|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Morreu un bispo da nosa
diócese
O pasado domingo ao luscofusco
pasaba á Casa do Pai quen fose bispo de Mondoñedo-Ferrol durante 15 anos,
Mons. Miguel Anxo Araújo Iglesias. A última vez que o visitei en compañía
do Sr. Bispo de Ourense no Hospital recuperara a consciencia e puiden
intercambiar con el algunhas palabras de alento e de agarimo. Pero lle vin
como moi vencido pola súa enfermidade.
A morte de quen fose Pastor da nosa diocese de 1970 a 1985 permítenos
recordar que na vida e na morte somos do Señor. Desde o día do noso
bautismo somos propiedade de Deus; somos seus, ovellas do seu rabaño. O
chámanos polo noso nome e estende sobre nós as súas mans protectoras. Como
bautizado, confirmado, presbítero e máis tarde bispo, D. Miguel Anxo era
moi consciente de que se vivía, non vivía para si mesmo, senón que vivía
para o Señor e para os irmáns.
Como Pastor bo no medio do pobo de Deus, predicou íntegro o Evanxeo de
Xesús procurando aplicarlle ás circunstancias cambiantes da historia.
Congregou ao pobo cristián para a celebración da Eucaristía e os
sacramentos da Igrexa aplicando con fidelidade e creatividade as normas
emanadas do Concilio Vaticano II e animou a vivir a caridade axustándose
ás novas necesidades que os novos tempos fixeran xurdir entre nós. Logo
dos seus 87 anos aquí na terra, podería ver feita realidade a promesa de
Xesús: Vou prepararvos un lugar, logo virei e recollereivos porque onde eu
estou quero que estean os que me serviron.
Encomendedes ao Pai da misericordia e Deus de todo consolo ao noso Bispo
D. Miguel Anxo para que, pola súa inmensa misericordia, perdoe as súas
faltas e pecados e poida contemplar canto antes o rostro de Deus en
compañía dos santos e elixidos.
A herdanza de Mons. Miguel Angel Araújo
2.1
Un pastor
sinxelo e austero.
Creo que a sinxeleza do que fose
Bispo desta diocese de Mondoñedo-Ferrol deixou un pegada indeleble en
cantos lle coñeceron e trataron. E, xunto coa sinxeleza, a austeridade de
vida. Chamoume poderosamente a atención a austeridade en que viviu D.
Miguel Anxo cando visitei as dependencias que el e a súa familia ocuparon
no Obispado de Mondoñedo. O non daba importancia algunha a todo isto e
adoitaba comentar que en circunstancias máis precarias vivían moitos
sacerdotes da diocese naquel entón.
2.2
Un pastor
preto a todos, especialmente aos sacerdotes.
Un pastor capaz de achegarse á
xente sinxela, a todo o mundo, pero de xeito especial á boa xente da aldea
e do mar. Mostrou predilección por achegarse aos sacerdotes, sendo sempre
comprensivo e bo, no entanto aparecer nun primeiro momento como seco ou
distante e a súa dificultade para expresar o agarimo que sentía cara a
eles. Nalgunha ocasión viviu a Visita Pastoral como un momento para
compartir o día a día da vida dun sacerdote nas súas parroquias.
2.3.
Un pastor
amante do seu pobo, a súa cultura e a súa lingua
Como galego de terras ourensás,
mostrouse sempre amante do seu pobo e da cultura e a lingua galegas. Esta
tarefa valeulle, como sabemos, ser nomeado membro da Real Academia Galega.
2.4.
Un pastor
que viviu con ledicia eo Concilio Pastoral de Galicia
Él entendeu que era a ocasión
propicia para dar un impulso á acción pastoral en toda Galicia seguindo as
orientacións do Concilio Vaticano II e participou con moita ilusión en
todo o referido a devandito Concilio do mesmo xeito que os seus
colaboradores máis inmediatos.
2.5.
Un pastor
marcado polo sufrimento
As tarefas do discípulo de
Cristo, e máis as dun Pastor da Igrexa, veñen sempre marcadas por algunhas
incomprensións, ataques, obstáculos alleos e erros propios, en definitiva
por algúns sufrimentos. D. Miguel Anxo sufriu ao experimentar directamente
o descenso de vocacións ao ministerio sacerdotal e pola problemática
laboral de Ferrol. Ultimamente a súa enfermidade tamén lle causou
molestias e dores, pero sempre tivo presentes aquelas palabras da Carta
aos Hebreos: «O Fillo de Deus co que padeceu aprendeu a obediencia; e
chegado á perfección, converteuse en causa de salvación eterna para todos
os que lle obedecen» (Hb 5, 8-9).
3. A nosa
tarefa
3.1.
Herdemos o seu estilo: cercano, austero e sinxelo
Eu, como
bispo, e vós queridos irmáns como sacerdotes e fieis da diocese de
Mondoñedo-Ferrol, acollemos a invitación do Señor a herdar o estilo
pastoral do que fora Pastor da nosa Igrexa. Sexamos cercanos, austeros e
sinxelos. Estemos preto de todos, pero especialmente da xente que sofre,
dos que non poden facer oír a súa voz nunha sociedade na que só contan os
poderosos deste mundo.
3.2. Herdemos a súa cercanía
ós sacerdotes
Herdemos tamén a súa cercanía ós
sacerdotes. Valoremos o ministerio sacerdotal nuns tempos en que a
indiferencia de algúns e a fe débil de outros deixa ó sacerdote en soidade
e incomprensión. Acheguémonos ós sacerdotes, sexamos
con eles comprensivos e agarimosos, para que eles, á súa vez, podan
facerse cercanos ós seus fieis todos.
3.3.
Inculturemos a Boa Nova de Xesús nesta a nosa terra galega
Non podemos
predicar o Evanxeo ignorando as condicións espacio temporais en que o
facemos. Estamos chamados a ser homes e mulleres plenamente de hoxe e
plenamente de Xesús, o Señor. A cultura galega, purificada como as demais
culturas dos elementos que puideran ser incompatibles co Evanxeo de Xesús,
ha ser vehículo propicio para que a Boa Nova chegue á nosa xente e cale
nelas ata transformar a súa mente, o seu corazón e os seus comportamentos.
3.4.
Aprendamos a fecundidade do sufrimento
Por último,
queridos irmáns, non esquezamos que a fecundidade do noso traballo
apostólico require asumir os sufrimentos que leva consigo. "Se o gran de
trigo non cae na terra e morre, queda infecundo", nos advertiu o Señor. El
non refugou a cruz, senón que a aceptou e morreu nela para mostrar dun
modo definitivo a súa obediencia ao Pai e o seu amor ós homes. Os
discípulos de Cristo non podemos correr sorte distinta da que correu o
noso Mestre.
Démoslle
gracias a Deus Pai pola labor apostólica que desenvolveu entre nós Mons.
Miguel Ánxo Araújo. E demos gracias tamén ós seus familiares,
especialmente ós que estiveron máis preto del nos seus últimos anos e nos
seus últimos momentos. Sempre o trataron cun agarimo inmenso e mesmo con
mimo. Don Rafael Lombardero, o seu fiel secretario particular, sempre me
comentou que desde que comezou a súa tarefa foi considerado polo Bispo
como un membro máis da súa familia. Que a todos lles chegue a nosa
condolencia e o noso agradecemento.
 |
