| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Is 61,1-3a.6a.8b-9
Sal 88
Ap 1,5-8
Lc 4,16-21
Moi queridos irmáns sacerdotes,
queridos diáconos, os meus queridos irmáns e irmás no Señor:
Celebro cheo de emoción esta primeira Misa Crismal como Bispo voso,
chamado a pastorear esta amada Igrexa que peregrina en Mondoñedo-Ferrol.
Vou coñecendo e amando as moitas persoas e realidades positivas que
alberga a nosa diócesis e a vosa axuda vaime facendo fácil adaptarme
progresivamente ás novas circunstancias nas que hei de desenvolver o
ministerio episcopal que recibín.
Instrumentos do seu amor misericordioso e ministros de esperanza
Reunímonos para la
celebración más significativa como presbiterio diocesano. Presididos en la
caridad por el Obispo, nos reunimos echando especialmente de menos a
nuestros hermanos sacerdotes enfermos e impedidos que no pueden estar hoy
aquí con nosotros. Con esta celebración nos disponemos a entrar en el
Santo Triduo Pascual y comenzaremos renovando nuestras promesas
sacerdotales. Posteriormente procederemos a bendecir los óleos de los
catecúmenos y de los enfermos. Por fin, consagraremos el Santo Crisma. Así
rememoramos año tras año el don inmenso del sacerdocio recibido de
Jesucristo, único Sumo y Eterno Sacerdote. De aquí nace la misión a la que
servimos. Somos los ministros de su gracia para la salvación del mundo
desde la Cruz, triunfante y gloriosa. Por una unción singular hemos sido
configurados íntimamente con Cristo Cabeza, Esposo y Siervo de la Iglesia,
para poder ofrecer 'a Dios en nombre de todo el pueblo' (LG 10) el
sacrificio eucarístico. Somos instrumentos de su amor misericordioso. ¿No
tendríamos que considerarnos, por tanto, ministros de la esperanza que la
humanidad de nuestro tiempo anhela ansiosamente? Mirando de nuevo -como
nos invita el Vidente del Apocalipsis- a Aquél 'que viene en las nubes',
'el que es, el que era y el que viene', 'el Alfa y Omega', 'el
Todopoderoso', el 'que nos amó' y 'nos ha liberado de nuestros pecados por
su sangre' y 'nos ha convertido en un reino y hechos sacerdotes de Dios,
su Padre', podemos sentir que, por el Sacramento del Orden, nos ha
constituido y comprometido para ser testigos y servidores del Evangelio de
la Esperanza.
O sacerdocio vive e dá froitos pola
Eucaristía
É obrigado e, ao mesmo tempo, moi belo afirmar que toda a Igrexa 'vive
da Eucaristía'. Pero dun modo particular debemos proclamar con vigor e
acento únicos que o noso sacerdocio, 'ten a súa orixe, vive, actúa e dá
froitos 'de Eucharistia'. 'Non hai Eucaristía sen sacerdocio, como non
existe sacerdocio sen Eucaristía' (JUAN PABLO II, Don e Misterio, Madrid
1996, 95). A máis profunda verdade do noso sacerdocio, nunca reductible
ao aspecto funcional, concéntrase, expresa e culmina no momento en que
como ministros ordenados 'in persoa Christi' consagramos o pan e o viño,
repetindo os xestos e as palabras de Jesús na Última Cea.
Da vivencia fiel e amorosa desta verdade que conforma o noso ser
sacerdotal depende a frescura da nosa ilusión espiritual e eclesial, o
ardor da nosa caridade pastoral e a entrega ao servizo dos irmáns máis
necesitados; e depende, por suposto, a nosa entrega misionera. Por iso é
polo que a celebración da Eucaristía sexa asunto de primeira importancia
na vida do sacerdote, que nunca debe supeditar a nada. Todos habemos de
revisar o noso fervor primeiro, preguntándonos se perdura aquela emoción
que nos fixo tremer cando o Señor quixo asociarnos aos seus ministros e
puxo nas nosas mans por vez primeira o seu Corpo e o seu Sangue como
dons para a vida do mundo. A renovación profunda e verdadeira do
ministerio dos presbíteros garda unha relación inmediata coa súa
condición de ministros fieis da santísima Eucaristía. Permitídeme que
hoxe, como Bispo voso, necesitado como vós da misericordia de Deus,
pídavos fidelidade á celebración eucarística, tanto no que afecta á
forma como no que se refire ao contido. Non nos pertence nin é nosa; é
para o pobo santo de Deus. Vós e eu viviremos dela dándoa aos fieis como
manjar de peregrinos e peza de vida eterna.
