| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Ferrol, 13 de abril de 2008
Lecturas: Hech. 2,14a-36-41; Sal 22; 1Pe 2,20b-25; Jn 10,1-10
Saúdo con todo afecto aos Reitores dos nosos Seminarios, aos sacerdotes, a Cristóbal cos seus familiares e amigos juntamente cos fregueses da parroquia de Cerdido, aos seus compañeiros seminaristas, aos consagrados e a os fieis laicos:
1.
"O que entra pola porta é pastor das ovellas"
O Señor congréganos neste 4º domingo de Pascua, popularmente coñecido como o domingo do bo Pastor, para celebrar a Eucaristía na que será ordenado diácono Cristóbal, un novo seminarista do noso Seminario Maior San Rosendo.
As lecturas preséntannos hoxe a Cristo como o pastor bo, o que entra pola porta e non salta por outra banda como o ladrón e o bandido (Jn. 10, 1 e 2). O ladrón ?advirte Jesús- non vén máis que para roubar, matar e perder (v.10). O verdadeiro pastor tampouco é como o asalariado que, como non é pastor nin as ovellas son súas, cando ve vir ao lobo, abandónaas e o lobo arrebátaas e as dispersa; porque a un asalariado non lle importan as ovellas (Jn 10, 12 ? 13). O bo pastor, en cambio, sente compaixón das xentes, porque están cansadas e abatidas, como ovellas sen pastor (Cf. Mt. 9, 35-36); non abandona ao seu rabaño, senón que o acompaña e conduce aos pastos da vida. Procura diligentemente a unidade do rabaño evitando que se disperse. Cada ovella élle preciosa, porque a coñece e a ama. O auténtico pastor é un sinal persoal e vivente de que Divos ama con amor irrevogable e salvador aos homes e mulleres en cada momento histórico. O Sumo Sacerdote da alianza nova, Cristo Jesús, é, sobre todo segundo o escrito aos Hebreos, sacerdote fiel e misericordioso.
Por unha banda Divos Pai pódese fiar del e confíalle a súa autoridade, que nunca é prepotencia e dominio, senón servizo. O ministerio pastoral é en bellísima expresión de S. Agustín, ?oficio de amor?. Querido Cristóbal: na medida en que desempeñes o ministerio de diácono pondo ao servizo de Deus e da comunidade eclesial toda a túa capacidade de amar, vivirás con alegría e en coherencia co don e o encargo que hoxe recibes. Se buscas, en cambio, o teu propio interese e dosificas a túa entrega, o teu testemuño quedará ensombrecido, debilitado o teu servizo e malgastada a graza recibida. O pastor ao estilo de Cristo bo Pastor vive un amor desprendido. Só o que ama así, por pura graza de Deus pedida e mortificada, vive a acollida sincera, sen celos estériles, sen pretender apropiarse dos que lle foron encomendados.
O sacerdote é tamén misericordioso coa misericordia do bo Pastor que non vive á conta das ovellas, que coida ás enfermas e busca ás descarriadas. A configuración con Cristo Sacerdote é configuración tamén con Cristo Servo. ?Cristo padeceu por nós deixándonos un exemplo para que sigamos as súas pegadas? recordounos S. Pedro. Ninguén representa fecundamente a Xesucristo Servo se non chega a ser co pan partido para os seus irmáns. A misericordia non é sentimentalismo superficial, senón capacidade adquirida por pasar polas mesmas dificultades dos que queremos axudar. Cristo coñeceu na súa propia carne a sede, o fame, a traizón dos amigos, a condenación dos homes. A disposición suprema do pastor, que encarna a Jesús, consiste en 'dar a vida polas ovellas' (Cf. Jn 10,15). Para que o rabaño viva e estea cheo de vida, despréndese da vida propia. Esta vida ofrécea Xesucristo, o Pastor fermoso, coa súa morte e resurrección, como canta a liturxia romana da Igrexa: "resucitou o bo Pastor que deu a vida polas súas ovellas e se dignó morrer pola súa grey. Aleluia". E despréndese dela voluntariamente. O, que é "Cabeza da Igrexa, o salvador do Corpo" (Ef. 5, 23), "amou á Igrexa e entregouse a si mesmo por ela, para santificarla, purificándola mediante o baño da auga, en virtude da palabra, e presentarlla a si mesmo resplandeciente; sen que teña mancha nin engurra nin cousa parecida, senón que sexa santa e inmaculada" (Ef. 5, 25-27).
