| |
|
Os meus queridos irmáns Presbíteros, Seminaristas, Consagrados e fieis Laicos:
1. "Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír"
Nos Sacramentos maniféstase e faise eficaz a acción do Espírito que obra nela continuamente. A Misa Crismal é unha bellísima catequese e unha fermosa celebración desta unción do Espírito que mantén viva e vigorosa á Igrexa.
Acabamos de escoitar as palabras que Jesús, o Señor, diríxenos a nós agora: ?Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír?. Os meus queridos irmáns, non son palabras para remontarnos ao pasado, senón voz presente e viva do Señor resucitado. Cando se proclama na Igrexa a Escritura Santa, Deus fala co seu pobo, Cristo anuncia a Boa Noticia (cf. SC 7 e 33).
Nesta Misa Crismal, aquí e agora, Cristo dinos que fomos ungidos co seu Espírito e fomos enviados para anunciar "o ano de graza", a nova e permanente oportunidade que Divos ofrécenos para vencer o noso pecado, superar os nosos medos e deixar de lado as nosas covardías. Nesta Misa Crismal, Cristo dinos dun xeito especial a nós sacerdotes: "Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír". É Cristo mesmo a ?graza?, o ?amor de Deus? que se anuncia, maniféstase, cúmprese e faise presente. Como un eco destas palabras de Jesús resoa a voz de Pablo ao seu discípulo Perico: "apareceu a graza de Deus", "manifestouse o amor de Deus ao home" (Tit 2, 11; 3, 4).
2. Transparencia do meu amor de Pastor e de Esposo
A cada un de nós, queridos sacerdotes, dinos hoxe o Señor: o Amor de Divos Pai manifestado e presente en min, cúmprese hoxe en ti. Si, manifestouse o meu amor á Igrexa a miña esposa o día que che elixín, consagreiche e envieiche como epifanía e transparencia do meu amor de Pastor e de Esposo. O día da túa Ordenación, que hoxe agradeces, acolles unha vez máis e renovas, púxenche no medio do meu pobo santo como sacramento do meu Amor. Cada vez que entregas a túa vida, amando a todos coa miña mesmo amor, maniféstase e faise presente o meu amor aos homes.
Os meus queridos irmáns sacerdotes: o amor que debemos ás nosas xentes non é un adorno do ministerio para que resulte máis amable e máis humano; tampouco é unha estratexia pastoral. O amor que debemos ás nosas xentes é a esencia mesma do ministerio que Cristo nos confía, porque nos quere e confía en nós, e porque quere aos nosos irmáns. Para describir este amor, a linguaxe da Igrexa non dubida en utilizar o máis expresivo vocabulario matrimonial. É que se trata ?como di a Exhortación Pastores dabo Vobis- de "ser testemuñas do amor de Cristo como Esposo e, por iso, ser capaz de amar á xente cun corazón novo, grande e puro, con auténtica renuncia dun mesmo, con entrega total, continua e fiel, e á vez cunha especie de "celo" divino (cf. 2 Cor 11,2), cunha tenrura que ata asume matices do agarimo materno, capaz de facerse cargo das "dores de parto" ata que «Cristo non sexa formado» nos fieis" (cf. Gál 4, 19) (PDV 22). Merece a pena repetirnos estas palabras unha e mil veces, e examinarnos con paz e serenidade achega do amor ás nosas xentes no nome do Señor.
3. Renovación das promesas sacerdotais
Imos renovar as promesas sacerdotais. Non se trata dun acto puramente formal e xenérico. Renovamos algo tan serio e tan fundamental como o amor a Xesucristo e o amor aos que fomos enviados. En realidade de verdade, nin sequera somos nós quen renovamos nada. É o Espírito quen nos renova hoxe. É o Espírito quen renova en nós o amor. E corrixe a nosa frialdade, o noso distanciamento, a nosa distancia, a nosa infidelidade, a nosa dureza, os nosos esquecementos, a nosa falta de solicitude, o noso interese egoísta... Cristo resucitado só confía as súas ovellas a Pedro unha vez que este aprendeu a verse a si mesmo cos mesmos ollos de Jesús e abandonouse ao seu mirar, o seu saber e o seu amar. Aínda logo de todas as debilidades, desde a presuntuosa comparación cos seus irmáns ata a negación máis manifesta, o que está realmente en xogo é o amor. Sempre é posible renovar o amor. ?Señor, ti sabes que che amo?. Xa non se compara con ninguén, e xa non confía en ningún xuízo senón no do Señor. ?Señor, ti sabes que che amo?. Pedro recibe a misión do pastoreo cando confesa o seu amor ao único Bo Pastor. Súas son as ovellas, súa a misión, seu o amor que Pedro ten que manifestar.
