| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Miñotos, 17.1.2007
"Creo na vida eterna. Amén". Así terminamos a recitación do Credo ou a
profesión de fe que facemos tantas veces na Santa Misa. A vida perdurable
consiste -como ben sabemos- na nosa unión con Deus, e non noutras cosas
froito da nosa imaxinación, xa que Deus mesmo en persoa é o premio de todas
nosas fatigas e traballos: "Eu son o teu escudo e a túa paga abundante". "A
vida eterna -ensina S. Ireneo- é a visión de Deus". Só Deus pode saciar os
nosos desexos máis profundos. O home só en Deus atopa o seu descanso
verdadeiro: "Facer para ti, Señor, e o noso corazón non achará repouso ata
que descanse en ti", formulou maxistralmente San Agustín.
Chegou a morte
Antonte o Señor chamaba xunto a si a un presbítero irmán noso, D. Enrique,
logo dun tempo de dura travesía. O asumiu serenamente a súa enfermidade e
deunos un exemplo marabilloso. ¡Cantas veces nas miñas visitas, no canto de
confortarlle, fun confortado por el! E este testemuño podédeslle dar moitos
dos que estades hoxe aquí. Moitas veces pedinlle que ofrecese os seus
sufrimentos e as súas oracións para que o Señor bendíganos con novas
vocacións ao ministerio sacerdotal e estou seguro de que todo isto non foi
en balde. Algúns de vós, queridos sacerdotes novos, comentástesme o papel
tan importante que xogou D. Enrique na vosa vocación sacerdotal. Agora desde
o ceo, xunto co noso recordado D. Jaime, temos un intercesor máis ante o Pai.
Agora o tempo da proba pasou para el dando lugar á eternidade da recompensa.
Cantas veces, cando a espera facíaselle longa, díxolle D. Enrique con toda a
súa alma ao Señor con palabras de San Xoan da Cruz: "Sácame de aquesta morte,
o meu Deus, e dáme a vida, non me teñas impedida neste lazo tan forte, mira
que peno por verche, e o meu mal é tan enteiro que morro porque non morro".
Vivamos o misterio que celebramos: Cristo entregouse polos nosos pecados e
resucitado para a nosa xustificación. Confiados no perdón e na xustificación
que nos ofrece, deixemos o destino do noso irmán nas súas divinas mans, as
mellores mans. Con dor pero con paz, con bágoas pero con esperanza. "Morrer
só é morrer. Morrer acábase. Morrer é unha fogueira fugitiva. É cruzar unha
porta á deriva e atopar o que tanto se buscaba". E o que buscamos é o rostro
misericordioso do Deus que perdoa todas as nosas culpas, cura as nosas
enfermidades, rescata a nosa vida da tumba e cólmanos de graza e de tenrura.
Tras unha longa enfermidade
Acompañamos a súa enfermidade con esperanza, pero sempre dispostos a aceptar
o plan de Deus. Nesta perspectiva consideramos que a morte, sentinela que
vixía constantemente o misterio, debilidade incurable dos seres corporais, é
sempre un sobresalto pero non unha caída no baleiro: "Esta é a vontade do
que me enviou: que non perda nada do que me deu, senón que o resucite no
último día. Esta é a vontade do meu Pai: que todo o que ve ao Fillo e cre
nel, teña vida eterna e eu resucitareino no último día". A morte dun
sacerdote é unha perda moi dolorosa para a súa familia, unha perda moi
sentida para o presbiterio e unha perda para a nosa comunidade diocesana. E
nós vivímola con dor, pero non con só resignación. Vivímola con fe e con
esperanza: "Na vida e na morte somos do Señor pois para iso morreu e
resucitou Cristo, para exercitar o seu poder sobre os que viven e sobre os
que morren".
Unha herdanza preciosa
Quédanos o recordo da súa bondade, da súa dispoñibilidade misioneira que
levou a diversas parroquias na nosa diocese desde Viveiro a Neda, e que lle
impulsou a cruzar o océano camiño de Brasil nun momento e de Guatemala
noutro. Sempre se dedicou con toda xenerosidade ao ministerio sacerdotal que
o Señor confioulle. Quixo estar unido a Xesucristo e á Igrexa, pondo a súa
vida ao servizo da misión encomendada como tamén o demostrou nestes anos da
súa enfermidade, vivindo a conciencia serena e a confianza esperanzada de
dicir a súa si obediente á chamada definitiva de Deus. A súa realización
sacerdotal ten agora unha nova dimensión que poderá levar a plenitude na luz
que non ten ocaso.
Profesión de esperanza
Xunto ao seu cadáver do noso irmán sacerdote afirmamos a nosa esperanza
dicindo: "A misericordia do Señor non termina e non se acaba a súa compaixón;
así a todo renóvanse cada mañá. O Señor é bo para os que nel esperan e
búscano". Estamos convencidos de que a última palabra tena Deus e é sempre
palabra de vida. Soamente esa esperanza pode consolar adecuadamente a perda
humana dun ser querido e dar sentido á súa vida e á súa morte, aos seus
proxectos e traballos ata o último momento. Quen pode coñecer os designios
de Deus? É insondable a súa intelixencia. As palabras de Xesús: "Vide ao meu
todos os que estades cansados e angustiados e eu aliviareivos" lévannos a
mirar ao ceo e levantar as nosas costas encorvadas polo peso da nosa
existencia.
Acción de grazas
Quero convosco dar grazas a Deus. Del vénnos todo don: tamén nos veu o don
deste presbítero, que acolleu a chamada do Señor para vivir a vida
sacerdotal, sendo testemuña do Evanxeo coa súa palabra e as súas obras, e
que viviu con desvelo e con entusiasmo os gozos e as inquietudes pastorais
da nosa Igrexa particular. Convosco invoco a misericordia de Deus compasivo,
rico en piedade, sobre a súa historia e sobre a súa persoa. A graza tan
abundante que Deus transmitiu polo seu ministerio sacerdotal, pedimos que
sexa o seu santificación última e o seu definitivo alivio.
Grazas a todos os que na súa vida ofrecésteslle a vosa proximidade, axuda e
afecto. Grazas a vós, os seus familiares. Grazas ás Irmás de Marta e María,
que tanto lle quixestes, e coidásteslle con todo esmero e agarimo. Agradezo
a todos a vosa presenza, signo da vosa consideración cara ao noso irmán, e
manifestación da vosa comuñón na fe e na esperanza. Da man da Virxe María
dicímoslle a Divos Pai que se cumpra a súa vontade, que confirme a
fraxilidade desta vida nosa coa plenitude da Resurrección. Resucitar é sacar
á boia o mellor que hai en nós: a semente da inmortalidade e isto só o pode
facer Cristo que é a Resurrección e a Vida. O Deus da paz e da esperanza
sexa para todos nós sostén e fortaleza, pois nada poderá arrincarnos do amor
de Deus que se nos manifestou en Cristo Xesús. Á misericordia de Deus
acollémonos. Amén.
 |
