| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Xesús
de Nazaret, a Palabra de Deus que se verque
en palabras humanas, revelounos o rostro do Padre con comportamentos,
con palabras e con silencios. Achegouse aos pecadores sentando á mesa con
eles, abrazou os nenos considerados entón marxinados, curou e reintegrou á
comunidade os leprosos... "Eu tampouco che condeno" díxolle á adúltera e
deulle un horizonte e unha oportunidade nova. "¡Qué
grande é a túa fe!"
exclamou espontaneamente Xesús
ante a reacción da cananea,
unha muller que non pertencía ao pobo elixido....
E Xesús gardou un silencio elocuente na súa
infancia, ante Pilatos,
cando o maltrataban na paixón.
Os contemplativos meditan en
silencio os comportamentos e as actitudes de Xesús,
escoitan con atención as súas palabras e acollen con respecto
os seus silencios. Para eles, que fan da escoita a súa profesión, todo lles
resulta elocuente. O seu silencio custodia a Boa Nova para que non se
deteriore nin se terxiverse. E son felices gardando no corazón a Palabra que
é vida, alegría e esperanza. O silencio permite escoitar con apertura de
mente e corazón, posibilita a resposta axeitada ao momento e á persoa,
facilita o encontro e a presenza mutua. En vida mística, a súa posibilidade
máis alta, a palabra recibe -na sorpresa e a pasividade- o don dun silencio
máis elevado.
Os nosos monxes e monxas non
se conforman con custodiar a Palabra, tamén a testemuñan. Toda a súa vida, e
ás veces as súas palabras, fálannos de Deus. Porque toda a súa existencia
ten ao Absoluto como centro e xira en torno a El.
Porque as súas palabras, que nacen no silencio, non son palabras
baleiras, senón palabras que reflicten o seu amor apaixonado a Jesucristo
e aos homes.
O silencio non é aburrido
para eles. ¿É triste o silencio? "Din as xentes, comentaba un novo trapense
como o beato Rafael,
que o silencio no mosteiro é triste, e difícil
de levar na Regra. Non hai silencio no mosteiro é triste, e difícil de levar
na Regra. Non hai cousa máis equivocada que esa opinión... O silencio na
Trapa é a máis
alegre algarabía que os homes poidan sospeitar... ¡Ay!
se Deus nos dese facultade para ver nos
corazóns, entón veriamos que da alma dese trapense
de mísero aspecto exterior e que vive en
silencio, xermola a cachón e constantemente un glorioso canto de xúbilo,
cheo de amor e de alegría ao seu Criador, ao seu Deus, ao Padre amoroso que
lle coida e lle consola... O silencio do mosteiro non é triste; ao
contrario, pódese dicir que non hai cousa máis alegre que o silencio dun
trapense" (IRMÁN
RAFAEL, Obras
Completas, Ed.
Monte Carmelo, Burgos
1988, 18, 37).
Deus puxo no corazón de todo
home un pozo profundo no que pode achar a auga da vida. Hai que escavalo
para que a auga emerxa das profundidades. É a intimidade do corazón lugar
selado onde podes atopar a Deus e vivir en comuñón con Él.
Non deas rodeos para atoparche con Deus que
habita o teu corazón. No silencio pronuncia o Padre a súa Única Palabra: "Ti
es o meu fillo amado, en ti comprázome". Cala. E acolle. Esquece os teus
proxectos para descubrir o plan de Deus sobre ti. Co inmenso ruído que levas
dentro, nunca oirás a suave brisa na que Deus se manifesta.
Cala. Aprende a reunir todas
as túas forzas para camiñar silenciosamente Él.
"Vide a min os que estades cansos e sufocados que eu vos aliviarei", di o
Señor. ¿Estás enfurecido porque te humillaron e pisaron os teus
dereitos? Garda silencio e desafógate con Deus. Atoparás a paz do corazón. E
só despois acharás as palabras axeitadas para dicir a verdade sen causar
feridas. Escoita os latexos do Corazón de Deus nun encontro de dous
silencios que se buscan. Descende, baixa ata o teu propio corazón. A Deus,
non o esquezas, só se chega descendendo. E non temas afastarte dos homes, os
teus irmáns, porque é en Deus onde de verdade os atoparás. Neste lugar
sagrado poderás vivir a experiencia do que realmente é vivir, morrer, e
resucitar.
Agradecemos aos
contemplativos e contemplativas, especialmente a aqueles que viven na nosa
diocese, a axuda que nos prestan para calmar a nosa sede de Deus. Por iso
deben estar moi cheos de Deus: "Se es sensato -recoméndovos con palabras de
S. Bernardo-
preferirás ser cuncha e sensata non canle; este
segundo recibe a auga déixao correr. A cuncha non; espera a encherse e, sen
menoscabo propio, reborda o que lle sobra... Hoxe sóbrannos canles na Igrexa
e temos poquísimas cunchas. Parece ser tan
grande a caridade dos que verquen sobre nós as
augas do ceo, que prefiren derramalas sen embeberse delas, dispostos máis a
falar que a escoitar, e a ensinar o que aprenderon. Desvívense por rexer aos
demáis e non se saben controlar a si mismos"(S. BERNARDO,
Sermón sobre Cantar dos cantares 18,3).
Miremos á Virxe María como modelo de auténtica contemplación: nela
ponse de relevo que só a Palabra de Deus, acollida e meditada, se torna
fonte de existencia chea que reborda en testemuño crible. "Así se pon de
relevo que a Palabra de Deus é verdadeiramente a súa propia casa, da cal sae
e entra con toda naturalidade. Fala e pensa coa Palabra de Deus; a Palabra
de Deus convértese en palabra súa, e a súa palabra nace da Palabra de Deus.
Así se pon de manifesto, ademais, que os seus pensamentos están en sintonía
co pensamento de Deus, que o seu querer é un querer con Deus. Ao estar
intimamente penetrada pola Palabra de Deus, pode converterse en nai da
Palabra encarnada. María é, en fin, unha
muller que ama (Benedicto
XVI, Deus Caritas
est, 41).
Recibide queridas contemplativas
da nosa diocese o afecto e a bendición do voso Pastor,
|
