| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos irmáns todos e especialmente queridos sacerdotes:
"Dou
grazas ao meu Deus cada vez que me acordo de vós, sempre en toda oración
miña por vós" (Flp
1,3-4).
Dou grazas a Deus por cada un de vós, co seu nome e o seu rostro, polo
regalo da vocación sacerdotal que recibistes de Deus. Clausuramos con
esta celebración eucarística o Ano San Sacerdotal
proclamado polo Papa Benedicto
XVI para toda a Igrexa con motivo dos 150 anos da morte do Cura de
Ars.
1. Por que nos interesa hoxe o cura de
Ars?
Durante este ano tivemos a oportunidade
de recordar dun modo especial unha das grandes figuras sacerdotais da
historia da Igrexa. ¿Por que nos interesa hoxe un sacerdote sinxelo e de
grande sentido común, que viviu nun momento histórico tan distante de
nós? É obvio que hai acontecementos e persoas que deben ser actualizadas
pola memoria para o noso proveito e para alimentar a nosa esperanza. Nos
decenios que lle tocou vivir, contra todo prognóstico, a súa parroquia
se converteu en centro de atracción do ámbito, de toda Francia e mesmo
de varios países de Europa. ¿Que é o que xente buscaba en Ars con tanto
empeño? Non os seus monumentos nin a beleza das súas paisaxes; tampouco
a un home raro que apenas comía e durmía pouco. Buscaban un home de
Deus. Foron escoitar un sacerdote que falaba de Deus de xeito inusitado,
que era reflexo vivente da existencia de Deus e da súa misericordia para
cos pecadores e os necesitados. Juan María Vianney
identificou totalmente a súa vida persoal co ministerio sacerdotal. O
sacerdocio penetrou fondamente no seu corazón, no seu rostro, nos seus
ollos, nos seus labios, nas súas horas do día e da noite. A mensaxe
sobre Deus que se quería silenciar naquela época como na
nosa, era vibrante a través do Cura de Ars
e suscitaba vivo interese. Ver, escoitar, entrar en contacto con homes
deste estilo remove profundamente ás persoas e esperta unha necesidade e
unha aspiración que moitas veces dormen, esváense ou
estan
sufocadas no interior.
2. O sacerdocio non é
unha profesión, senón unha vocación
Na Vixilia preparatoria da clausura do
Ano Sacerdotal o Papa recoñeceu que "hoxe en día é moi difícil ser
párroco, sobre todo nos países da antiga cristiandade. As parroquias son
cada vez máis extensas: é imposible coñecer a todos, é imposible cumprir
todos os deberes que esperan dun párroco". Pero precisamente por isto, o
Santo Padre subliñou a
importancia de que "os fieis vexan no sacerdote non só a un que traballa
e despois é libre e vive só para si mesmo, senón que é un home
apaixonado de Cristo. Encherse da alegría do Evanxeo con todo noso ser é
a primeira condición" para
ser un bo sacerdote. O sacerdocio non é unha profesión, senón unha
vocación.
3. A oración, unha
prioridade
"Unha prioridade moi importante é a
relación persoal con Cristo, engadía. A oración non é algo marxinal:
rezar é algo propio do sacerdote, tamén como representante do pobo que
non sabe orar ou non atopa tempo para orar. A oración persoal, sobre
todo a Oración das Horas, é alimento esencial para a nosa alma, para
toda a nosa acción". A oración é unha forza inesgotable para a misión.
Como dixo Benedicto XVI:
"O sacerdote que reza moito e ben, exprópiase progresivamente de si e
únese cada vez máis a Jesús,
Bo Pastor e Servo dos seus irmáns. En conformidade con
El, tamén o
sacerdote 'dá a súa vida' polas ovellas que lle foron encomendadas'. A
renovación interior repercutirá eficazmente nun testemuño evanxélico
máis incisivo. A santidade do sacerdote corrobora a súa predicación e as
súas tarefas pastorais".
A Deus rezou o santo Cura de Ars longa e
detidamente, no seu nome perdoou a filas interminables de homes e
mulleres atordados polos seus pecados, ensinou aos nenos con paciencia,
cariño e pedagoxía, predicou os domingos despois dunha longa preparación
que, segundo as súas palabras, lle custaba ímprobos
traballos. E como o trato con Deus non encerra o
orante na
intimidade nin o illa das persoas coas súas feridas, creou a chamada
Providencia para acoller, coidar e educar nenas e adolescentes
desamparadas na vida e expostas a toda clase de abusos. Para estas e
para tantos, no canto de Ars,
renovou as fontes do amor e da esperanza e capacitounas para mirar ao
futuro con confianza. Sempre foi sacerdote a carta cabal. Sempre
interesou a súa predicación, foi buscado constantemente e ninguén se
retirou do seu lado sen recibir unha palabra de perdón, de consello, de
ánimo, de luz en medio da súa confusión.
