| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Estamos desexando que cheguen as vacacións. Angústianos o fin de curso, cheos de exames e de nervios. O "stress" cotián nos zarandea a todos. Faise preciso saír da rutina de cada día e tomar distancia fronte ás cousas e os acontecementos que nos circundan. Debemos atopar tempos e espazos nos que cese o trafego e a urxencia para poder contemplar, relaxados, a vida, o seu misterio, a súa beleza, as súas tantas cousas boas.
"No mundo en que vivimos, convértese case nunha necesidade poder tomar novo vigor no corpo e no espírito, especialmente para quen vive na cidade, onde as condicións de vida, con frecuencia frenéticas, deixan pouco espazo ao silencio, á reflexión e ao distendido contacto coa natureza" (Benedito XVI).
As vacacións fannos chiscadelas ofrecéndonos todo tipo de señuelos. Cremos que imos ser felices a lume de biqueira. O home, o ser humano, naceu con corazón de festa, necesita a diversión e a expansión. Pero logo experimentamos con frecuencia que nos aburrimos, que a desgana e a apatía vanse apoderando aos poucos de nós. E en setembro temos que recoñecer que perdemos o tempo dunha forma miserable. Haberá algún medio de aproveitar as vacacións e non "queimalas"? Creo que si.
As vacacións, tempo de descanso
Non só para traballar naceu o home. Despois dun curso ou dun ano onde traballamos duramente en todo o que se refire á nosa formación integral, as vacacións teñen que supor un descanso ben merecido. Outra cousa será se a conciencia nos remuerde de facer o vago. Pero descansar non é perder o tempo.
Din que se descansa cambiando de ocupación. E é verdade. Pódese aproveitar o tempo en vacacións de maneira distinta a como o aproveitamos durante o curso; lendo, practicando algún deporte, participando en colonias ou campamentos, cultivando algunhas afeccións...
As vacacións, tempo para a familia
Algúns que durante o curso andan dispersos por razóns de traballo ou estudos coinciden no verán, sobre todo en agosto. Que ben se pasa un longo intre de faladoiro despois de comer ou para cear ou na sobremesa dos domingos! Facer unha pequena excursión en familia pode ser unha magnífica ocasión para coñecernos, facernos felices. tamén os esposos poden aproveitar para dialogar sen présas. Os pais poden dialogar sobre os fillos e cos fillos.
As vacacións, tempo de aprendizaxe
Non como en curso, naturalmente. Pero si moi interesante e moi necesario. Para coñecer a natureza, para coñecernos a nós mesmos, para aprender a estudar, para reforzar o idioma moderno ou as matemáticas que imos arrastrando curso tras curso. Para coñecer á xente, os seus problemas, os seus costumes, os seus anhelos, as súas esperanzas.
"O tempo das vacacións ofrece oportunidades únicas de pausa ante espectáculos suxestivos da natureza, marabilloso "libro" ao alcance de todos, maiores e nenos. No contacto coa natureza, a persoa reencontra a súa xusta dimensión, se redescubre criatura, pequena pero ao mesmo tempo única, "capaz de Deus" porque interiormente está aberta ao infinito. Empuxada polo interrogante de sentido que lle aprema no corazón, percibe no mundo circundante o sinal da bondade e da providencia divina e case naturalmente ábrese ao encomio e á oración" (Benedito XVI).
As vacacións, tempo para Deus
"Deus -como escribiu o Papa Xoan Paulo II - non se toma vacacións e sempre está a nos esperar". Deus séguenos amando en vacacións. E séguenos chamando. Por iso tamén en vacacións temos que sacar tempo para Él. Coidando a Eucaristía se é posible diaria, os momentos de oración persoal, a devoción a María... Como é posible que o que facemos a diario durante o curso deixémolo en vacacións tan tranquilos? Habemos de vivir no mundo, pero sen ser mundanos; sen caer no consumismo, a insolidaridad, o egoísmo, o culto ao pracer inmediato. Coa forza do evanxeo de Jesús temos que cambia o mundo. Non o esquezamos.
"As vacacións son, ademais, días nos que pode haber dedicación máis prolongada á oración, á lectura e á meditación sobre os significados profundos da vida, no contexto sereno da propia familia e dos seres queridos" (Benedito XVI).
Os que non teñen vacacións
Vivimos, sabémolo ben, nun mundo paradoxal e contraditorio. A pobreza convive coa opulencia, o terceiro mundo coa sociedade de benestar, o quefacer coa desocupación. A mobilidade e as présas da sociedade actual mergúllannos moitas veces nun mar de mil ondas. Xunto aos que podemos gozar de vacacións hai outros que teñen que traballar ou seguir padecendo o paro. Non nos esquezamos deles.
|
