| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Este é o lema proposto polo Papa Benedicto XVI
para a Xornada Mundial da paz deste ano 2006. Sintetizo para todos o que
considero esencial da Mensaxe do Sucesor de Pedro invitándovos a que o
leades e meditedes no seu integridad.
Converterse á verdade da paz
O Concilio Vaticano II (GS, 77) afirma que a humanidade non conseguirá
construír «un mundo máis humano para todos os homes, en todos os lugares
da terra, a non ser que todos, con espírito renovado, convértanse á
verdade da paz». ¿En que consiste converterse a «verdade da paz»? A paz
non pode reducirse á simple ausencia de conflitos armados, senón que debe
entenderse como froito da xustiza. A verdade da paz chama a todos a
cultivar relacións fecundas e sinceras, estimula a buscar e percorrer a
vía do perdón e a reconciliación, a ser transparentes nas negociacións e
fieis á palabra dada. Jesús presentouse como a Verdade en persoa e El é
quen revela a plena verdade do home e da historia. Coa forza da súa graza
é posible estar na verdade e vivir da verdade, porque só El é
absolutamente sincero e fiel. Jesús é a verdade que nos dá a paz.
A paz, xa que logo, é un don de Deus que esixe a
colaboración dos homes para conformar a historia humana na verdade, na
xustiza, na liberdade e no amor. A paz non pode convivir coas inxustizas e
as desigualdades intolerables. A Sagrada Escritura pon de relevo que a
mentira impide a consecución da paz. A mentira está relacionada co pecado
e as súas consecuencias perversas, de efectos devastadores na vida dos
individuos e das nacións. Logo das experiencias do século pasado, ¿como
non preocuparse seriamente ante as mentiras do noso tempo, que son como o
telón de fondo de escenarios amenazadores de morte en diversas rexións do
mundo? A auténtica procura da paz require tomar conciencia de que o
problema da verdade e a mentira concierne a cada home e a cada muller, e
que é decisivo para un futuro pacífico do noso planeta.
A verdade da paz ha de ter un valor en si mesma e facer valer a súa luz
beneficiosa, ata nas situacións tráxicas de guerra. O Concilio Vaticano II
subliña que «unha vez estalada desgraciadamente a guerra, non todo é
lícito entre os contendentes» (GS 79). A Comunidade Internacional elaborou
un dereito internacional humanitario para limitar o máis posible as
consecuencias devastadoras da guerra, sobre todo entre a poboación civil,
que debe ser respectado por todos. A Igrexa católica confirma a súa
confianza na ONU e desexa a súa renovación institucional e operativa para
que responda ás novas esixencias da globalización. A Organización das
Nacións Unidas ha de ser un instrumento cada vez máis eficiente para
promover no mundo os valores da xustiza, da solidariedade e da paz.
A exaltación das propias diferenzas e o
terrorismo, obstáculos para a paz
A paz é un anhelo imborrable no corazón de cada persoa, por encima das
identidades culturais específicas. Precisamente por isto, cada un ha de
sentirse comprometido no servizo dun ben tan precioso, procurando que
ningún tipo de falsedad contamine as relacións. Todos os homes pertencen a
unha mesma e única familia. A exaltación exasperada das propias diferenzas
contrasta con esta verdade de fondo. Hai que recuperar a conciencia de
estar unidos por un mesmo destino, trascendente en última instancia, para
poder valorar mellor as propias diferenzas históricas e culturais,
buscando a coordinación, no canto da contraposición, cos membros doutras
culturas.
Hoxe en día, a verdade da paz segue estando en perigo e negada de xeito
dramático polo terrorismo que, coas súas ameazas e accións criminais, é
capaz de ter ao mundo en estado de ansiedade e inseguridade. «Quen mata
con atentados terroristas ?ensinou Juan Pablo II- cultiva sentimentos de
desprezo cara á humanidade, manifestando desesperación ante a vida e o
futuro; desde esta perspectiva, pódese odiar e destruír todo». Tamén o
fanatismo relixioso, que hoxe se chama frecuentemente fundamentalismo,
pode inspirar e alimentar propósitos e actos terroristas. Juan Pablo II
denunciouno enérgicamente chamando a atención sobre quen pretenden impoñer
coa violencia a propia convicción achega da verdade, no canto de propoñela
á libre aceptación dos demais.
