| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos diocesanos:
O papa XOÁN PAULO II reclamaba: «a formación dos fieis laicos hase de colocar entre as prioridades da diocese e hase de incluír nos programas de acción pastoral, de modo que todos os esforzos da comunidade (sacerdotes, relixiosos e laicos) concorran a este fin» (CL 57). E nós intuímos que na formación cristiá dos bautizados adultos xogámonos/xogámosnos dalgún xeito o futuro das nosas comunidades cristiás.
Pero habemos de recoñecer, se somos sinceros, que non prestamos a suficiente atención á formación dos adultos, centrándonos sobre todo nos nenos e, se seica, nos adolescentes. Pensabamos que, porque se mantiñan algunhas prácticas relixiosas, todos estaban suficientemente formados, e equivocámonos/equivocámosnos. Por outra banda, a escasa formación impartida aos adultos cristiáns estivo moi mediatizada polo afán de transmitir contidos doctrinales. Estes son necesarios e imprescindibles, pero non poden deixar nun segundo plano aos aspectos espirituais na formación. Noutras ocasións, formouse a algúns membros das nosas comunidades para impartir catequeses, para celebracións paralitúrgicas, para impulsar a actividade caritativa e social. Pero non lles axudamos a madurar na fe, a namorarse de Xesucristo e da súa Igrexa, a tomar entre as súas mans con agarimo a dimensión secular da súa vocación laical. Deste xeito demos prioridade ao ?facer? sobre o ?ser? e formamos persoas que saben realizar actividades no ámbito da comunidade cristiá, pero que non teñen sólidamente afirmadas as conviccións e as motivacións cristiás polas que deben realizar todas esas actividades. En definitiva, non soubemos ou non puidemos ser instrumentos para a conversión mediante as propostas da formación cristiá.
Non se trata, por outra banda, dunha formación continuada ou permanente de calquera tipo. A formación dos laicos, tanto a inicial como a permanente, ha de axudarlles a vivir na unidade de vida: buscando a santidade persoal sen esquecer a súa misión de santificar o mundo; sendo membros da comunidade eclesial e, ao mesmo tempo, cidadáns da sociedade civil; sendo solidarios cos homes precisamente por ser testemuñas do Deus vivo; vivindo no mundo sen ser do mundo (Jn 17,11.14-19). Como a alma no corpo, así os cristiáns no mundo, recordaba a carta a Diogneto. O cristián laico fórmase especialmente na acción. A experiencia e a recomendación do maxisterio da Igrexa avalan como un dos métodos eficaces para a súa formación, a revisión de vida.
O compromiso do laico na acción, non só non lle exime de tomarse en serio a súa formación cristiá, senón que a reclama. Pola contra exponse a caer no activismo ou no clericalismo. Traballar en ambientes secularizados como os actuais, esíxelle unha formación que facilite a profundización na súa fe e a reafirmación da súa identidade cristiá en comuñón coa Igrexa.
Non podemos quedarnos satisfeitos nunha situación como a nosa en que moitos afirman ser cristiáns e viven como os que non teñen fe. As nosas comunidades deben tender a ser comunidades de fe madura, pero nunca deben resultar ?elitistas?. A Igrexa pola súa mesma natureza debe estar aberta para acoller aos que están en camiño, aos que buscan, aos que son aínda débiles na fe, aos pecadores. Na Igrexa de Xesucristo atopamos o perdón para os nosos pecados e os medios necesarios para cambiar as nosas vidas. A Igrexa non pode renunciar á súa vocación á santidade e conformarse coa mediocridade.
A novidade do Evanxeo pode conducirnos por carreiros que xamais pensásemos percorrer e pode levarnos lonxe dalgúns métodos tradicionais de evangelización. Para todo isto é necesario cultivar unha formación cristiá de calidade. A cultura da vida que nace do Evanxeo é unha verdadeira alternativa á cultura da morte que nos envolve. Dicir que a Igrexa é unha Igrexa eucarística non quere dicir que sexa unha Igrexa recluída nas sancristías. Estar atentos á novidade do Evanxeo levaranos a saber percibir e interpretar os signos dos tempos. Nestes labores serviranos de axuda inestimable unha boa formación cristiá
Unha comunidade eclesial cansa caerá pronto nun soño prolongado. Unha Igrexa segura e só prudente se fosilizará na súa propia seguridade. A mensaxe evangélico non é unha mensaxe de onte. é unha novidade perenne á que debemos responder con coraxe e con entusiasmo. Que ocorrerá da fe dentro dunha ou dúas xeracións se non introducimos hoxe os cambios oportunos e necesarios para que a súa transmisión quede asegurada? Esta pregunta debe inquietarnos para traballar con visión de futuro.
Non é momento de lamentacións. A presenza do Señor resucitado no medio da súa Igrexa e a constante acción do Espírito invítannos a pór os ollos no futuro, a remar mar dentro e a traballar con esperanza.
Revisemos os procesos de formación cristiá que estamos levando a cabo nestes momentos coa mellor vontade, pero talvez sen o necesario discernimiento. Non desaproveitemos as mil e unha oportunidades que temos nas nosas mans.
Co meu afecto e a miña bendición,
 |
