| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Saúdo con todo afecto ao
nutrido grupo de sacerdotes da diocese de Lugo que quixeron acompañarnos
na despedida a D. Eliseo Costa Duro. Igualmente aos sacerdotes da
Diócese de Mondoñedo-Ferrol. Expreso a miña proximidade e a miña
condolencia aos familiares de D. Eliseo, especialmente ao seu irmán
Remigio que continúa exercendo o ministerio sacerdotal na nosa Diócese.
Saúdo con particular afecto á comunidade parroquial de Melide que
mereceu que Deus fixásese en moitos dos seus fillos para chamarlles ao
ministerio sacerdotal ou á vida consagrada. A vocación á especial
consagración é desde logo un agasallo de Deus, pero o cristián ha de
acollelo e cultivalo. Ningunha destas cousas poderíaas facer sen a axuda
da comunidade cristiá na que vive a súa fe. Saúdo con agarimo aos fieis
de Corbelle e demais parroquias que atendeu pastoralmente D. Eliseo
durante tantos anos.
Vivamos o acontecemento da morte dende a fe
cristiá
Os cristiáns non podemos vivir
a morte como os que non teñen fe. Cunha imaxe moi bonita San Pablo
díxonos na primeira lectura que mentres vivimos neste mundo somos
peregrinos que teñen que montar e desmontar a súa tenda de campaña, pero
que, tras a morte, Deus acóllenos na casa que nos ten preparada no ceo.
A morte para nós non é unha perda, é unha ganancia. É verdade que nos
custa a separación física dos nosos seres queridos, pero estamos seguros
de que Deus Pai recibe a todos cos seus brazos abertos. Especialmente
aos sacerdotes aos que configurou na terra con Cristo, Pastor bo, para
que predicasen a súa Palabra, celebrasen os sacramentos e animasen a
vivir a caridade. Seguramente que, tras a purificación que puido supor
para D. Eliseo os seus meses de enfermidade, o Señor díxolle: Servo bo e
fiel, entra no gozo do teu Señor.
Deus revela os seus misterios aos humildes
e
sinxelos
Este misterio, porque
realmente é un misterio que a morte sexa ganancia e non perda, Deus
ocúltallo aos sabios e prudentes deste mundo, como nos dicía o Evanxeo
de hoxe, pero llo revela aos humildes e sinxelos de corazón. Quen dos
que lle coñeceron poderá dubidar da sinxeleza e proximidade que D.
Eliseo mostrou sempre no exercicio do ministerio? Era como un neno
grande ante Deus. Por iso puido esperar sempre no Señor e vivir confiado
nas súas promesas de vida eterna.
A vós os familiares do noso irmán presbítero Eliseo van especialmente
dirixidas as palabras de Xesús: Vide ao meu todos os que estades
angustiados e fatigados que eu vos aliviarei, porque o meu iugo é suave
e a miña carga lixeira.
As
vocacións sacerdotais
D. Eliseo foi sempre moi
sensible ao tema das vocacións sacerdotais. Iso levoulle a fundar unha
bolsa no noso Seminario. Tomemos conciencia de que necesitamos
sacerdotes, de que os necesitamos urxentemente. Recemos, pois, polas
vocacións. E hagámoslo con confianza e perseveranza. Non nos deixemos
levar por consideracións sobre a escasa natalidade e o forte proceso de
secularización. O Señor díxonos que para as vocacións, o primeiro é
orar: "A mies é moita e os obreiros poucos: rogade ao Dono da mies"
Recemos para tomar conciencia da necesidade que temos de sacerdotes,
recemos para prepararnos a acoller as vocacións que Deus queira
enviarnos. Incluamos esta petición nas preces da Eucaristía e os
sacerdotes nas preces de Laudes e Vésperas tamén. E, sobre todo,
invítovos, como o fixen xa noutras ocasións, a orar coa comunidade
cristiá polo menos un día á semana e, se é posible, ante o Señor
sacramentado.
Pedimos ao Señor premie os
seus esforzos, as súas ilusións e as súas fatigas e á Virxe do Carme que
lle presente ante o seu Fillo con agarimo de Nai.
|
