| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Os meus queridos sacerdotes das dioceses de Mondoñedo-Ferrol, de Lugo e de a arquidiocese de Santiago de Compostela; queridos familiares de D. Manuel Mejuto, queridos irmáns e irmás todos no Señor:
1. Demos grazas a deus pola vida e pola morte do noso irmán
Deus, que nos creou para a vida e nos redimió para unha vida mellor, actuou na vida e na morte do noso irmán sacerdote Manuel. Viviu con el unha historia de amor e de salvación. E finalmente deulle a gustar con Cristo o cáliz da paixón, purificándolo no crisol da proba, para outorgarlle a paz e o descanso ben merecido.
D. Manuel acolleu a vontade do Señor na súa vida e na súa morte sen ofrecer apenas resistencia. Con fe inquebrantable no amor de Deus, coa certeza da resurrección da carne, viviu un amor tenro e entrañable a Cristo e á Virxe, a súa Nai. Agora reunímonos con fe e esperanza e invocamos, como el mesmo o fixo, a misericordia divina para que sexa purificado das súas faltas e goce para sempre da visión de Deus.
A Palabra de Deus ten o poder de consolarnos aos seus familiares, a toda a diocese Mondoñedo-Ferrol e ao seu Pastor, para que podamos ofrecer aos demais o consolo que recibimos de Deus.
2. Quen poderá apartarnos do amor de Cristo?
O tránsito da morte pode provocar angustia e temor, pero tamén se pode vivir cunha gran paz. Así o viviu o noso irmán. A morte tamén pode converterse no lugar onde se poden cantar as marabillas de Deus, que a venceu grazas ao misterio insondable da morte de Cristo. Así o fai san Pablo no texto da carta aos Romanos que escoitamos. O apóstolo exalta o amor de Deus que, para salvarnos do poder da morte, «non perdoou ao seu propio Fillo, senón que o entregou á morte por nós» (Rom 8,32).
«Quen nos apartará ?pregúntase entón san Pablo? do amor de Cristo? Nada nin ninguén, nin sequera a morte. O noso irmán sacerdote Manuel viviu desta convicción de fe recibida no seo dunha familia profundamente cristiá. Cultivou esta fe nos anos da súa formación no Seminario e, sobre todo, viviu desta mesma fe nos diversos ministerios que a Igrexa lle encomendou e que realizou con sinxeleza e competencia. En Lousada houbo de acometer a construción dun novo templo, a súa xenerosa entrega impulsoulle a traballar como pastor dos emigrantes españois en Francia. De alí regresou para traballar sen regatear esforzos na renovación que á nosa diocese reclamáballe o Concilio Vaticano II colaborando estreitamente con Mons. Miguel Ángel Araujo do que foi Vicario Pastoral simultaneándolo durante algún tempo coa responsabilidade de párroco de S. Pedro en Ferrol. Por algúns anos foi sacerdote nas Pontes e culminou o seu servizo ministerial nestes últimos anos colaborando na atención pastoral de Buriz, os Villares e dunhas parroquias próximas. Até ultimísima hora quixo permanecer á beira dos seus fieis entregándolles a Palabra e o Corpo de Cristo!
Cónstame que animou aos sacerdotes, respectando os seus procesos e facéndose pan partido para todos. Pero me gustaría destacar o seu traballo para que os seglares tomasen conciencia do papel activo que lles corresponde na misión da Igrexa. Aínda os laicos na nosa Igrexa non desenvolven a vocación á que foron chamados. ás veces permanecen pasivos e outras veces déixanse levar por formulacións propias da sociedade civil e non da comunidade eclesial. Necesitamos laicos imbuídos de espírito eclesial que vivan a fe con entusiasmo e colaboren cos sacerdotes e consagrados sen complexos e sen revanchismos.
3. A alegría de ser catequista
Este o título dunha das súas publicacións sobre o labor catequética dun sacerdote exemplar da nosa diocese: Manolo Cillero. Foi un dos seus últimos quefaceres. Tamén publicou unha biografía de Nai Purísima, concepcionista en Viveiro, e puxo de relevo o labor de J. A. Rigueira. Nestes últimos días terminou unha publicación sobre o Concilio galego no que el puxo tanto esforzo e tanta ilusión.
A alegría de ser catequista. Vivir a fe como un encontro con alguén, con Cristo, que axuda a descubrir o sentido do gozar e do sufrir, que se nos vai revelando cada día como pan saboroso que sacia a nosa fame e auga viva que colma as nosas ansias de vida eterna?, como sabedoría que vai máis aló e penetra máis profundamente que todas as ciencias humanas. O noso irmán viviu e comunicou esa fe convencida en que ?se o gran de trigo non cae na terra e morre, queda só; pero que se morre dará froito abundante?. Ao dar sepultura hoxe ao corpo do noso irmán confesamos que un día tamén esta carne que enterramos en debilidade saciarase «como de enxunlla e de manteiga» coa visión de Deus; as súas mans, que tantas bendicións prodigaron, alzaranse invocándolle; e os seus beizos, que proclamaron con paixón e fidelidade as belas palabras do evanxeo, lle ?encomiarán jubilosos? por toda a eternidade.
4. Necesitamos novas vocacións
A morte do noso irmán nestas terras tan fecundas en vocacións fainos recordar que habemos de pedir ao Señor con paciente insistencia que nos regale novas vocacións ao ministerio sacerdotal. Estamos convencidos de que O sigue chamando. Pero hai tantos ruídos que distraen a atención dos nosos adolescentes e novos! Mesmo se chegan a ouvir a súa chamada e responden cun si inicial, non é nada fácil que culminen a súa resposta positiva porque os halagos e as tentacións do noso mundo son demasiadas? Axudemos a sentir a mirada rebosante de agarimo dun Jesús que di: Ven e sígueme. Non se pode seguir ao Señor nin manterse no seguimento sen experimentar fortemente o amor entrañable que encerra esa mirada.
Hoxe subirían ao ceo moitos fillos de María, a nosa Nai boa. Pero un deles configurado ao seu Fillo cos sacramentos da graza, un fillo a quen Cristo chamou para asemellarlle a Él mediante o sacramento da Orde e ser así a súa imaxe no medio dos homes. E hoxe María dirixirase sen dúbida a Cristo para dicirlle: Mira, aquí está un dos que ti me diste ao pé da cruz, un dos que che custaron a vida que entregaches por amor, un dos que me tiveron na súa casa como prezado tesouro e miráronme con exquisita tenrura e filial devoción. Acólleo na casa do Pai, pono xunto a ti, pois é teu e perténceche, e cumpre así aquela vocación que me diste ao pé da cruz cando de todos os teus dixéchesme na persoa de Juan: "Aí tes ao teu fillo".
Agradézovos a todos, familiares e amigos, o agarimo e a comprensión que exercitastes co noso irmán. Pero me permitiredes que agradeza dun modo especial a D. Segundo o haberlle acollido no Teologado cando regresou de Barcelona, o animarlle e facilitarlle as publicacións e, sobre todo, o acompañamento tan próximo e amigable durante a súa enfermidade. Que o Señor che premie, querido Segundo, os teus desvelos polo irmán sacerdote e tamén amigo .
|
