| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Celebramos hoxe a Eucaristía,
memorial actualizado da morte e resurrección de Cristo, recordando e orando
por D. Darío Balea, sacerdote do noso presbiterio diocesano.
Visiteille en Lugo e puiden conversar con el. Desde o primeiro momento, á
vez que percibía a súa gran humildade, a súa enorme piedade e o seu amor aos
pequenos detalles. Sen dúbida nacer nunha familia dun cristianismo tan
convencido como a súa, moito lle axudou. Desde logo, cando Divos mirou con
agarimo a tantos membros deste fogar cristián e chamoulles a "estar con el e
a predicar o Evanxeo", por algo será.
Tamén puiden verlle e acariñarlle na Residencia de Bretoña, cando xa non
podía comunicarse connosco mediante a palabra, pero nos falaba - e moi
elocuentemente- cos seus xestos, a súa mirada e os seus silencios.
Agora visitoulle o Señor, na súa visita última e definitiva, para levalo
xunto a si. E el podería escoitar sen dúbida aquela invitación do seu Deus e
Señor: "Ben fixeches, servo fiel e prudente, entra no gozo do teu Señor" (Mt.
25,25).
1. Entra no gozo do teu Señor
Nunca habemos de esquecer que
Xesús mesmo presenta o premio eterno como gozo. San Juan de Ávila recórdao
con estas palabras: "Sexa O en quen esperamos, e sexa O o que esperamos,
porque de ninguén podemos alcanzar a Deus, se O non se dá, nin é razón
esperar de Deus cosa menor que o mesmo Deus" . A meta do camiño cristián é
entrar no gozo do Señor, gozar de Deus mesmo. Non estamos condenados ao
baleiro nin á desaparición para sempre. Ao traspasar o túnel da morte,
atoparémonos cos brazos abertos de Deus que queren estreitarnos no seu colo.
"Deus de alegría é, irmáns, non de tristeza; Deus de consolo temos.
Cheguemos ao altar de Deus, á cruz de Xesucristo", recórdanos o patrón do
clero secular español. O Fillo de Deus espéranos desde sempre porque
prometeu: "alí onde eu estou, quero que estea tamén o meu servidor".
Pois ben, se isto é verdade para todo fiel cristián, ¡que non ocorrerá co
sacerdote! Polo sacramento da Orde foi configurado con Cristo Pastor bo e
puido realizar o que só Deus pode facer: perdoar pecados, consagrar o pan e
o viño da Eucaristía. Tamén puido actuar en nome da Igrexa evanxelizando,
catequizando, celebrando os sacramentos, presidindo a caridade. Logo de
fatigas, dificultades e sufrimentos que moitas veces experimenta o sacerdote
no exercicio do ministerio, está chamado a vivir o gozo e a alegría
imperecederos. Hoxe máis que nunca os pastores do pobo de Deus necesitamos
recuperar alegría e ilusión, por dentro e por fóra, no corazón de cada un e
na convivencia fraterna. Con todo, a verdadeira alegría non compra a golpe
de cartón de crédito. Nin se confunde co entusiasmo estrepitoso ou co pracer
instintivo. A auténtica alegría é interior e transfigura a realidade.
Escorrenta os medos e aumenta a confianza nun mesmo, nos demais e no Señor.
A alegría é máis que a diversión porque non queda na superficie senón que
apunta á profundidade da vida. A alegría non se ve, pero se percibe; é
expansiva e beneficiosa; atrae irresistiblemente; cura e transforma... Non
existe calidade de vida sen alegría espiritual. O noso gozo cristián e
sacerdotal é un estado de ánimo lúcidamente sosegado, froito do don de Deus
e do noso esforzo de conversión. Porque nada profundo e duradeiro faise na
Igrexa sen o esforzo dunha conversión sincera. E somos conscientes de que o
gozo de maior calidade non é o que procede dun golpe de fortuna, senón que
provén de lograr algo ardentemente desexado e moi traballado. "Máis segura é
a alegría que vén logo da tristeza que non a que vén sen haber precedido
tristeza ao gozo... Gardádevos do gozo que non nace da verdadeira alegría;
tédelle por sospeitoso", advirte S. Xoan de Ávila .
