando se consegue a anhelada reagrupación familiar non é fácil a inserción e
a participación no novo país. As familias dos emigrantes teñen os seus
dereitos no que se refire á escolarización dos seus fillos, á atención
sanitaria, ao acceso a un posto de traballo para poder saír adiante, etc?
que non sempre poden satisfacer plenamente. Prestemos especial axuda á
familia emigrante cando comeza unha nova etapa de convivencia tras anos de
separación, descoñecendo polo xeral o noso sistema educativo e sentindo
preocupación polo futuro dos seus fillos. Nas reunificacións familiares as
traballadoras sociais, en particular as relixiosas, poden levar a cabo un
beneficioso servizo de mediación, digno de ser máis valorado cada día.
Tampouco esquezamos que nalgunhas pequenas aldeas os fillos dos nosos
emigrantes permiten que o Colexio siga aberto, no entanto a escaseza de
alumnos.
É verdade que se está traballando moito pola integración das familias dos
emigrantes entre nós, pero queda aínda moito por facer. É xa que logo
necesario predisponer accións legislativas, xurídicas e sociais para
facilitar devandita integración. Nestes últimos tempos aumentou o número de
mulleres que abandonan o seu país de orixe en busca de mellores condicións
de vida, pero non son poucas as que terminan sendo vítimas do tráfico de
seres humanos e da prostitución. En España non podemos esquecer que seguimos
vivindo a situación de numerosas persoas que chegan ao noso país sen os
requisitos legais que lles garantan un traballo e unha vivenda dignos e un
futuro con esperanza; ás veces sucumben no intento. E como ben sabemos, con
frecuencia son vítimas de desaprensivos que os explotan antes de saír dos
seus respectivos países, na viaxe ou na chegada ao noso.
Invito aos católicos en particular e aos cidadáns en xeral a ver aos
emigrantes e ás súas familias non como unha carga ou un perigo, senón como
unha riqueza para a nosa sociedade. Esforcémonos en acollelos cordialmente,
en servilos como irmáns e en facilitarlles a súa pacífica e enriquecedora
integración. ?Se non se garante á familia inmigrada unha real posibilidade
de inserción e participación ? dinos o Papa na súa Mensaxe -, é difícil
prever o seu desenvolvemento armónico?. O meu recoñecemento e gratitud a
tantas persoas que prestan, nas administracións públicas, nas institucións e
organizacións públicas e privadas, da sociedade e da Igrexa, no voluntariado
ou individualmente, aos inmigrantes e ás súas familias, tanto na acolleita e
acompañamiento, como no proceso de integración, e outros servizos. Alento
especialmente a Caritas, ás parroquias que atenden aos emigrantes, aos
servizos dos relixiosos? polo labor de acolleita, acompañamiento,
orientación e por outras respostas concretas.
Contemplamos en Nadal á Familia de Nazaret, unha familia emigrante. Unha
familia que compartiu a sorte de tantos que, por motivos ben sabidos: as
secas, o fame e a falta de recursos económicos, a persistencia de guerras
que non cesan, o terrorismo e a persecución ideolóxica e relixiosa, vense
obrigados a abandonar o propio país. A ela encomendamos ás nosas familias de
emigrantes.
 |