Porque "sen Deus -recordábanos hai pouco o Papa- o home non sabe onde ir
nin tampouco lograr entender quen é. Ante os grandes problemas do
desenvolvemento dos pobos, que nos impulsan case ao desasosego e o
abatemento, vén no noso auxilio a palabra de Jesucristo:
'Sen Mí
non podedes facer nada' (Jn
15,5) Y
non anima: ''Eu estou convosco todos os días ata a fin do mundo'' (Mt.
28,29) (CiV 78)". Sacerdotes como Juan
María Vianney
son preciosos ministros do Evanxeo e
prestan tamén un moi importante servizo na sociedade.
4. "Conforma a túa
vida ao misterio da cruz do Señor"
O
sacerdote sofre hoxe o azoute de "ventos contrarios" de gran forza (cf.
Mt
14,24) que fan cambalear a barca da súa vida e da propia Igrexa,
conducíndoo á tentación do desalento, a turbación ou a dúbida. Necesita
un fortalecemento interior e un apoio social do que carece, polo menos
un apoio decidido da comunidade cristiá. Remamos "en noite escura" e
necesitamos vivir intensamente a espiritualidade do sacrificio.
O
Santo Padre
recordábanos en Chipre: "a mensaxe da cruz foi dada a nós, para que
poidamos ofrecer esperanza ao mundo. Cando proclamamos a Cristo
crucificado,
non proclamamos a nós mesmos senón a el. Non ofrecemos a nosa sabedoría
ao mundo, non falamos dos nosos propios méritos, senón que facemos de
canles para a súa sabedoría, do seu amor, dos seus méritos
salvíficos.
Sabemos que somos simplemente uns vasos de barro e, non obstante,
sorprendentemente fomos escollidos para ser heraldos da verdade
salvífica
que o mundo ten necesidade de oír. Non nos cansemos xamais de
marabillarnos fronte á graza extraordinaria que nos foi dada, nunca
cesemos de recoñecer a nosa indignidade, senón que simultaneamente nos
esforcemos sempre por converternos en menos indignos da nosa nobre
chamada, para non debilitar mediante os nosos erros e as nosas caídas a
credibilidade do noso testemuño.... Reflexionade sobre as palabras
pronunciadas polo bispo ao novel sacerdote, mentres lle presente o cáliz
e a
patena:
"Dáte conta do que farás, imita o que celebrarás, conforma a túa vida ao
misterio da cruz de
Cristo el Señor.
Pero "cremos e sabemos" (Jn
6,69) que o Señor Resucitado non é un "fantasma" (cf.
Mt 14,26;
Lc 24,37).
El sempre vén ao noso encontro camiñando sobre o mar das nosas
dificultades e dinos: "Tede ánimo confiado, eu son, non teñades medo" (Mt
14,27). El mándanos ir cara a Él
camiñando sobre a auga, fixando os ollos máis en
Él que nos nosos
problemas. E se, non obstante, sucumbimos como
Pedro,
Él segue
estendendo a súa man para agarrarnos e fortalecer nosa pouca fe (cf.
Mt
14,29-33). San
Pablo
recomenda: "Vivide alegres na esperanza, pacientes na tribulación,
perseverantes na oración" (Rom.
12,12) porque a esperanza nos dá alegría nas probas, liberándonos do
desánimo fronte ás dificultades.
A
pesar de todo seguimos coa man posta no arado, non obstante a dureza
da terra e a inclemencia do tempo. Isto constitúe un motivo
redobrado de acción de grazas. Porque "ninguén que pon a man no arado e
mira atrás é apto para o Reino de Deus" (Lc
9,62), di Jesús.
Deamos novo vigor en nós mesmos e en noso
entorno a sentimentos de misericordia e compaixón, capaces de responder
a situacións de graves carencias na sociedade. Respondamos con
creatividade a todas as pobrezas,
incluídas a dificultade de
atopar sentido á vida e a ausencia de esperanza.
|
