| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Saúdovos con afecto a vós queridos irmáns
diáconos que pronto ides ser ordenados sacerdotes, igualmente saúdo ao
Cabildo desta Igrexa Catedral que nos acolle así como tamén aos
presbíteros e seminaristas que nos acompañan. Queridos consagrados e
irmáns laicos. Os nosos irmáns José Emilio Aparisi e José Veiga van ser
ordenados presbíteros como ministros da Eucaristía, ao servizo da
comunidade cristiá precisamente cando celebramos con toda a Igrexa a festa
da nosa Señora do Alicerce. Con este motivo comentarei brevemente, tendo
en conta a Palabra de Deus que se nos acaba de proclamar, as dimensións
eucarística, eclesial e mariana do ministerio sacerdotal.
Dimensión eucarística
Como tantas veces recordou o Papa Xoan Pablo II, a Eucaristía e o
sacerdocio naceron xuntos na Última Cea, a tarde do Xoves Santo. Por esta
razón, «a existencia sacerdotal (así escribiu na última carta aos
sacerdotes, poucas semanas antes da súa morte); ha de ter, por un título
especial, "forma eucarística"» . O corpo e o sangue do sacerdote, a
semellanza dos de Cristo na Eucaristía, han de ser corpo entregado e
sangue derramado. Cando o sacerdote preside a Eucaristía e precede aos
seus fieis non o pode facer como quen domina, senón como quen serve.
Porque só así poderá comer e beber na mesa do Reino de Cristo.
Entre os sacramentos da Orde e da Eucaristía existe un lazo indisoluble: o
sacerdote é para a Eucaristía. Ambos sacramentos, xa que logo, son
correlativos, de maneira que o ministerio sacerdotal está ao servizo do
Misterio eucarístico, para asegurar perpetuamente a súa celebración na
comunidade cristiá.
O segredo e a clave da vida sacerdotal, queridos irmáns diáconos, é un
amor apaixonado a Cristo, e especialmente a Cristo na Eucaristía. O
sacerdote reencontra e vive profundamente a súa identidade se decide non
antepoñer nada ao amor de Cristo, e facer del o eixe da propia existencia.
O Papa Benedicto XVI, ao falar aos sacerdotes da diócesis de Roma,
invitáballes a ?volver continuamente á raíz do sacerdocio. Esta raíz,
dicía, é unha soa: Jesucristo O noso Señor?, de maneira que ?o tempo de
estar na presenza de Deus é unha verdadeira prioridad pastoral, que é, en
último término, a máis importante?
A nosa relación coa Eucaristía, por outra banda, ha de fundamentar tamén a
nosa relación cos irmáns. Non se poden separar o corpo eucarístico e o
corpo místico de Cristo (cf. 1 Cor 10,16-17; 12,27). Da Eucaristía nace a
forza da caridade pastoral que constitúe a nosa primeira actitude e o noso
principal servizo, é dicir, o ?oficio de amor? que define, con palabras de
San Agustín, o ministerio que recibides nesta celebración. A caridade
pastoral non é, pois, un sentimento que nace do meu temperamento afectivo,
do meu talante servicial ou do meu espírito responsable. Todo isto dálle
corpo e encarnadura; pero a orixe é outro. A nosa caridade pastoral ten a
súa fonte na caridade pastoral de Cristo que nos é transmitida polo
Espírito Santo, a partir da ordenación sacerdotal.
Dimensión eclesiolóxica
Se é certo que a Igrexa "fai" a Eucaristía por medio dos seus sacerdotes,
tamén é certo que a Igrexa mesma "nace" da Eucaristía, como subliñou Juan
Pablo II en encíclica Ecclesia de Eucaristia. Da dimensión eucarística do
sacerdocio deriva necesariamente a súa dimensión eclesiológica. O
sacerdote é para a Eucaristía na Igrexa e ao servizo da Igrexa. Sen unha
plena comuñón co Sucesor de Pedro e co Bispo propio, o sacerdote non pode
facer un verdadeiro servizo eclesial. Desde a máis remota antigüidade, un
importante testemuño deste feito atópase na mesma liturgia da Misa, onde
sempre se fai mención do Papa que preside na caridade a Igrexa universal e
do propio Bispo, así como de todos os demais Bispos en comuñón co Sucesor
de Pedro.
Recordemos, irmáns, con agradecimiento a Deus O noso Señor a imponente
manifestación de comuñón que se verificou en Roma e en todo o mundo
primeiro en torno a Juan Pablo II, nun adeus cheo de conmoción, e logo en
torno a Benedicto XVI. Naqueles días, a Igrexa mostrouse máis viva que
nunca, baixo o impulso do Espírito Santo. É tarefa de todos, e en primeiro
lugar dos sacerdotes, facer que esta preciosa herdanza non só non se
deteriore, senón que se reforce no futuro. Dunha comuñón compacta
(afectiva e efectiva) dos católicos en torno ao Vicario de Cristo,
seguiranse necesariamente grandes bens para a Igrexa e para a humanidade
enteira.
