| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Descubrir o valor da vida
Na película ''Vivir' do famoso director xaponés Kurosawa cóntase a historia dunha persoa que descobre de súpeto que lle quedan seis meses de vida. Nese momento experimenta que propiamente non viviu e a partir de entón prodúcese nela un cambio radical: empeza a vivir. Descobre o valor de cada instante, cae na conta de que se afana por cousas que non teñen importancia mentres deixa polo camiño capacidades e valores que a longo prazo satisfán máis Mágoa que o descubrise tan tarde!, verdade?
Unha morte "apropiada"
Pois ben hoxe pode ser o momento oportuno para descubrir o sentido da morte que non é outro que o sentido da vida. Só saberá morrer dignamente quen descubra o sentido da vida, quen dea á vida o seu verdadeiro valor. A consideración da morte pode enriquecer a existencia, como ao protagonista de Kurosawa, que empezou a vivir de verdade xusto cando se cercioró da súa morte próxima. Fronte a tanta superficialidad e mediocridade como abundan no noso ambiente é preciso apostar por unha vida intensa ao servizo dos demais. Temos que apreciar o valor das cousas e non deixarnos seducir polas aparencias. Hai que vivir a fondo cada momento, pero aprendendo á vez a relativizarlo. E hai que vivir a vida e a morte como un acto personalizador. Non se poderá humanizar e personalizar o morrer se non se humaniza e personaliza o vivir. Fronte á morte 'expropiada', en expresión de Lain Entralgo, é dicir, a morte como algo a esquecer durante a vida, a ocultar no momento en que chega e a evitar como experiencia de vida do moribundo, habemos de chegar á morte 'apropiada': aquela que lle permite a un ser el mesmo, a pesar de todo.
Xesús abriunos o camiño
-- Fronte a unha vida vivida baixo o temor á morte, O é o noso liberador. Di o autor de Hebreos: "Así como os fillos participan da carne e do sangue, así tamén participou el das mesmas, para aniquilar mediante a morte ao señor da morte, é dicir, ao Diaño, e libertar a cantos, por temor á morte, estaban para sempre sometidos á escravitude" (2,14-15). Efectivamente, o temor á morte esclaviza para sempre.
-- Co seu testemuño deixounos un exemplo elocuente de que a vida e a morte teñen sentido cando están cheas de amor a Deus e de solidariedade cos irmáns. O egoísmo é ao final a quintaesencia do pecado e "o salario do pecado é a morte", di san Pablo (Rom. 6,23). O pecado, o egoísmo, paga sempre con morte. Tamén para nós o sufrimento e a morte, a vergoña e a huída de Deus, a ruptura da comunicación e a infelicidade, os cardos e a agresividade do corazón son consecuencia do pecado.
"A morte representa para nós o mal absoluto, a suprema inxustiza. Concíbella como algo que vén de fóra, como inimigo que nos ataca, que nos fai sufrir unha inxustiza. Pero di san Juan: "Todo aquel que odia ao seu irmán é un homicida". O cal quere dicir que a morte atopa en nós unha complicidade. Está xa en nós. E cando o home non vive do amor, non só habita nel o odio -e o odio é potencialmente unha vontade de morte cara aos demais-, senón que hai nel unha complicidade coa morte. (...).
O poder do amor, que Jesús nos dá como unha graza polo poder da súa resurrección, permite aos cristiáns a pesar das súas debilidades, crer e facer a vontade de Deus. Esa é a liberación do home. (...). Cando Jesús, Mesías que sofre, obedece a Deus ata dar a súa propia vida, aos ollos dos homes é un vencido. fracasou. A lei do máis forte reduciulle ao silencio. Pero Jesús non quixo ocupar o lugar de Pilatos. Non quixo ocupar o lugar de Herodes. Non loita coas mesmas armas que eles. E porque confiou en Deus, Dívos resucítalle de entre os mortos, dálle a vida cando os homes danlle a morte" (Cardeal Jean Marie LUSTIGER, Atréveche a vivir a fe, BAC popular, Madrid 1992, 133-134).
Ata pode darse o paradoxo de que da mesma morte brote a vida que perdura. "Se o gran de trigo non morre, queda só, infecundo; pero se morre, dá moito froito". "O que ama a súa vida, perderaa; quen estea disposto a perder a súa vida por min e polo evanxeo, terá vida eterna".
Testemuña do "evanxeo da vida"
A vida e a morte do noso irmán Leopoldo, ex presidente do Goberno de España e un gran namorado de Ribadeo, de que é fillo adoptivo, son unha interpretación do ?evanxeo da vida?. O fiouse do Deus amigo da vida e por iso estivo sempre seguro de que a súa vida non estaba destinada a desaparecer, senón a dar moito froito. O participou asiduamente na Eucaristía alimentouse co corpo de Cristo, verdadeiro pan de vida. Contáronme os cóengos de Mondoñedo que lle vían con frecuencia participando na Misa da Vixilia Pascual. E no mesmo sentido faloume o párroco de Santa María del Campo. O soubo por experiencia propia a verdade daquela afirmación marabillosa de S. Juan: ?Nós pasamos da morte á vida: sabémolo porque amamos aos irmáns?. Por iso hoxe podemos enterrar os seus restos mortais, sen deixarnos abater pola pesadumbre, senón cheos de esperanza. Rezamos para que Dívos teña piedade del e perdoe as faltas e pecados que puido cometer por fraxilidade humana. Pero o facemos desde a nosa fe no Deus da misericordia.
Creamos no Deus amigo da vida. Loitemos por condicións de vida digna para todos. Cónstame que D. Leopoldo nos deu un exemplo neste sentido. Desde o goberno de España nunhas circunstancias nada fáciles, como de todos é coñecido. O propiciou a reconciliación e o diálogo entre uns e outros. O traballou para que se chegase a pactos que mellorasen a convivencia de todos.
E desde o seu interese por mellorar as condicións de vida dos ribadenses. escoitei estes días testemuños conmovedores do agarimo con que recibía a representantes das diversas corporacións municipais na Moncloa e de como se esforzou sempre por dotar a estas terras e os seus habitantes de melloras en todas as ordes. Que o Señor recompénselle xa que logo traballo a favor dos demais.
Unha vez máis nos alimentamos coa Eucaristía que se converte en nós en semente de vida eterna. Con este alimento santo podemos seguir traballando por condicións de vida digna para todos e, o que máis vale aínda, para axudarlles a alcanzar a vida eterna.
|
