| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
O ser humano non pode vivir sen
ilusións, sen proxectos, sen esperanzas
As esperanzas que forman o tecido da vida humana son moitas e de diverso
calado. Segundo a idade ou o momento vital que atravesamos, segundo as
épocas históricas e a diversidade de xeracións, os proxectos cambian e
diversifícanse. Ata ocorre que nalgúns deles pomos tanta ilusión que, cando
se cumpren, deixámonos como un pouso de insatisfacción.
O home da modernidade substituíu a fe na vida eterna pola fe no progreso
soñando cunha ciencia e unha tecnoloxía que lle resolvesen todos os seus
problemas, pensando que se pode lograr neste mundo unha convivencia
plenamente pacífica e xusta, loitando por edificar un mundo no que a razón
vencese definitivamente o sinsentido.
E é verdade que a ciencia e a tecnoloxía, a razón e a xustiza fixeron
realidade moitos proxectos esperanzadores de humanización. Xusto é
recoñecelo. Pero tamén demostraron que deixan ao descuberto as nosas
necesidades máis profundas. Como manter a esperanza cando nos cerca o
sufrimento, cando as inxustizas a nivel de contienentes, a pesar de todo,
son cada vez máis palpables, cando observamos tanta carencia de liberdade ao
noso ao redor ou cando temos que situarnos ?querámoslo ou non- ante a morte
dalgún dos nosos seres queridos ou o asasinato de seres inocentes?
As esperanzas humanas necesitan a gran esperanza, a esperanza definitiva,
que as asuma, as purifique e intégreas no conxunto da vida do ser humano e
no seo da historia da humanidade.
O Deus vivo e verdadeiro: a grande e definitiva esperanza
A gran esperanza que garante a realización plena dos anhelos humanos tanto
para cada home e muller como para o conxunto dos seres humanos é o Deus con
rostro humano que en Xesucristo nos amou ata o extremo. A escrava sudanesa
Xosefina Bakita, logo de ser posesión de varios donos, algún dos cales
deixoulle gravadas no seu corpo 144 cicatrices, descubriu un día que existía
o Deus vivo, o Deus de Xesucristo. Ata aquel momento só coñecera donos que a
desprezaban e maltrataban ou que, no mellor dos casos, considerábana unha
escrava útil. Agora coñecera ao Señor dos señores da terra, que a amaba e
chamáballe á liberdade. Xa non se podía conformar cun dono que non a
maltratase, senón que podía satisfacer plenamente as súas ansias de vida e
liberdade. Neste momento tivo esperanza. Non só a pequena esperanza de
atopar donos menos crueis, senón a gran esperanza. Deus ámame, suceda o que
suceda; Deus espérame, a miña vida é fermosa.
A esperanza grande e definitiva, sen Deus, vólvese complicada se non
imposible. Así o podemos advertir en tantos contemporáneos nosos que se
despediron de Deus e non lles resulta nada fácil manter a esperanza sobre
todo nos momentos duros da vida, que a todos chegan máis ou menos tarde.
Os mártires, testemuñas de esperanza
Quen nos garante que Divos sexa a grande e definitiva esperanza que sosteña
as nosas esperanzas de cada día? Confírmano realmente numerosas testemuñas,
entre eles uns ben cualificados: os mártires. O mártir, como calquera persoa,
ama a vida, non busca a morte, non despreza esta vida nin as cousas boas que
Divos deunos, pero sabe que a vida ?esta vida terreal? non é un fin en si
mesma, e que só a vida vivida intensamente desde o amor con proxección ao
para sempre, é digna de fe.
"O mártir cristián -escribiu Mons Ricardo Blázquez- non é un desesperado
que renuncia a continuar vivindo; nin é un hastiado da vida que ve na morte
a liberación; nin é un ?kamikaze?, como os pilotos suicidas xaponeses da
segunda guerra mundial, que morreron sementando destrución e morte; nin é un
?heroe vermello?, segundo describiuno o marxista E. Bloch, que pechado á
supervivencia persoal morre por un ?mundo novo?. O mártir cristián ama a
existencia; o mártir cristián morre perdoando, o mártir cristián espera
intensamente a vida definitiva da resurrección gloriosa en Cristo. O
emperador filósofo Marco Aurelio, molesto polo heroísmo dos cristiáns,
tratou de interpretalo como fanatismo e gusto polo tráxico; pero se
equivocou. Faltáballe o segredo do cristianismo: a resurrección de
Xesucristo crucificado como fundamento da esperanza dos cristiáns. O amor á
vida en Cristo vencía os suplicios da morte; de aquí brotaba unha liberdade
incomprensible para os pagáns. Sen esa esperanza queda desnaturalizada a
Igrexa e o martirio cristián é incomprensible"
O mártir é un signo visible de Cristo na historia, e precisamente por iso,
un motivo de esperanza. Afirmaba o Santo Pai XOÁN PAULO II: "o martirio é a
encarnación suprema do Evanxeo da esperanza"[1].
O noso patrón S. Julián, de quen hoxe facemos memoria, é verdadeiramente
unha testemuña do evanxeo da esperanza. Na Antioquía do sigo IV, un bo día
o presidente Marciano, ordenou apresar e encarcerar a Xiao e aos seus monxes.
Julián non se amedrentou e valientemente profesou a súa fe no medio da
persecución. Hai expectación na xente cando Marciano increpa con solemnidade
a Julián:
- Rische dos nosos deuses e do noso emperador? Ante os tormentos non haberá
bromas nin réplicas.
Logo cambia de táctica e insinúa:
-O cristianismo é relixión de escravos e adoran a un crucificado. Os nobres
non van á cruz.
-O meu Deus -responde Xiao- ten a nobreza de derramar todo o seu sangue pola
salvación dos homes.
-Basta, Xiao. Que che abran dolorosos e profundos surcos sobre a túa carne
cristiá. Primeiro lle flagelan con toda dureza. Nos criminais non hai
piedade, nin tenrura, nin compaixón. Por fin, a espada non fallará e unha
cabeza que pensara sempre en Cristo roda polo chan como testemuño mudo de fe
cristiá, coa esperanza da resurrección certa. San Xiao puido afirmar con S.
Pablo: "Nos gloriamos ata nas tribulaciones, sabendo que a tribulación
procrea a paciencia; a paciencia, virtude probada; a virtude probada,
esperanza, e a esperanza non falla, porque o amor de Deus foi derramado nos
nosos corazóns polo Espírito Santo que se nos deu" (Rom. 5,3-5).
Presenteivos, moi a grandes liñas, a última encíclica do Papa Benedito XVI.
Anímovos a que a leades. Faravos moito ben e gozardes porque nela o Papa
actual interpreta con diversos rexistros a bela melodía da esperanza. O Papa
combina perfectamente a exégesis bíblica cos ensinos dos Pais da Igrexa, o
discurso teolóxico e o pensamento moderno, os tesouros da espiritualidade e
o diagnóstico do presente, a sintonía cos anhelos máis profundos do home de
hoxe e o discernimiento crítico das diversas ofertas que queren conquistar a
súa mente e o seu corazón.
Non esquezamos que a mensaxe cristiá sobre a esperanza non é unha mera
información, pura comunicación de ideas e coñecementos, senón que tende a
transformar a vida de cantos lle acollen. Pretende configurar dun modo novo
a existencia presente, aquí e agora, abrindo ao futuro no que se pode vivir
a vida verdadeira en plenitude e para sempre.
|