Vós, queridos José Emilio e José, teredes de agora en diante nas vosas
mans novas posibilidades para forxar e reforzar esta comuñón. Como
presbíteros seredes homes de comuñón. A vosa conformación con Cristo
Sacerdote capacítavos para ensinar con autoridade a Palabra de Deus, que
congrega ao pobo de Deus. Celebrando os sacramentos, especialmente a
Eucaristía, construiredes baixo a guía do Espírito Santo a comuñón na
Igrexa, converterédesvos en instrumentos de unidade no seo da comunidade
cristiá. Un gran cometido espéravos; ¡e que eficaz será o servizo que
prestaredes á Igrexa! Outro modo específico de ser forjadores de comuñón,
en canto presbíteros, é a entrega gozosa, aínda que ás veces comporte
fatiga, ao ministerio da Reconciliación que hoxe se vos confía. Este
sacramento realiza a comuñón con Deus e cos demais, reconciliando con Deus
e coa Igrexa aos fieis que se recoñecen pecadores e reforzando a vida
cristiá de quen o reciben dignamente. Esta debe ser outra paixón vosa:
achegar a moitas persoas a Deus, especialmente cando levan moito tempo
afastadas de O.
Pero a unidade da Igrexa admite diversidad de funcións e ministerios.
Cando prediquedes facédeo con esmero logo de meditar previamente a
Palabra, cando sirvades ao pobo de Deus, facédeo con toda dedicación,
cando presidades facédeo con empeño, cando repartades esmola, facédeo de
bo grado (Cf. Rom. 12,4-8).
Dimensión mariana
Aínda que sexa brevemente, desexo aludir á particular relación do
presbítero coa Virxe, A nosa Señora. Cristo Redentor, de quen os
sacerdotes facemos as veces, non é unha abstracción, senón unha Persoa
concreta: é o Fillo eterno de Deus, nacido no tempo dunha muller concreta,
María de Nazaret, cuxa sangue leva nas venas. Sendo sacerdote precisamente
en canto home, Jesús quixo asociar á súa Nai á obra redentora. Desde a
Cruz dirixiuse ao discípulo amado para revelarlle a el e a todos nós que
nos facía un último agasallo: dirixiuse a María para recomendarlle: aí tes
ao teu fillo (cfr. Jn 19,26-27) e logo lle encareció ao discípulo amado:
velaquí á túa Nai. Ciertamente todo cristián é con verdade fillo de María,
pero o sacerdote éo ademais por un novo título. Efectivamente: cando se
dirixía a Juan, Jesús falaba a un home que fora revestido da dignidade
sacerdotal a tarde anterior, no Cenáculo.
«Vivir na Eucaristía o memorial da morte de Cristo ?ensinaba o Papa Juan
Pablo II na súa última encíclica- implica tamén recibir continuamente este
don. Significa tomar connosco, a exemplo de Juan, a quen unha vez foinos
entregada como Nai. Significa asumir, ao mesmo tempo, o compromiso de
conformarnos a Cristo, aprendendo da súa Nai e deixándonos acompañar por
Ela. María está presente coa Igrexa, e como Nai da Igrexa, en todas as
nosas celebracións eucarísticas. Así como Igrexa e Eucaristía son un
binomio inseparable, o mesmo pódese dicir do binomio María e Eucaristía».
Para terminar, quixese transmitirvos un pensamento de Benedicto XVI,
tomado da homilía que pronunciou en tómaa de posesión da Basílica de San
Juan de Letrán, sé do Bispo de Roma. O Papa recorda que do Sacrificio
eucarístico nacen e crecen os anhelos apostólicos do pobo de Deus, e
engade: «Neste misterio, o amor de Cristo faise sempre tanxible no medio
de nós. Aquí, El entrégase sempre de novo. Aquí, faise traspasar o corazón
sempre de novo. Aquí mantén a súa promesa, a promesa segundo a cal, desde
a Cruz, atraería a todos a si (...), grazas á Eucaristía, a Igrexa renace
sempre de novo. A Igrexa é a rede, a comunidade eucarística, na que todos
nós, ao recibir ao mesmo Señor, transformámonos nun so corpo e abrazamos a
todo o mundo.
"¿Como pagarei ao Señor todo o
ben que me fixo?", diciamos co salmo responsorial. E contestabamos: "Alzarei
a copa da salvación, invocando o seu nome. Ofrecereiche un sacrificio de
alabanza, cumprirei ao Señor os meus votos en presenza de todo o pobo".
Continuemos encomiando ao Señor nesta Eucaristía. Que toda a vosa vida
sacerdotal sexa un canto de acción de grazas porque o Señor estivo grande
convosco e sobordar de gozo e alegría. Coa intercesión
da Nai da Igrexa, da Nai dos sacerdotes, da Nai de todos os cristiáns,
amén.
|
