| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Un
bispo ancián e achacoso pasou varios anos nun campo de concentración en
Siberia.
Durante unhas festas de Nadal tivo que compartir unha cela lóbrega e
gélida
con varios reclusos, tamén cristiáns. Sufrían frío, fame e, sobre todo,
medo, por dar testemuño da súa fe. Estaban unidos entre eles, e rezaban
en común e animábanse mutuamente. Ao final do Nadal o ancián bispo
escribiu unha carta na que narraba as penalidades sufridas. Nunha
postdata
agregou: "Foi o Nadal máis alegre da miña vida". ¿Trátase, acaso, dun
perturbado mental? Todo o contrario. A luz e a forza viñéronlle do
Evanxeo. ¿Como non ía ser alegre festexar o auténtico Nadal?
Nadal, para os cristiáns, é todos os días. Só que un día ao ano
festexamos o que é importante todos os días da nosa vida. Esta festa non
depende de que as cousas nos vaian ben ou mal. As mil feridas que o paso
da vida vai deixando en nós non poden roubarnos a alegría profunda de
recibir a visita do Señor. O tráenos, entre outras cousas, descubrir o
ideal da vida, o seu sentido máis fondo, asomarnos á capacidade
redentora da dor, o gozo que procura todo encontro verdadeiro...
Nadal é sempre alegre. Cunha soa condición: que acollamos o convite do
Señor a ser os seus amigos. Esa alegría non nola quita ninguén.
San
Pedro
e S.
Pablo
achábanse nun calabozo sombrío -o famoso cárcere
Mamertina de Roma-,
sen máis horizonte á vista que o martirio. Pero escribían cartas
ateigadas de amor aos cristiáns, sentíanse profundamente unidos a eles
por amor a Cristo. Os carcereiros intuíron que esa alegría era algo
verdadeiramente novo. "Debedes de ter-lles dixeron- unha fonte
interna de alegría que ninguén vos pode quitar. ¿Non poderiamos
nós participar desa fonte... "? Fixéronse bautizar, negáronse a
render culto ao emperador e foron martirizados. Hoxe venerámolos cos
nomes cristiáns de
San
Marcos e
San
Marceliano.
A
nosa alegría é, sobre todo, interior e non depende das circunstancias
exteriores. Estar alegre non é o mesmo que divertirse. Nin consiste en
comer ata a extenuación ou beber ata fartarse. É moito máis que cantar
vilancicos ou verse rodeado de adornos de Nadal. E supera o gozo
entrañable de reunirnos como familia. Trátase dunha alegría profunda,
que reflicte un estado de plenitude espiritual.
San
Pablo
invítanos á alegría con frecuencia: "Estade sempre alegres no Señor;
repítovolo, estade alegres" (Flp
4,4). ¿Pódese mandar estar alegres? Se descubrimos que a alegría
espiritual xorde en nós cando vemos a nosa vida ateigada de sentido, si.
Nadal significa a vinda do Señor en persoa. O ofrécenos a súa amizade.
Pero depende de nós acollela ou rexeitala. Da Luz que é Cristo di
San
Juan
ao comezo do seu evanxeo que "viño aos seus e os seus non a recibiron"
Este rexeitamento, protagonizado polos fariseos, é debido á falta dun
espírito aberto, suficientemente humilde para aceptar a novidade de
Jesús.
Pero aos que a recibiron -non o esquezamos- deulles a posibilidade de
ser e vivir como fillos de Deus. O máis grande que cabe na terra.
|
