|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Agradezo ao Ilustrísimo Señor Alcalde a bienvenida
que me acaba de dar e o seu desexo de que o cariñoso recibimiento dos
diocesanos se vaia transformando en amizade e estreita colaboración para o
meu labor pastoral nesta querida diócesis de Mondoñedo-Ferrol.
O home, un ser cheo de necesidades
Desde o seu nacemento ata a súa morte o ser humano é un ser desvalido.
Necesita corner, beber, vestirse, traballar, descansar, gozar de boa saúde,
etc... E máis aló das necesidades puramente fisiológicas, o home necesita
ser amado e poder amar a alguén. Sen experimentar o amor, a vida carece de
sentido. Necesita tamén sentirse valido e gozar polo menos dunha relativa
autonomía á hora de moverse e decidir. Mais aínda, o ser humano necesita
superar os límites de si mesmo e deste mundo para alcanzar ao ser que lle
supera e envolve, para chegar a Deus mesmo.
As necesidades humanas fundamentais permanecen, outras varían co paso do
tempo. Van aparecendo novas necesidades. Hoxe, por exemplo, non nos preocupa
xa a subsistencia, senón a calidade de vida, gozar dunha boa Seguridade
Social, atopar un sentido e unha finalidade á vida, cando nos sobran medios
para que nos resulte máis cómoda.
Tamén a comunidade cristiá sente, entre outras, a necesidade de sentirse
orgullosa polo servizo que presta á sociedade, impulsando o recoñecemento de
todas as persoas como suxeito de dereitos e obrigacións nos que se
fundamenta o noso sistema democrático, como ben dixo o Señor Oferente.
A nosa Señora dos Remedios
Ante as súas múltiples necesidades, o pobo cristián acode espontáneamente á
Virxe María buscando nela os remedios que necesita.
María ocupa un posto privilexiado no corazón dos sinxelos. Porque o pobo non
parte de conceptos, senón de intuicións. Non fai disquisiciones, senón que
vive; non define, sente.
O pobo sinxelo acode a María nas súas necesidades porque a sente sobre todo
como Nai, como aquela que manifesta cun corazón que é humano a potencia do
Amor infinito de Deus. Baixo o teu amparo acollémonos Santa Nai de Deus, non
deseches as nosas súplicas nas nosas necesidades, antes líbranos de todo
perigo, Virxe gloriosa e bendita (s. IV).
E subliño dous aspectos do seu maternidad: o seu poder e o seu misericordia:
Rezando ou cantando sálvea a aclaman como "Raíña e Nai de Misericordia,
vida, dulzura, esperanza nosa". Ela é nai que sente predilección polos que
sofren e que, de ningún xeito é cómplice da inxustiza, senón que actúa como
suprema valedora de quen a padecen. compartiu o sufrimento e o abandono
humanos e por iso pode ser fonte de consolo e esperanza. María está sobre
todos, pero é de todos e para todos. Ninguén ten dereito a sentirse excluído
do seu amor.
Os diversos títulos que lle outorgamos son como un muestrario elocuente das
máis diversas necesidades humanas. Así invocar a María como Virxe das
angustias, do amparo e dos desamparados, das dores e da esperanza, como A
nosa Señora dos Remedios....
Á nosa Señora dos Remedios acaba de presentar o Señor Alcalde oferente as
necesidades que máis hondamente sentimos neste momento: familias sólidas e
abertas, a unidade de España ameazada polos nacionalismos exacerbados e
excluíntes, a supresión de todo tipo de terrorismos e o florecimiento da
paz, as vítimas dos malos tratos, os mozos aos que habemos de transmitir os
valores cristiáns capaces de dar un sentido positivo ás súas vidas, os
traballadores do campo e do mar, a necesidade de persoas que ocupen os
cargos públicos capaces de buscar ante todo o ben común e o desenvolvemento
dos pobos por encima de infrutuosos radicalismos e enfrontamentos estériles.
A axuda da nosa Señora dos Remedios estamos seguros de que vai ser eficaz.
Cultivemos a devoción a María
Fomentemos a devoción a María, non teñamos ningún medo. Pero lonxe de todo
fanatismo.
"O honor á Raíña -ensinaba San Bernardo- esixe únicamente fidelidade; a
Virxe regia non necesita falso honor, xa que está abundantemente dotada de
verdadeiros títulos de honor e adornada coa coroa de moitas glorias" (San
Bernardo, Carta 174, 2: PL. 182,333).
Juan Pablo II tamén reclamou unha devoción a María baseada na Escritura e a
Tradición orientada pola Liturgia da Igrexa: "Si, María ha de ser moi amada
e honrada, pero cunha devoción que por ser auténtica debe estar
correctamente baseada na Escritura e na Tradición, valorando en primeiro
lugar a liturgia e achando nesta unha orientación para as manifestacións
mais espontáneas da religiosidad popular, ha de expresarse no esforzo de
imitar á "Toda Santa" nun camiño de perfección persoal, debe permanecer
afastada de calquera forma de superstición e va credulidad, e acoller no
recto sentido, en sintonía co discernimiento eclesial, as manifestacións
extraordinarias con que a Bienaventurada Virxe comprácese en ofrecerse en
non poucas ocasións polo ben do Pobo de Deus, debe ser capaz de remontarse
sempre á fonte da grandeza de María, transformándose en incesante Magnificat
de alabanza ao Pai, ao Fillo e ao Espírito Santo" (Juan Pablo II, Xornada de
clausura do XX Congreso Internacional Mariolóxico-Mariano, 24.09.00;
Ecclesia, 3017 (7.10.00) 929).
Mondoñedo, 11 de setembro de 2005
|
