| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Este ano a Xornada da Vida
Contemplativa coincide felizmente co Congreso Eucarístico Nacional de
Toledo.
Por iso o lema é un convite imperioso: "¡ Vide adoradores "! ". Todos
somos invitados a gozar contemplando a quen é o centro da nosa
existencia, aínda que de xeito peculiar aquelas persoas consagradas,
varóns e mulleres, que recibiron a especial vocación da vida
contemplativa.
A santa Eucaristía xerou non
poucos carismas na vida da Igrexa. Moitas congregacións levan ao
Santísimo
no nome e todos os consagrados, sexa
cual sexa o seu matiz carismático e a súa
época de fundación, teñen unha particular vinculación co Señor presente
na Eucaristía. Agora ben, a vida contemplativa fai da adoración unha
particular profesión de vida e de amor: a vida contemplativa é
verdadeiramente como un
cenáculo
eucarístico. O silencio do claustro e o retiro do mundo non son nin
mutismo nin fuxida, senón condición necesaria para poder vivir e poder
logo testemuñar o amor de toda a Igrexa cara a
Jesús na Eucaristía. As comunidades monásticas son testemuños vivos e
elocuentes do significado dunha vida eucarística: a comuñón íntima con
Deus e a comuñón profunda cos homes. Por medio da vida litúrxica, e en
concreto a través da adoración eucarística, os monxes queren ser os
adoradores en espírito e en verdade que busca o Deus vivo e verdadeiro (cf.
Jn
4, 23).
¿Que significa adorar? ¿Non é
humillante para unha persoa axeonllarse para adorar a Deus? Cando
dicimos a alguén non só che quero', senón adóroche', estamos a expresar
que o amamos con toda a alma. É tanto como dicir que estamos dispostos a
entregarnos a el, a rebaixarnos polo seu amor, a dar a vida por el. Pois
ben, algo diso é o que facemos os cristiáns cando adoramos a Deus e,
máis concretamente, cando adoramos o Señor presente na Eucaristía.
Nunca é o home máis grande que cando está de xeonllos diante de Deus.
Adorar ao
Dios de Jesucristo, que se fixo pan partido por amor, é o remedio máis válido e
radical contra as idolatrías de onte e hoxe. A adoración dos ídolos, en
cambio, degrádanos e escraviza. Axeonllarse ante a Eucaristía é unha
profesión de liberdade: quen se inclina ante
Jesús se non pode e non debe
prostrar ante ningún poder terreo, por máis forte que sexa. Nós, os
cristiáns, só nos axeonllamos ante o
santísimo
Sacramento, porque nel sabemos e cremos que está presente o único Deus
verdadeiro, que creou o mundo e o amou ata o punto de entregar ao seu
Fillo único (Cf.
Juan 3, 16).
"É fermoso estar con
Él
e, reclinados sobre o seu peito como o discípulo predilecto (cf.
Jn
13, 25), palpar o amor infinito do seu corazón. Se o cristianismo ha de
distinguirse no noso tempo sobre todo pola "arte da oración", ¿como non
sentir unha renovada necesidade de estar longos anacos en conversación
espiritual, en adoración silenciosa, en actitude de amor, ante Cristo
presente no
Santísimo Sacramento? ¡ Cantas veces, os meus queridos irmáns e irmás, fixen esta
experiencia e nela atopei forza, consolo e apoio! (JUAN
PABLO
II, EdE 25)
A isto dedícanse dun modo particular os contemplativos e
contemplativas. A gozar permanecendo xunto ao Señor, a reclinar a súa
cabeza sobre o peito de
Jesús, o seu
bienamado
Señor. Nobre quefacer onde os haxa. E cando lles rolda a tentación de
perder o tempo na oración, ben saben eles que se trata de que o Señor os
quere purificar para que poidan internarse máis no seu misterio
adorable.
Pode resultar sorprendente que os que gastan o seu tempo na
adoración, se fagan con frecuencia solidarios dos sufrimentos e
esperanzas dos seus irmáns. Pero así é. A eles solicítaselles que oren
polos demais. Son confidentes e depositarios de preocupacións, anhelos e
súplicas de toda clase de persoas. Pero non se senten nin sobrecargados,
nin angustiados nin impotentes. Todo o poñen ante a presenza do Señor, a
quen adoran, e están seguros de que, da forma que quizais non saiban
nunca, Deus responderá á súa oración a favor dos demais.
Os contemplativos e contemplativas imitan dun modo singular a
María
que fixo da súa fe o segredo da súa felicidade (Lc
1, 45) e anticipou tamén no misterio da Encarnación a fe eucarística da
Igrexa. Cando, na Visitación, levou no seu seo o Verbo feito carne,
converteuse dalgún modo en "tabernáculo" -o primeiro "tabernáculo" da
historia- onde o Fillo de Deus, aínda invisible aos ollos dos homes,
ofrécese á adoración de
Isabel,
como "irradiando" a súa luz a través dos ollos e a voz de
María.
E a mirada
embelesada
de
María
ao contemplar o rostro de Cristo acabado de nacer e ao estreitalo nos
seus brazos, ¿non é acaso o
inigualable
modelo de amor no que ha de inspirarse cada comuñón e cada adoración
eucarística?
|