O sacerdocio eucarístico de Cristo, custa a vida. Comporta unha entrega
e unha aposta de amor infinito de Deus polos homes, buscados e acollidos
cun amor impregnado de misericordia que por si mesmo nunca merecería e
que xamais puido esperar ou soñar. ¿Estaremos dispostos a vivir o noso
sacerdocio, participando con todo o peso da nosa existencia persoal na
ofrenda sacerdotal de Cristo, o Sumo e Eterno Sacerdote? Merece a pena,
queridos irmáns presbíteros, experimentar e saborear día a día con
confiada e alegre perseveranza a sintonía do noso corazón de sacerdotes
co Corazón Sacerdotal por excelencia, o de Cristo mesmo. Merece a pena,
é posible, e encerra unha beleza singular procurar e vivir sen desmaio
esa íntima e plena identificación con El na comuñón da Igrexa animada
polo Espírito Santo; confiados á Santísima Virxe, a súa Nai, a Nai da
Igrexa, 'Nai do Amor Fermoso'.
Non somos dominadores do rebaño, di san Pedro, senón servidores da grey
posta ao noso cargo, para a cal estamos chamados a ser modelos (cf. 1Pe
5,2-3). fomos ungidos co santo crisma, a fin de levar "a Boa Noticia aos
pobres e anunciar a liberdade aos cautivos, e aos cegos a vista" e así
"anunciar o ano de graza o Señor" (Lc 4,18-19; cf, Is 61,1-2). Por esta
unción Cristo fai de nós sacerdotes do Novo Testamento, non para
prolongar un sacerdocio incompleto, senón para actualizar o seu que dura
por sempre. E por medio do noso ministerio O prepárase un pobo
sacerdotal formado por aqueles que, ao crer no e ser bautizados, van
sendo agregados ao pobo de salvados, grazas a "aquel que nos amou,
librounos dos nosos pecados polo seu sangue, converteunos no seu reino,
e fíxonos sacerdotes de Deus o seu Pai", a quen "sexa a gloria e o poder
polos séculos dos séculos" (Ap 1,5-6).
Co santo Crisma, en verdade, son ungidos os bautizados de novo na
Confirmación e deste xeito reciben o selo do Espírito Santo para levar
unha vida adulta na fe, testemuñas de Cristo con fortaleza para confesar
o seu nome.
Ao renovar hoxe as vosas promesas sacerdotales ante o Bispo e os fieis,
recordade, queridos presbíteros, a chamada e a elección que Cristo fixo
de vós e devolvédelle agradecidos por don tan inmerecido o compromiso
acrecentado de amar aos irmáns, polos que O entregou a súa vida para
facer deles o pobo sacerdotal. Por eles se santificó Cristo e por eles,
como representación súa e na súa propia persoa, habemos de santificarnos
nós nel para a vida dos irmáns.
O amor dos sacerdotes
Amor a Jesucristo feito Eucaristía, amor ao noso sacerdocio e amor aos
homes irmáns nosos van inseparablemente unidos. Esta unidade de
consagración, ministerio e vida constitúe a peza crave para o programa
da nosa espiritualidad e renovación sacerdotal.
¡A luz de Cristo, que subiu á Cruz cargado cos nosos pecados,
resplandecerá de novo con radiante claridade nesta Pascua florida,
disipando incertezas e temores, escuridades e tebras do alma,
convertendo os corazóns dos seus sacerdotes en Mondoñedo-Ferrol e
entusiasmándoos para unha vida santa! Iluminados por El, poderemos ser,
queridos irmáns sacerdotes, as testemuñas da Esperanza pascual que tanto
necesitan e reclaman os nosos irmáns.
O triunfo é e será seu, de Cristo Resucitado, de 'Cristo onte, hoxe e
sempre'
A Igrexa necesita sacerdotes, testemuñas do Evanxeo dá esperanza. ¿Quen
ou pon en dúbida? De aí a importancia dá pastoral vocacional. Pero,
lembremos que "sen embargo, máis que calquera outra iniciativa
vocacional, é imprescindible a nosa fidelidade persoal. En efecto,
importa a nosa adhesión a Cristo, ou amor que sentimos pola Eucaristía,
ou fervor con que a celebramos, a devoción con que a adoramos, ou
interese co que a dispensamos ós irmáns, dun xeito especial ós doentes.
Xesús, Sumo Sacerdote, segue invitando persoalmente a obreiros a súa
viña, pero quixo necesitar dá nosa cooperación desde ou principio. Vos
sacerdotes, namorados dá Eucaristía, son quen de comunicar ós rapaces e
ós xoves ou 'abraio eucarístico' que pretendín suscitar coa encíclica
Ecclesia de Eucharistia (cf.n.6). Precisamente son eles vos que polo
xeral atraen deste xeito ós xoves cara ou camiño do sacerdocio, como
podería demostrar elocuentemente a historia dá nosa propia vocación".
Meus queridos irmáns, consagrados e fieis laicos, tedes bos motivos
para, por unha banda, dar grazas a Deus polo don dá Eucaristía e do
Sacerdocio e, por outra banda, para pedir incesantemente que non falten
sacerdotes na Igrexa. ¡Facédeo así e, daquela, nunca faltarán as
testemuñas e vos testemuños vivos dá esperanza!
|
