A nosa Eucaristía de hoxe é, como sempre que a celebramos, acción de grazas a deus Pai porque nun exceso de amor entregounos ao seu Fillo moi amado. E nesa acción de grazas incluímos o agasallo que Dívos fíxonos cos 50 anos de presenza das Escravas do Santísimo e da Inmaculada na cidade de Ferrol.
 

1. As consagradas non son mulleres decepcionadas do mundo, senón namoradas de Cristo. Non abrazan este modo de vida por un desencanto, senón por unha ilusión, por unha auténtica fascinación: porque experimentaron a sedución dunha Persoa viva e vivificante, absolutamente única e inconfundible que se chama Jesús. A decepción e o fracaso non poden ser nunca a motivación decisiva para seguir a Cristo na vida consagrada. Jesús non decepciona nunca. Ao contrario, suscita entusiasmo, cativa, acende ilusión, fascina, seduce e namora. Máis aínda, a medida que un deixa que Jesús viva nel, o entusiasmo, a ilusión, a sedución real e o namoramento, lonxe de diminuír, van crecendo. Cando Xesucristo se converte de verdade en amigo é imposible a rutina, o cansazo, o desalento ou a mediocridade. A alianza de amor que supón a auténtica amizade vívese sempre en crecente fidelidade, con renovado alento, estreando a cada paso a ilusión primeira. Estas Irmás nosas dedicadas á contemplación para sempre demóstrano palpablemente.
 

2. As chamadas á vida contemplativa seguen a Xesucristo no silencio e na soidade. é o seu xeito peculiar de seguir a Xesucristo. Pero se trata dun silencio que custodia a Palabra feita carne e dunha soidade que alberga unha Presenza única, a presenza de Deus. Se ese silencio non tivese o eco desa Palabra, sería un vulgar mutismo. Se esa soidade non testemuñase a beleza do Deus que as habita, non excedería a tristeza de estar sos. As contemplativas viven un silencio elocuente e unha soidade habitada, por quen de feito dá razón e sentido á súa entrega: a Palabra de Deus e a súa Presenza adorable. Por que todo isto? Pois porque se o home busca e trata de expresar de tantos modos o misterio que lle desborda, chega un momento no que debe dar paso a outro modo de expresión máis propio: a adoración silenciosa. Día e noite as Escravas adoran a Deus recoñecéndolle como Creador e Salvador, como Señor e Dono de todo o que existe, como Amor infinito e misericordioso. Adorar ao Deus único, vivo e verdadeiro, libera ao home de replegarse sobre si mesmo, robustece a súa dignidade persoal. A adoración do diñeiro, do poder, da propia imaxe, da saúde, do pracer?, en cambio, degrada e esclaviza. O silencio das contemplativas non é un calar para furtar a palabra debida e esperada, senón froito da incapacidade que o ser humano sente para dicir e para dicirse; é desbordamento no que o home cala de tanto como ten que expresar. Este tipo de linguaxe non verbal, silencioso, é a linguaxe mística. Para o místico, como para o amante, as palabras non son nin domésticas nin domesticables, senón que permanecen dalgún modo no seu estado máis orixinario.


A soidade está tamén na base da vocación da contemplativa. é o seu trazo peculiar. No corazón da que sente chamada á vida escondida en Cristo resoan sen cesar as palabras de Deus no profeta Oseas: "Levareina ao deserto e falarei ao seu corazón" (2,16). Non é fácil vivir nesta soidade habitada da que falamos. Porque, a soas co Señor, o primeiro que descubrimos, é que o noso propio corazón está poboado de innumerables voces, pensamentos, paixóns e desexos que fan imposible vivir en soidade e silencio. Pero a soidade da monxa contemplativa non é unha soidade que illa, non é a soidade do que non é capaz de relacionarse. Trátase máis ben, desa soidade á que o Señor e Mestre invítanos: 'Vide á parte, a un lugar solitario, e descansade un pouco" (Mc 6,31). é o que puidésemos chamar soidade de comuñón.
 

3. Vivindo en comunidade fraterna
 
Todo isto víveno as monxas contemplativas en comunidade fraterna. Vivir en comunidade pode ser un peso e unha carga, pero elas viven a comunidade como o lugar onde poden sanar as súas feridas, onde maduran como persoas e como crentes e onde poden abrirse ao amor das irmás.
 
Para convivir unhas con outras, as contemplativas han de esforzarse por cortar brótelos de individualismo egoísta que brotan por todas as partes. E, sobre todo, han de cultivar a relación mutua e gratuíta, o amor, o coñecemento recíproco, o perdón, a acollida e a responsabilidade. Todo iso sería imposible se o Espírito do Señor axudásenoslles a vivir a fe, a esperanza e a caridade.
 


4. Que servizo supón para a Igrexa e para o mundo hoxe?
 
Podemos preguntarnos: Cal é o servizo que as contemplativas prestan á Igrexa e ao mundo de hoxe? O servizo que as contemplativas prestan ao home de hoxe é axudarlle a espertar e a saciar a súa sede de Deus. Por iso han de ter experiencia forte do misterio, han de deixarse encher de Deus: "Se es sensato ?recomendaba xa S. Bernardo no seu tempo-preferirás ser cuncha e non canle; este segundo recibe a auga déixao correr. A cuncha non; espera a encherse e, sen menoscabo propio, soborda o que lle sobra... Hoxe sóbrannos canles na Igrexa e temos poquísimas cunchas. Parece ser tan grande a caridade de quen verten sobre nós as augas do ceo, que prefiren derramalas sen embeberse delas, dispostos máis a falar que a escoitar, e a ensinar o que aprenderon. Se desviven por rexer aos demais e non saben controlarse a si mesmos"[1].
As contemplativas recordan constantemente á Igrexa o único necesario hoxe e sempre. Fálannos de Deus cando a palabra "Dívos" caeuse de moitos beizos e esperta desconcerto ou malestar nalgúns outros. Anuncian a Boa Nova dun modo peculiar desde a oración, o silencio e a soidade, e co seu estilo de vida, anticipan dalgunha forma, veladamente, a vida do ceo, visible para quen queira ver. Recordan á Igrexa que toda tarefa pastoral debe ter por meta a unión das persoas con Deus, a vida no, a felicidade no, o encomio e a acción de grazas.
O servizo que a vida contemplativa presta ao mundo de hoxe é presentar unha alternativa á tolemia na que vive e se desvive a nosa sociedade. Dicir aos homes, os seus irmáns, que é posible unha vida humana plenamente lograda nun marco sinxelo e austero, pero que responde aos desexos e anhelos máis profundos do corazón humano; en definitiva, á transcendencia que todos temos como último fondo dentro de nós.
 
As nosas contemplativas acollen a todo o que se achega ao seu Convento, a todos escoitan con amor, con atención, con proximidade respectuosa, e a todos fanlles presentir a tenrura de Deus, a calor do lume do amor divino e o refrixerio do divino consolo, traducidos en variadas formas de compartir os escasos recursos humanos de que dispoñen.
 
Pedimos a Cristo Eucaristía e a María Inmaculada que axuden ás nosas Escravas tan queridas a perseverar con alegría e fidelidade na súa vida consagrada e que lles regale novas vocacións, se é posible xurdidas na nosa terra. Para elas e para todos vós, o meu afecto e a miña bendición

 

                                                 

 

 

 

 

---