| |
|
"A Deus que ten poder sobre todas as cousas e que, en virtude da forza
con que actúa en nós, é capaz de facer moito máis do que nós pedimos ou
pensamos, ao a gloria na Igrexa e en Cristo Xesús por sempre e para
sempre. Amén" (Ef. 3,20-21).
Os meus queridos diocesanos de
Mondoñedo-Ferrol:
Recibide un saúdo moi cariñoso ao comunicarvos que o Santo Pai Benedicto
XVI nomeoume bispo voso. Éncheme de gozo sentirme chamado a participar
da plenitude do sacerdocio de Cristo e a ser sucesor dos Apóstolos
mediante a incorporación ao colexio episcopal. Quero que o meu gozo sexa
tamén voso desde hoxe. Séntome, ao mesmo tempo, serenamente preocupado
porque a misión que se me confía é moitísimo superior ás miñas forzas.
Consólame, con todo, saber que vou a vós no nome do Señor, non en nome
propio. Fiándome da forza de Cristo que socorre a miña debilidade, da
que son ben consciente. Conto coa vosa oración e a vosa colaboración,
presbíteros, consagrados e seglares, que desde este primeiro momento
solicito con toda sencillez.
A Igrexa do Señor que peregrina en Palencia recibiu o 20 de novembro de
1949 un Pastor oriundo da diócesis de Mondoñedo, Mons. José Souto Vizoso.
O la pastoreó con total dedicación durante 21 anos, ata a súa xubilación.
O ordenoume diácono. Hoxe a diócesis palentina envíavos a un das súas
presbíteros, para ser 'pastor e bispo das vosas almas'. Así vivimos na
Católica: ningunha Igrexa é tan rica que non poida recibir, nin tan
pobre que non poida dar. Saúdo con afecto fraterno ao voso celoso Pastor
Mons. José Gea e ao voso bispo emérito Mons. Miguel Anxo Araújo.
Anunciemos a Xesucristo. Con paixón e con coraxe. Deus non pode ser nin
ignorado nin arrinconado na nosa sociedade. Eliminarlle ou reducirlle ao
ámbito da vida privada repercute sempre negativamente sobre o ser
humano, pisoteando a súa dignidade e negando os seus dereitos
fundamentais. De costas a Deus, o home se desmorona. Sen esquecer que o
Evangelio de Jesús non se impón, proponse e só pode manifestar a súa
eficacia cando se abraza libremente e con amor, respectando a dignidade
dos pobos, a súa cultura, a súa lingua e as súas tradicións.
Familiarizarme coa cultura e a lingua galegas será unha das miñas
tarefas de agora en diante.
Non podemos perdernos en cuestións nosas de escasa importancia cando
temos diante o desafío de comunicar a nosa vivencia do Deus do amor e da
vida, que se nos manifestou en Cristo Jesús. Recoñezamos, con todo, que
non podemos falar de Deus, se non falamos moito con O. Non é o momento
de adiantar o Programa Pastoral que elaboraremos xuntos e que haberá de
ter respecto ao que termina neste curso 2005, a imprescindible
continuidade e a necesaria novidade. Con todo, estimo que son
inquietudes compartidas: o fortalecimiento da fe dos nosos cristiáns, o
noso testemuño de esperanza ante os que non cren, a potenciación da
iniciación cristiá, o cultivo das vocacións á vida sacerdotal e á vida
consagrada, a animación dos laicos como Igrexa no mundo e, en concreto,
o compromiso das familias cristiás como 'igrexas domésticas'. Así mesmo
seremos creíbles como Igrexa na medida da nosa proximidade solidaria aos
anciáns, os enfermos, os discapacitados, os mozos, os inmigrantes, os
traballadores da industria e do mar, da agricultura e da ganadería.
Co bastón de peregrinos nunha man e co Evanxeo na outra, camiñemos ao
encontro de Cristo da man do apóstolo Santiago e dos nosos patronos San
Rosendo e a Nosa Señora dos Remedios, patroa tamén do meu pobo natal.
Rezo por vós e encoméndome ás vosas oracións.
Palencia, 6 de xuño de 2.005
|