Este ano 2009 celebra Mans Unidas a súa 50 Campaña contra o fame no mundo. Cincuenta anos de mans e conciencias unidas, transmitindo o clamor dos pobres do Tercer Mundo e tratando de abrir un horizonte de esperanza. Cincuenta anos cos homes e mulleres do Sur traballando por un mundo máis xusto, son anos suficientes para facer un alto no camiño. Hai que mirar cara atrás precisamente para poder mirar cara a adiante con máis realismo.
 
Moitas cousas cambiaron desde entón. Hai máis conciencia do que ocorre no Tercer Mundo, crece o sentido da responsabilidade de todos nuns problemas que a todos aféctannos e pódese observar unha maior preocupación por crear un futuro mellor para todos os seres humanos. Os avances científicos e tecnolóxicos abriron posibilidades ao desenvolvemento humano e crearon máis oportunidades de vida para un maior número de persoas. Mans Unidas gañouse un prestixio ben merecido.
 
Pero tamén hai outras situacións que foron a peor. Hai máis famentos que fai algúns anos, 923 millóns segundo o último informe da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO). Hai máis factores de vulnerabilidad, prodúcense ciclos de seca e choivas torrenciales máis frecuentes e aumentan os fenómenos extremos. Abandonáronse moitas terras que eran de cultivo. A contaminación do auga en moitos lugares que xa tiñan dificultades para acceder a ese elemento básico para a vida; a produción de enerxía a partir de cereales e outros recursos alimenticios, que fixo que se disparen os seus prezos e que escasee o seu disponibilidad para o consumo das persoas. Tamén aumentou a brecha entre pobres e ricos en moitos lugares da terra, o que provoca unha violencia latente e o crecemento das migraciones forzosas, en condicións de gran risco para as persoas
 
Hai aínda moitos problemas estructurales que non se puideron modificar e que preocupan. Mans Unidas aboga por un desenvolvemento no que as persoas sexan protagonistas do seu propio crecemento. Un desenvolvemento que ten que ser integral e, xa que logo, abarcar á totalidade da persoa. No entanto estes fermosos obxectivos non sempre é fácil romper o círculo terrible da pobreza. Millóns de irmáns e irmás nosos seguen condenados a vivir na máis escandalosa miseria. Esta Organización católica que traballa polo Tercer Mundo non se conforma con mellorar as condicións de vida de tanta xente que carece en grao sumo básico; pretende avanzar un pouco máis e conseguir que esas persoas, que xa non teñen fame, poidan avanzar nas súas comunidades, de modo que protagonicen un cambio para toda a sociedade. A formación de líderes é imprescindible se pretendemos que esas situacións de miseria non volvan repetirse.
 
?Combater o fame, proxecto de todos? é o lema para a Campaña contra o fame de 2009. Porque a pobreza non é un azar inevitable. Depende de nós o que as cousas poidan suceder doutro xeito. Todos podemos e debemos facer algo. Ser xenerosos na nosa achega económica para a colecta contra o fame é imprescindible, é demasiado pouco. Podemos e debemos esixir que os produtos que compramos non sexan froito da suor duns nenos con salarios e horarios indignos. Podemos e debemos contribuír a que os Parlamentos dicten leis de inmigración que non convertan ao estranxeiro nun cidadán de segunda. Podemos e debemos apoiar proxectos concretos, como os de Mans Unidas por exemplo, onde podemos estar seguro de que o diñeiro chega onde ten que chegar e cumpre os seus fins. Se todos pedimos os cambios necesarios e estamos dispostos a cambiar tamén nós, cun consumo máis sostenible e solidario e un modo de vida máis austero e responsable, seguro que conseguiremos un presente e un futuro distintos e mellores para todos.
 
Felicito ás mulleres que compoñen a Delegación diocesana de Mondoñedo-Ferrol e anímolles a seguir traballando por esta causa tan nobre e tan urxente. Non esquezamos todos que, ao final da xornada, examinarannos de amor e o Señor faranos preguntas como esta: ¿Tiven fame e déchesme para comer?