2. A oración para configurarnos con Cristo Servo
Os chamados a representar ao que é único e supremo Sacerdote, que se fixo Servo co seu corpo entregado e o seu sangue derramado, están urxidos a vivir na cadencia do seu amor, mediante a oración. Nas últimas décadas a interioridade foi sospeitosa de intimismo e privacidade. Pero o servizo pastoral sen interioridade convértese en activismo baleiro. E deseguido virá a desilusión. Sen oración pronto chega a dimisión. Necesitamos tempo para Deus; para estar ante el e con el. É unha prioridade pastoral. Non unha carga engadida, senón que sen el quedámonos necesariamente sen alento, perdemos o alento do Espírito Santo... A oración autenticamente cristiá é tamén acción pastoral e precisamente a máis importante de todas.... Necesitamos menos discusión e máis oración[1]. O Papa Benedito XVI comentou: ?Polo que respecta á vida interior [?], é esencial para o noso servizo sacerdotal. O tempo que dedicamos á oración non é un tempo subtraído á nosa responsabilidade pastoral, senón que é precisamente "traballo" pastoral, é orar tamén polos demais. No "Común de pastores" lese que unha das características do bo pastor é que "ora moito polos seus irmáns". É propio do que exerce un labor pastoral ser home de oración, estar ante o Señor orando polos demais, substituíndo tamén aos demais, que talvez non saben orar, non queren orar ou non atopan tempo para orar. Así se pon de relevo que este diálogo con Deus é unha actividade pastoral?.
3. Xornada Mundial de oración polas vocacións
A nosa Igrexa de Mondoñedo-Ferrol verase enriquecida cun novo ministro ordenado, cun novo servidor, xustamente na Xornada Mundial de oración polas vocacións. Como ben sabedes, propiamente falando, o ministerio na Igrexa é o ministerio ordenado e todas as demais funcións, dons e servizos só de forma analóxica enténdense como ministerios. Entre eles son de gran importancia para a boa ordenación da comunidade os chamados ministerios laicales, que se desempeñan para a proclamación litúrxica da Palabra divina, a súa explicación e aplicación na catequese; ou para o servizo do altar. Estes ministerios de acólito e lector foron exercidos con competencia polo candidato que hoxe recibe o ministerio ordenado do diaconado. Cristóbal desempeñou os ministerios laicales con miras ao sacerdocio, que coa axuda de Deus recibirá logo dun tempo suficiente para o exercicio do diaconado que hoxe recibe.
As vocacións seleccionadas, cultivadas e alimentadas no noso Seminario diocesano nos últimos anos van frutificando nestas ordenacións que vimos realizando. En orde á pastoral vocacional, temos recursos importantes nas nosas mans e non debemos desperdicialos. Non podemos seguir dando prioridade aos aspectos sociolóxicos, estatísticos ou culturais. Non podemos seguir por máis tempo retraídos sobre os nosos propios prexuízos vocacionais, descargando sobre as circunstancias ambientais a carencia de vocacións. Non todo arránxase repartindo mellor os escasos sacerdotes da diocese nin reclamando máis axuda pastoral dos seglares. O Papa XOÁN PAULO II recordaba con meridiana claridade: ?Para a parroquia, ter un sacerdote como pastor propio é, xa que logo, de importancia capital. E o de pastor é un título reservado especificamente ao sacerdote. De feito a orde do presbiterado representa para el a condición indispensable e imprescindible para ser nomeado párroco válidamente?. Por iso, continua o Papa, a colaboración dos fieis ante a escaseza de sacerdotes non pode ser un tranquilizante de conciencia e un paliativo co que as comunidades cristiás teñan que conformarse sen cuestionar o seu propio proceder, ?coma se houbese que prepararse para unha Igrexa do mañá, imaxinada case privada de presbíteros. Deste xeito, as medidas adoptadas para suplir as carencias actuais resultarían sumamente prexudiciais para a comunidade eclesial, a pesar de toda boa vontade? [L' Osservatore Romano 48 (30 novembro 2001), p. 656].