2. Fixeches moito ben
O ben da proximidade humana, do apoio e o consolo en momentos de desolación.
O ben da caridade ben entendida que axuda sen humillar. En cantas ocasións o
noso irmán achegouse a cantos necesitaban unha palabra alentadora ou unha
axuda material. E o ben espiritual, que agora non valoramos na súa xusta
medida, de repartir o perdón do Señor, de alimentar co seu corpo e o seu
sangue, de orientar para acertar coa verdadeira vocación.
Aos seminaristas, aos sacerdotes, aquí e en terras de misión. A vida de D.
Darío estivo moi vinculada ao noso Seminario, onde consumiu a maior parte do
seu ministerio sacerdotal. E quero aproveitar esta ocasión para agradecer
publicamente o traballo, case sempre silencioso e calado, dos Reitores e
educadores dos nosos Seminarios Maior e Menor.
Sentindo a chamada de Deus, o noso irmán Darío marchou a Sudáfrica para
anunciar a Boa Noticia de Jesús. Sen dúbida influíron nel os bos exemplos do
seu irmán sacerdote que morreu en Hispanoamérica vítima de accidente mentres
vivía entregado de cheo á misión. Teñamos hoxe un recordo agradecido para os
nosos misioneiros e para os misioneiros do mundo enteiro. Eles cumpren por
nós o mandato do Señor: "Ide e facede discípulos meus de entre todas as
xentes". E para poder facer o ben procurou unha boa formación. Ampliou a súa
formación en Roma para poder servir mellor aos irmáns e estimulou aos
seminaristas nunha preparación concienzuda para o exercicio do ministerio.
3. E, sobre todo, fuches servo fiel e prudente
D. Darío, aínda coas súas fraxilidades e fraquezas, fixo moito ben. Pero,
sobre todo, foi un servo de Deus fiel e prudente. Nel contou sempre máis o
ser que o facer. quixo ser todo de Deus e, empuxado polo, quixo ser todo
para os irmáns. Nun dos seus sermóns, dille S. Xoan de Ávila
confidencialmente a Deus unha oración que ben podería dicirlle D. Darío ao
atoparse con el nun abrazo de amor definitivo e inacabable: "Ti, Señor,
sábelo. Non me turbaron as palabras dos que de min murmuraban, dos que mal
sentían e dicían de min e dos que me contradicían porque eu seguíache a Ti,
Pastor bo, Pastor amoroso. Despois que che seguín non desexei cousas deste
mundo; non busquei favores de home nin riquezas que os homes adoitan desexar;
nin outra cousa que, segundo home, puidese procurarme e desexar. Ti, Señor,
sábelo que digo verdade, cuán de boa gana deixei todo o que tiña e todo o
que puidese ter por seguirche a Ti, Señor meu, Pastor meu, Ben meu".
4. Animados polo bo exemplo do noso irmán, continuamos o camiño
O autor de Hebreos invítanos a mirar o rostro de Cristo: "Tamén nós...
corramos con perseveranza na carreira que se nos abre por diante, cos ollos
fixos en Jesús, autor e perfeccionador da fe, o cal, animado polo gozo que
lle esperaba, soportou a cruz sen covardía e agora está sentado á dereita do
trono de Deus. Pensade atentamente naquel que soportou na súa persoa tanta
hostilidade de parte dos pecadores, a fin de que non vos deixedes abater
polo desalento" (Hb. 12,1-3).
E aplicando esta consigna ao momento actual que nos tocou vivir ensinaba o
querido Servo de Deus Xoan Paulo II: "A Igrexa mira agora a Cristo
resucitado. [....] No rostro de Cristo ela, a súa Esposa, contempla o seu
tesouro e a súa alegría. "Dulcis Iesu memoria, dans beira cordis gaudia":
¡cuán doce é o recordo de Xesús, fonte de verdadeira alegría do corazón! A
Igrexa, animada por esta experiencia, retoma hoxe o seu camiño para anunciar
a Cristo ao mundo, ao comezo do terceiro milenio: El "é o mesmo onte, hoxe e
sempre" (Hb 13,8)".
 |
