|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Na
Xornada de responsabilidade no tráfico caemos na conta
de que cada día usamos máis os medios de locomoción que son moi diversos
e máis potentes. Por outra banda, quizais debido á popularidade das
competicións deportivas de motos e de coches, o condutor, co volante ou
o guiador nas mans, se sente campión do mundo circulando por rúas,
autovías e autoestradas. A velocidade funciona como unha droga que crea
adicción e potencia a autoestima. O condutor crese autónomo e
invulnerable. E chega a pensar que os que provocan os accidentes son os
outros, el non, e porque son inexpertos.
Utilizamos cada vez máis os medios de locomoción, pero a pregunta é
obrigada: ¿aumenta a responsabilidade dos condutores e dos peóns?
Respectar as normas de tráfico non pode depender exclusivamente do medo
a que me poñan unha multa ou me quiten o permiso de conducir. ¿Por que
non crece a responsabilidade moral dos cidadáns? Se nos deixamos levar
polo relativismo imperante e pensamos que nada hai bo ou malo por si
mesmo, senón que todo depende da decisión persoal ou das circunstancias,
dificilmente pode aumentar a responsabilidade moral.
Agora ben, para a ética cristiá a responsabilidade no tráfico é un deber
moral para todos. Para condutores e para peóns. Tamén no tráfico hai que
vivir valores como a solidariedade, o respecto mutuo e o amor á vida dun
mesmo e dos demais. Da nosa responsabilidade no tráfico dependen a vida
e a saúde de moitas persoas. Ben os sabemos en
Galicia
onde tantas persoas, e en concreto tantos mozos, atopan a morte ou
lesións moi graves, precisamente nas nosas estradas. Por iso é
obrigatorio practicar a prudencia, o respecto e a consideración cara aos
demais.
O
lema deste Ano ten relación co Ano
San Compostelán
que estamos a celebrar e fálanos dos 'Camiños de esperanza e seguridade'.
Son moi importantes tanto a seguridade como a esperanza de chegar á meta
á hora de percorrer camiños, facer unha viaxe ou peregrinar.
Non facemos os camiños sós. O Señor e
nla Virgen del Camino acompáñannos. Esta consoladora e
gozosa
realidade, proporciónanos alegría e esíxenos responsabilidade. Mentres
viaxamos ou peregrinamos mantemos viva en nós a esperanza de que un día
chegaremos á meta definitiva.
A todos os que nestes días estades de camiño, aos que
emprendedes a viaxe das vacacións estivais, a todos os que se desprazan
por uns ou outros motivos, a todos os peregrinos e camiñantes vos desexo
seguridade e de esperanza.
Co
meu saúdo e a miña bendición,
|