As vocacións sacerdotais e consagradas nunca serán froito exclusivo dos nosos esforzos e dos nosos traballos exquisitamente programados. As vocacións son un agasallo de Deus e por iso hai que pedilas con perseveranza e recibilas con gratitude. Oremos polas vocacións, persoalmente e comunitariamente, sen desánimos. Contoume un sacerdote que, convencido da necesidade urxente da oración polas vocacións, avisou á súa parroquia de todos os xoves estaría o Señor exposto e, polo menos, estaría el rezando por esta intención. Que invitaba tamén aos fregueses que se quixesen unir libremente a esta iniciativa súa. Dos mozos que aos poucos se foron sumando, algúns son xa seminaristas e outros sacerdotes. Propoñamos o camiño do sacerdocio a algúns dos nosos nenos e mozos con toda valentía e cunha santa insistencia. Quizá teñamos que inicialos antes na lectura meditada do evanxeo de cada día e animalos a frecuentar os sacramentos da Penitencia e da Eucaristía. Un a un e co apoio do pequeno grupo cristián. Na parroquia, en Movementos xuvenís, entre os alumnos dos Colexios católicos, os alumnos de Relixión nos diversos Centros educativos. Non esquezamos aos mozos integrados nas nosas Confrarías e voluntariados e -como non?- os nosos mozos universitarios. Fago unha chamada coa forza e o agarimo de Pastor da diocese aos sacerdotes, aos catequistas e profesores, ás familias cristiás. Sementade a inquietude da vocación sacerdotal, ben orientados e auxiliados pola Delegacións diocesanas de Vocacións e de Infancia e Mocidade.
Necesitamos a especial colaboración das familias católicas. A familia é a igrexa doméstica onde os nenos han de ser iniciados na fe e han de percibir o respecto e o apoio dos pais aos adolescentes que senten a inclinación cara á vocación sacerdotal. Sen familias verdadeiramente inquedas por vivir a fe e transmitila, dificilmente xurdirán vocacións, e se xorden, non poderán sosterse. Hoxe quero recordar tamén que a actuación dos sacerdotes neste campo é insubstituíble. Buscade, queridos irmáns presbíteros, a proximidade dos nenos, adolescentes e novos. Déstesvos conta de que vivimos bastante afastados deles? Co voso testemuño de vida entregada alegremente e sen reservas a Deus e aos irmáns podedes facer moito ben. Tratade de descubrir os xermes de vocación sacerdotal no corazón dos adolescentes e dos mozos. Para iso tedes un don moi especial. O contaxio da vosa experiencia vocacional é o resultado daquel gozo inefable de ser chamados por Cristo para seguirlle de cerca e non dispor senón só do seu amor, deixándoo todo por El: a familia e as redes, os parentes e a empresa familiar, o futuro que puido ser callada realidade matrimonial e familiar, e, nalgúns casos, unha profesión consolidada. Cando os sacerdotes e os bispos non contaxiamos esta singular experiencia crave da nosa vida, esa falta de contaxio non se debe principalmente ao ambiente hostil nin ás dificultades da cultura ambiente. Máis ben habemos de prestar atención a un probable decaimiento do amor á propia vocación, á mediocridade no noso facer rutineiro, en definitiva, ao oscurecimiento da nosa fe e a falta dun amor a Jesús verdadeiramente intenso e determinante da propia vida.
Ti, querido Cristóbal, recibes hoxe a sacra Orde do Diaconado para servir ao ministerio do Bispo en forma propia e colaborar co ministerio dos presbíteros. A túa meta é o presbiterado. (Como desexaría que o teu ministerio servise para contaxiar aos adolescentes e a outros novos entusiasmo para vivir a gran aventura de seguir a Xesucristo! (Como quixese que o Señor regalásenos adultos, célibes e casados, desexosos de servir á predicación do Evanxeo e como diáconos permanentes para colaborar co Bispo e o Presbiterio na predicación, a instrución doctrinal e o servizo dos pobres! Os diáconos, adornados cos dons do Espírito Santo e fortalecidos pola graza do sacramento da Orde, están chamados a prestar unha contribución propia na Igrexa, de gran valor ao servizo dos fieis na distribución das mesas da Palabra e da Eucaristía. Os diáconos, en canto partícipes do ministerio ordenado, actúan con aquela autoridade que lles confire a súa condición de colaboradores dos Bispos, sucesores dos Apóstolos, e do seu Presbiterio, para facerse cargo da caridade cristiá, a administración eclesial e a instrución dos fieis, que se inspira na Palabra de Deus e o maxisterio dos pastores. Membros do clero, a eles confía tamén a Igrexa a recitación perpetua do encomio divino ou Liturxia das Horas e así, pola súa consagración ás cousas de Deus e da súa Igrexa, os diáconos encarnan na súa persoa e ministerio a condición do Señor en canto Servo, que non veu ser servido senón a servir e a dar a súa vida por todos.
|
