A Festa da Virxe da Carmen, Patroa dos homes do mar, chea de luz e de alegría á familia mariñeira. A lema deste ano, "Por María vénnos a Palabra", alude ao tema do Sínodo dos Bispos que terá lugar en Roma durante o mes de outubro próximo.

Xesús é o Verbo eterno de Deus, a Palabra verdadeira que se fixo carne no seo da Virxe María para traernos palabras de vida eterna. A doncela de Nazaret, totalmente dócil á vontade de Deus, acolleu a Palabra de tal modo que, por obra do Espírito Santo, revestiuse de humanidade nas súas entrañas virginales. "Velaquí a escrava do Señor, fágase en min segundo a túa palabra" (Lc 1,38). Estas palabras de María representan -escribiu H. Schurmann- "a cúspide de todo comportamento relixioso ante Deus, porque expresan da forma máis elevada, a dispoñibilidade pasiva unida á prontitude activa; o baleiro máis profundo que acompaña á máis grande plenitude". Deus respecta ao máximo a liberdade do ser humano e pídelle consentimento. Bellamente escribe Nicolás Cabasilas: "Dívos toma a María por Nai e sérvese da súa carne, porque ela quere prestarlla. Deus encárnase voluntariamente, e por iso quere que a súa nai o procree libremente e de todo corazón".

María é bienaventurada e ditosa porque creu, fiándose totalmente das promesas de Deus. A Palabra converteuse no centro da súa vida e guiou sempre todos os seus comportamentos: "Ditosos os que escoitan a Palabra de Deus e pona en práctica". Con razón a Igrexa ve nela o modelo perfecto de discípulo de Cristo porque ela experimentou que "non só de pan vive o home, senón de toda Palabra que sae da boca de Deus". A fe precede dalgún modo. Así o expresa san Agustín: María concibiu a Cristo "antes no seu corazón que no seu seo". María é nai de Deus pola obediencia da súa fe que lle levou á plenitude da liberdade. A fe de María é un acto de amor e de docilidad. Porque María non acolle pasivamente a Palabra, senón que contribúe de modo efectivo e decisivo coa súa fe a que o Fillo de Deus sexa realmente home e pertenza verdadeiramente á familia humana. María non só é nai; tamén é discípula de Cristo. A relación espiritual entre maternidade e fe é tal que a maternidade é unha forma de discipulado e o discipulado na fe é unha forma de maternidade.

A fe de María, sendo excepcional, sabe de probas e contradicións; e, sobre todo, progresa e crece. Só á luz da resurrección descubriu plenamente que Jesús era o Señor e o Mesías, o Fillo de Deus enviado ao mundo para salvalo. Con todo, ela abandonouse desde o principio nas mans de Deus, confiando totalmente en Él. A fe de María -afirma Pablo VI- faise no evanxeo escoita, investigación, aceptación, sacrificio, meditación, espera, interrogación, acollida interior, seguridade tranquila e soberana no xulgar e actuar, plenitude, oración. é unha fe serena, reflexiva, adulta, ao mesmo tempo que total e incondicional. María é modelo de fe en canto virxe oínte, virxe orante e virxe oferente.

Non conforme con acoller a Palabra, entregoulla á humanidade enteira na persoa da súa curmá Isabel enche de gozo incontido ao recibir á Nai do seu Señor. Para salvarnos é preciso acoller a Boa Noticia que porta María no seu seo. Se cando cruzamos o mar da vida, a Palabra de Deus marca o rumbo da nosa travesía, todos os ventos serannos favorables. Para camiñar pola vida e alcanzar a meta ansiada da Casa do Pai, debemos vivir fielmente na fe de María que é a fe da Igrexa.

Santa María, como en Caná de Galilea, repítenos cada día o seu consigna e o seu testamento: "Facede o que Él vos diga". Algunhas tallas de beleza moi singular representan á Virxe Nai co Neno sentado sobre os seus xeonllos. Este, mentres cunha man bendí, coa outra sostén o libro dos Evanxeos ou libro da vida. María ten como tarefa mostrarnos ao seu Fillo e levarnos ao. ela é a auténtica sede da Sabedoría, non porque acumule coñecementos e saberes deste mundo, senón porque acolleu a Palabra de Deus e entregouna ao mundo como palabra de verdadeira vida.

Despois do "fágase" de Deus Pai na creación do mundo, o do Fillo na redención e do de María na encarnación, hai un cuarto "fágase" na historia da salvación, o da Igrexa e dos crentes que repiten "fágase a túa vontade na terra como no ceo" cada día até o fin do mundo. Santa María, Virxe fiel, roga por nós.

Desgraciadamente, unha vez máis, os dramáticos naufraxios nas nosas costas ao longo deste último ano, embazan a alegría da festa dos homes e mulleres do mar. Convídovos a recordar na oración dun modo moi especial aos mariñeiros que morreron nas costas galegas de Vicedo, Bueu e Camelle, igualmente aos mariñeiros do Arrastreiro ?Cordeiro?, con base en Ribeira, desaparecidos a principios deste ano. Tamén aos que morreron fronte á Costa de Cádiz no naufraxio do ?Novo Pebida Aurora? (setembro de 2007). Todos os diocesanos de Mondoñedo-Ferrol, á vez que nos unimos á dor das súas familias, elevamos pregarias á ?Estrela dos mares? para que interceda por eles ante o Pai e gocen xa para sempre no seu Reino de paz e de gloria.

En fin, rendemos o noso máis entrañable homenaxe aos esforzados traballadores da mar e ás súas abnegadas familias. Se as condicións de traballo no mar son por si mesmas moi duras, nestes últimos meses víronse agravadas polo alto custo do combustible e o baixo prezo do peixe en primeira venda. Pedimos á Virxe da Carmen que protexa a todos, pedimos ás autoridades que procuren mellorar as súas condicións de traballo en todas as súas vertentes e dimensións, facendo máis digna a profesión dos mariñeiros e das súas familias.

É necesario meter a María nas nosas vidas. Tela sempre presente ao longo das nosas xornadas. Por iso, suplico á Virxe da Carmen, Patroa de toda a xente da Mar, que volva os seus ollos misericordiosos sobre toda a familia mariñeira que lle profesa unha fonda e entrañable devoción.

 

Con todo afecto no Señor, saúdavos e bendícevos