Ben mirado, tanto o nihilismo como o fundamentalismo manteñen unha
relación errónea coa verdade e tergiversan a plena verdade de Deus: o
nihilismo nega a súa existencia e a súa presenza providente na historia; o
fundamentalismo fanático desfigura o seu rostro benevolente e
misericordioso, substituíndoo con ídolos feitos á súa propia imaxe. Na
análise das causas do terrorismo actual é desexable que, ademais das
razóns de carácter político e social, téñanse en conta tamén as máis
fondas motivaciones culturais, relixiosas e ideolóxicas.
Anunciar e testemuñar o "Evanxeo da
paz"
Ante os riscos que vive a humanidade na nosa época, é tarefa de todos os
católicos intensificar en todas as partes do mundo o anuncio e o testemuño
do «Evangelio da paz», proclamando que o recoñecemento da plena verdade de
Deus é unha condición previa e indispensable para a consolidación da
verdade da paz. Divos é Amor que salva, Pai amoroso que desexa ver como os
seus fillos recoñécense entre eles como irmáns, responsablemente dispostos
a poñer os diversos talentos ao servizo do ben común da familia humana.
Divos é fonte inagotable da esperanza que dá sentido á vida persoal e
colectiva. Deus, só Deus, fai eficaz cada obra de ben e de paz. A historia
demostrou con fartura que loitar contra Deus para extirparlo do corazón
dos homes leva á humanidade, medorenta e empobrecida, cara a opcións sen
futuro. Isto ha de impulsar aos creyentes en Cristo a ser testemuñas
convincentes de Deus, que é verdade e amor ao mesmo tempo, poñéndose ao
servizo da paz, colaborando ampliamente no ámbito ecuménico, así como coas
outras relixións e con todos os homes de boa vontade.
Non a un optimismo inxenuo e si ao desarme
Constata o Papa de bo grado algúns sinais prometedoras no camiño da paz.
Pero isto non debe inducir a un optimismo inxenuo. Non se poden esquecer
contendas fratricidas e guerras desoladoras que sementan bágoas e morte.
Hai situacións nas que o conflito, encuberto como o lume baixo a cinza,
pode estalar de novo causando unha destrución de imprevisible magnitude.
¿Que dicir, ademais, dos gobernos que se apoian nas armas nucleares para
garantir a seguridade do seu país? Pódese afirmar que esta formulación,
ademais de funesto, é totalmente falaz: nunha guerra nuclear non habería
vencedores, senón só vítimas. A verdade da paz esixe que todos ?tanto os
gobernos que de xeito declarado ou oculta posúen armas nucleares, como os
que queren procurarllas? invistan conjuntamente a súa orientación
encamiñándose cara a un desarme nuclear progresivo e concordado. Os
recursos aforrados poderían empregarse en proxectos de desenvolvemento en
favor de todos e, en primeiro lugar, dos máis pobres.
Os primeiros beneficiarios dunha valente opción polo desarme serán os
países pobres que, logo de tantas promesas, reclaman justamente a
realización concreta do dereito ao desenvolvemento.
Chamada aos creyentes en Cristo
A Igrexa non deixa de proclamar por todas as partes o «Evangelio da paz»,
convencida de prestar un servizo indispensable á paz. A paz auténtica e
duradera ha de estar construída sobre a roca da verdade de Deus e da
verdade do home. Só esta verdade pode sensibilizar os ánimos cara á
xustiza, abrilos ao amor e á solidariedade, e alentar a todos a traballar
por unha humanidade realmente libre e solidaria.
É necesario que cada comunidade entréguese a un labor intenso e capilar de
educación e de testemuño, que axude a cada un a tomar conciencia de que
urge descubrir cada vez máis a fondo a verdade da paz. Intensifiquemos a
oración porque a paz é ante todo don de Deus que se ha de suplicar
continuamente. Dirixamos con confianza e filial abandono a mirada cara a
María, a Nai do Príncipe da Paz.
En comuñón co Servo dos servos de Deus, sigamos as súas orientacións
|
