| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
No mundo da
saúde crecen cada día os coidados médicos e os servizos técnicos. Pero o
problema maior neste campo é a desproporción notable entre os logros
científico-técnicos e a falta de atención á orde dos fins e dos valores;
entre o desenvolvemento das especialidades e a atención ao home como
totalidade; entre a atención aos problemas físicos, materiais, corporais,
e o esquecemento das preguntas transcendentes e do cultivo do espiritual.
O enfermo ten rostro e ten nome: necesita tamén proximidade e calor
humana. A enfermidade non é nunca un feito exclusivamente orgánico ou
biolóxico, afecta a toda a persoa e polo tanto o coidado da saúde ten que
ter en conta a totalidade da persoa do enfermo. Hai que mirar así mesmo a
saúde, non como algo pechado en si mesmo ou como puro benestar, senón como
vocación, como historia e como empeño. Só un medicamento ?espiritual? pode
devolver ao paciente o amor á vida e as ganas de loitar para superar a súa
enfermidade, decisivas moitas veces para recuperar a saúde. O enfermo
necesita benestar físico, psicolóxico, moral e espiritual. Os profesionais
da saúde, sobre todo se son católicos, están chamados a ser testemuñas
daqueles valores que teñen na fe a súa máis sólido fundamento. Por outra
banda, a continua e rápida evolución das estruturas sanitarias, lonxe de
prexudicar a asistencia espiritual aos enfermos, faia cada día máis
necesaria. Ben entendida e practicada constitúe unha achega especialmente
cualificada con vistas a unha humanización plena do medicamento
Hoxe, ademais, o ámbito da sanidade tende a ampliarse e pretende lograr un
conxunto de condicións capaces de mellorar a calidade de vida. Non se pode
atentar contra a saúde, pero tampouco se pode vivir obsesionados por ela.
O Evanxeo pon de manifesto que non hai salvación sen saúde, aínda que a
saúde non esgota nin moito menos o contido da salvación. Xa no Antigo
Testamento Divos maniféstase como "o que perdoa todas as túas culpas e
cura todas as túas enfermidades" (Sal.147). A proba de que o Reino chegou
con Jesús no Novo Testamento é que "os cegos ven, etc...". Entre os
títulos que os autores antigos atribuían a Jesús atópase o de ?Cristo
médico?. E é que se do Evanxeo excluísemos as accións de Jesús
relacionadas con "curar, sanar, salvar, dar vida", eliminariamos gran
parte do Evanxeo.
Mediante a Encarnación, o Fillo de Deus entrou de cheo na vida dos homes.
Non tocou á humanidade coa punta dos dedos, senón que pasou a través do
seu opaco espesor de miseria e de dor. Máis aínda, compartiu profundamente
a vida dos homes: "traballou con mans de home, pensou con intelixencia de
home, obrou con vontade de home, amou con corazón de home" (GS 22). En
definitiva: O Fillo de Deus fixo seus a vida e a morte, o gozo e o
sufrimento que tecen o diario vivir. Ata preferiu a condición dos máis
pobres e desherdados. "Na súa vida mortal O pasou facendo o ben e sanando
a todos os que estaban prisioneiros do mal; tamén hoxe como Bo Samaritano,
vén a nós en cada home ferido no corpo e no espírito, e bota nas súas
feridas o bálsamo do consolo e o viño da esperanza. Por este don da túa
graza, tamén a noite da dor ábrese á luz pascual do teu Fillo crucificado
e resucitado", proclamamos nun prefacio da celebración eucarística.
Xesús, con todo, curou a moitos enfermos, pero non a todos. Non
consideraba o benestar corporal como algo absoluto: "Se o teu ollo éche
ocasión de pecado, sácacho e arróxao fose de ti" (Mt 5,29). Cal é, en
consecuencia, o significado profundo dos milagres de sanación? Non son un
fin en si mesmos, senón signos da vinda do Reino de Deus entre os homes (cf
Mt 11,4-6). A curación do corpo é símbolo dunha curación máis ampla, da
curación en grao sumo profundo do ser humano.
A comunidade dos discípulos de Jesús recibiu del non só un bo exemplo,
senón un mandato, unha misión: "Proclamade que o Reino de Deus está cerca.
Sanad enfermos?? (Mt 10,7; cf. Lc 9,1-26). Pero habemos de recoñecer que a
Pastoral da saúde non penetrou aínda na vida e acción das comunidades
cristiás no seu conxunto. É necesario, pois, concienciar aos cristiáns de
que o coidado da saúde e a loita contra a enfermidade forman parte do
núcleo da mensaxe cristiá. Por outra banda, a Pastoral da saúde, que
abarca o curativo, o preventivo e o promocional, non necesita motivacións,
finalidades ou accións engadidas para converterse nunha pastoral
evanxelizadora. Non é que permita achegarse a cristiáns longo tempo
afastados da comunidade cristiá nin tan só que estes superen prexuízos e
achéguense a unha Igrexa que para eles adquiriu un rostro amable. É que a
presenza mesma dos cristiáns no mundo da saúde fai presente ao home e á
muller sufrientes a boa nova de que o sufrimento pode ser integrado na
experiencia humana, que pode ter un sentido no conxunto da vida; a boa
noticia de que o home é máis que o sufrimento que lle afecta, que este ten
unha presenza e unha función na vida, pero que non ten a última palabra
sobre ela.
Agradezo á Delegación diocesana de pastoral da saúde e a cada grupo
parroquial que ela anima, o mesmo que aos profesionais e voluntarios que
traballan neste mundo, o seu entusiasmo, o seu labor tantas veces calada e
o seu labor evanxelizador. Seguide tratando de dar resposta aos novos
desafíos que cada día preséntanllevos. A axuda de Cristo Médico e da nosa
Señora, saúde dos enfermos non vos faltarán.
 |