4. Amor e Eucaristía
Queridos sacerdotes: non pastoreamos lexitimamente senón cando amamos ás ovellas de Cristo, cando aplicamos na nosa vida toda, e non só nas actuacións ministeriais, os criterios, a mirada de Cristo Pastor, os sentimentos de Cristo, amando como El nos ama e como El ama ás súas ovellas. O exercicio do ministerio sacerdotal e a vida de cada día e de cada momento non poden estar en desacordo. Non somos Pastores só cando realizamos accións litúrxicas. Somos Pastores sempre e en todo momento. Non somos testemuñas e amigos do Esposo só cando celebramos a Eucaristía. Somos testemuñas e amigos do Esposo sempre e en cada minuto do día. O momento xusto da Misa Crismal, que celebramos anticipadamente para facilitar a participación e as tarefas pastorais destas datas, é a mañá do Xoves Santo: o Día do Amor, o Día da Eucaristía, o Día do Sacerdocio.
Jesús inicia o ministerio público na sinagoga de Nazaret anunciando o cumprimento nel do anuncio do Ano de graza do Profeta. Que graza maior, que don máis grande que o que nos fai Cristo inseparablemente na Última Cea e na Cruz? El fai presente a súa entrega por amor, e aínda hoxe séguese entregando, póndose literalmente nas nosas mans. El entrega a súa presenza permanente para sempre por amor.
Facer presente o Amor de Cristo á xente, ser testemuñas do seu Amor, é inseparable desta manifestación do seu Amor que se nos dá na Eucaristía. Creo que podemos afirmar que debemos deixarnos modelar mellor pola Eucaristía. E debemos coidar mellor o lugar da Eucaristía na nosa propia vida e na vida da comunidade cristiá, na vida da xente á que servimos. Seguramente ata podemos facer en paralelo o noso exame de amor á xente, e o noso exame de amor á Eucaristía. Seguramente ata podemos atopar nos dous ámbitos os mesmos entusiasmos e as mesmas lagoas.
Jesús ensínanos no sacramento da Eucaristía a verdade do amor, que é a esencia mesma de Deus. Esta é a verdade evangélica que interesa a cada home e a todo o home. (SC 2). E interésanos moi singularmente a nós, sacerdotes, que temos por misión manifestar aos homes que Divos quérelles de verdade, ata cando ninguén lles aprecia e valóralles.
É por esta relación profunda entre a Eucaristía, o Ministerio Sacerdotal e o Amor, que é o seu contido esencial, polo que o Santo Pai fala de ?a forma eucarística da existencia cristiá? que ?maniféstase de modo particular no estado de vida sacerdotal?. Por iso recoméndanos ?a celebración cotiá da santa Misa, ata cando non houbese participación de fieis? Se a santa Misa vívese con atención e con fe, é formativa no sentido máis profundo da palabra, pois promove a conformación con Cristo e consolida ao sacerdote na súa vocación? (SC 80). É moi importante que prestemos atención a este concepto de formación, verdadeira e exquisitamente bíblico. Divos plasmounos como criaturas súas para que fósemos imaxe súa no Fillo. Polo seu Espírito configúranos con Cristo, o Ungido, como Fillos no Bautismo, e como Pastores na Orde Sacerdotal. Na Eucaristía e pola Eucaristía vainos dando forma, vainos conformando día a día en criterios, en sentimentos, en obras a quen é a manifestación do Deus que se entrega por Amor, o Señor Jesús.
5. Acción de grazas
Dou grazas a Deus, benqueridos irmans sacerdotes, por vosoutros, polo testemuño dás vosas vidas, pola vosa adicación e entrega, polo voso amor vos fieis, polo amor que profesades a Sacra Eucaristía. Pidovos perdón polas miñas faltas de testemuño, e polas ocasions nas que vos sentirades menos amados por min non meu servizo a Comunidade cristiá e ou Presbiterio. Dou grazas a Deus polas vocacions que suscita na nosa Igrexa de Mondoñedo-Ferrol e invitovos de novo a todos a asumir a tarefa dá proposta vocacional e a oración polas vocacions coma un dous traballos e un dous compromisos preferenciais hoxe.
Nesta Eucaristía, levo na memoria agradecida do meu corazón vos nomes dous irmans sacerdotes enfermos, dous que non puderon estar hoxe connosco e dous que traballan lonxe dá nosa diocese servindo a outras Iglexias irmás. Lembramos especialmente vos nosos bispos e sacerdotes que descansan non Señor. E lembramos tamen vos irmans que xa non estan connosco non ministerio. Que ou Señor bendíganos co seu amor e nos encha de amor mutuo e de amor a todos.
 |
