| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Case a diario algunhas imaxes que nos ofrece a
televisión avergóñannos con episodios grotescos de violencia física contra
as mulleres, frecuentemente dentro do mesmo fogar. Neste mesmo ano xa pasan
de corenta as que atoparon a morte por esta causa. Tamén se exerce sobre
elas violencia psicolóxica, moral e sexual. Non podemos permanecer pasivos
ante a multiplicación de atropellos, amarga realidade que manifesta unha
falta absoluta de respecto á dignidade da muller. Por iso quero unir a miña
voz á doutros irmáns bispos que se pronunciaron xa sobre esta realidade, sen
ánimo de polemizar e co desexo de concienciar aos católicos e xente de boa
vontade a que lea este escrito en orde a unha toma de conciencia máis viva e
unha acción máis coordinada ante esta situación absolutamente horrenda e
indigna da condición humana.
A violencia na maioría das ocasións e en todos os ámbitos da sociedade non
arranxa nada e o estropea todo. Máis aínda, "se toda violencia é moralmente
condenable, esta que se comete contra unha muller aproveitándose da
prepotencia física, e, ademais, contra unha muller coa que se compartiu, ou
se pretende compartir, a vida, negando a súa dignidade persoal e ata o seu
dereito a vivir, é moito máis inxusta, máis denigrante e máis condenable
desde calquera punto de vista que se queira considerar", escribiu o
arzobispo de Pamplona. Calquera violencia contra a muller, xa que logo, debe
ser condenada sen reticencias nin paliativos, sexa cal for a forma en que se
manifeste. Non podemos permanecer pasivos e como afacernos a que este tipo
de comportamentos váianse convertendo entre nós en moeda diaria. Sería un
xeito de ser cómplices destes males graves que nos aquejan. Ata temos a
obrigación de indagar as súas orixes e as súas causas para desterrarlas de
entre nós. ¿Que tipo de relacións estamos creando na nosa sociedade que
levan a este tipo de comportamentos? ¿Non son relacións de dominación e de
posesión das persoas, cun compoñente forte machista?
A manipulación da imaxe da muller nos medios de comunicación social e na
publicidade, nin é inocente nin se leva a cabo impunemente, pasa factura
xerando comportamentos negativos cara a elas. O autentico tráfico de
mulleres con fins de explotación laboral ou sexual, recórdanos tempos de
escravitude, o mesmo que outras prácticas de violencia sutilmente exercidas
sobre elas. "A muller ?escribiu o Papa Juan Pablo II- non pode converterse
en obxecto de dominación e posesión masculina, e isto concierne tamén aos
diversos campos de convivencia social, a aquelas situacións en que a muller
atópase en desventaja ou en discriminación polo feito de ser muller" (Mulieris
dignitatem 10).
Evidentemente, o legislador non pode permanecer impasible ante esta
realidade. Ten algo que dicir e ten algo que facer. É necesario poñer todos
os medios para protexer á vítima e para disuadir ao agresor. Pero non todo
arránxase con incrementar as penas e encarcelar a máis persoas. A solución
pasa tamén por educar de maneira que se faga ver a dignidade persoal da
muller ao mesmo plano que a do varón, e que sitúe a sexualidade no contexto
dunhas relacións interpersonales de amor electivo, fiel e perpetuo. A
sexualidade humana ha de ser comprendida e vivida como expresión de amor
verdaderamente persoal entre un home e unha muller. Amor de donación e non
de posesión, movido e dirixido desde as raíces espirituais da propia
liberdade e non desde a forza cega dos instintos. O fogar ha de ser un
espazo para o amor e a solidariedade duns para con outros. A Igrexa sempre
debe estar ao lado do máis vulnerable. É unha esixencia do imperativo
evangélico e do mellor da tradición eclesial.
Os cristiáns queremos situarnos á beira das vítimas porque vemos nelas o
rostro doliente de Jesucristo e a imaxe profanada do Deus de Jesucristo, que
nos chama á vida e á liberdade. Este posicionamiento leva á Igrexa a
comprometerse, a través Cáritas e de diversas congregaciones relixiosas, a
ser pionera e xogar un destacado papel na atención ás mulleres maltratadas e
aos nenos e mozos con problemas de desarraigamento familiar.
Pero non nos quedemos soamente no negativo. É a hora da muller na sociedade
e na Igrexa. Así o dixo o Concilio Vaticano II na súa mensaxe ás mulleres: "chegou
a hora de que a muller adquira no mundo unha influencia, un peso, un poder,
xamais alcanzados ata agora". A igual dignidade do home e da muller reclama
igualdade no que se refire aos dereitos fundamentais da persoa humana. Desde
a fe cristiá, interpretamos as xustas reivindicacións da muller no noso
tempo como un signo da acción do Espírito Santo entre nós e, xa que logo,
toda forma de discriminación debe ser eliminada como contraria ao plan de
Deus.
As mulleres teñen dereito a participar activamente nos ámbitos da cultura, a
saúde, o ensino, a economía, a política e na mesma vida eclesial. "A
participación da muller nestes espazos non debe ser nunca excepción, senón
unha realidade normal e xa é lamentable que estas teñan que ser obxecto de
campaña electoral ou de propaganda política", declaraba non fai moito o
arzobispo de Santiago de Compostela.
En moi diversos campos da Igrexa, por exemplo, a catequesis e o ensino
relixioso, o compromiso socio-caritativo, a animación litúrgica, os procesos
de formación, a loita contra o fame no mundo... as mulleres están sendo xa
autenticas protagonistas. A Igrexa débelles moito e é de obrigación ser
agradecidos. "A Igrexa ?escribía Juan Pablo II ao final da súa carta sobre
`A dignidade da muller"-dá grazas por todas as mulleres e por cada unha:
polas nais, as irmás, as esposas; polas mulleres consagradas a Deus na
virginidad; polas mulleres dedicadas a tantos e tantos seres humanos que
esperan e necesitan o amor gratuito doutra persoa; polas mulleres que velan
polo ser humano na familia; polas mulleres que traballan profesionalmente,
ás veces con grandes responsabilidades; polas mulleres fortes e polas
mulleres débiles".
Ferrol, 26 de setembro de 2005
 |
