| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
A comunidade cristiá de Ferrol celebra hoxe a súa
festa, a festa de San Xiao, no domingo en que a Igrexa celebra a festa do
bautismo do Señor. Con moitísimo gusto damos continuidade a unha celebración
que se remonta a fai máis de mil anos en que a desaparecida parroquia da
pequena vila de pescadores que era Ferrol, estaba confiada ao patronazgo de
San Xiao, un mártir que viviu en Antioquia no século IV. Un século no que
moitos cristiáns, ante a relaxación de costumes, retiráronse ao deserto para
vivir en serio a súa vida cristiá. San Xiao marchou ao deserto, abandonando
os bullicios de rúa e fuxindo das propias glorias tremendamente sedutoras.
Pero tamén en Antioquía sobreviñeron un día conflitos e persecucións contra
a Igrexa. Multitude de cristiáns foron martirizados. Un bo día o presidente
Marciano, ordenou apresar e encarcelar a Xiao e aos seus monxes. Xiao non se
botou atrás e valientemente profesou a súa fe na hora da persecución. Máis
tarde morreu decapitado. Pero o sangue dos mártires foi unha vez máis
semente de novos cristiáns e a de San Xiao, coa súa inmolación cruenta,
moveu á conversión precisamente a Celso, o fillo do presidente Marciano.
Chámallenos a vivir como testemuñas
Como o noso Patrono, tamén nós estamos chamados a ser, non só mestres da fe,
testemuñas de Xesucristo. "O home contemporáneo - dixo nunha ocasión o Papa
Pablo VI - e repetírono despois Xoan Pablo II e Benedicto XVI- escoita con
maior agrado ás testemuñas que aos mestres e se escoita aos mestres faio
porque son testemuñas". "Apréndese máis de cristianismo " - dixo J. HUBY-
nun locutorio de carmelitas que lendo libros de autores alemáns sobre a
esencia do cristianismo".
Os cristiáns de hoxe estamos chamados a ser testemuñas de Xesucristo no
mundo actual. A fe é, principalmente un don de Deus, pero tamén acolleita e
resposta libre por parte do ser humano. A fe, xa que logo, ten que
expresarse en toda a vida da testemuña, tanto no ámbito laboral como no
lecer, na intimidade do ámbito familiar e tamén na vida pública. Non podemos
fragmentar a fe, nin dividila coma se tratásese dun patrimonio que se
reparte. Precisamente esta testemuña íntegra é o que dá credibilidade ás
crenzas que profesamos no ámbito da nosa intimidade.
«Vós sodes o sal da terra; pero se o sal se desvirtúa, ¿Con que se salará?
[...] Vós sodes a luz do mundo» (Mt 5,13) interpélanos Xesús. Non podemos
ser insulsos nin cobardes. Os cristiáns recibimos do mesmo Señor unha
mensaxe de esperanza e de verdade que non podemos esconder, senón que temos
que proclamalo coa palabra e cos feitos. Os nosos contemporáneos, e
especialmente as novas xeracións, necesitan que volvamos anunciar a fe co
gozo de sentirnos felices.
A dificultade de evanxelizar na sociedade moderna condúcenos, con
frecuencia, ao cansazo e a unha sensación de impotencia, que poden provocar
desalento. Pero non estamos sos, Deus sempre está connosco, e en nós. El
envíanos o Espírito Santo - como lle enviou a Xesús de Nazaret o día do seu
bautismo - que nos axuda a resistir e soportar os envites do mal e as
tentacións de desalento, porque El é a forza divina e sempre sabe o que nos
convén. Fomos bautizados con auga e con Espírito e tamén se pode dicir vendo
en nós a imaxe do seu Fillo tamén a nós dinos o Pai: "Ti es o meu fillo, o
amado, o predilecto".
O anuncio do Evanxeo que estamos chamados a proclamar non se limita ao
crecemento na fe e na vida cristiá, senón que tamén atende ao progreso da
sociedade por las senllas da concordia e a paz. Hoxe quero desde aquí
manifestar en nome da Igrexa que peregrina en Mondoñedo-Ferrol, da que fun
constituído Pastor, o meu máis sinceira condolencia cos familiares do brutal
atentado terrorista que acabamos de padecer. Rezo por eles e con palabras da
Instrución Pastoral que recientemente publicamos os bispos de España: "Orientacións
morais ante a situación actual de España", reitero que o terrorismo é
"intrínsecamente perverso, do todo incompatible cunha visión moral da vida,
xusta e razoable" e que "non só vulnera gravemente o dereito á vida e á
liberdade, senón que é mostra da máis dura intolerancia e totalitarismo".
Unha vez máis ETA e as organizacións que a apoian defraudaron a esperanza de
tanta xente de boa vontade que esperaba unha paz sen atentados nin medos que
corroen a convivencia. O terrorismo constitúe unha "estrutura de pecado" e
por iso habemos de pedir ao que veu a quitar o pecado do mundo que nos axude
a librarnos del. Perseveremos na oración polas vítimas e polos seus
familiares, pola conversión dos terroristas e polo cese da violencia. Que
Deus outorgue sabedoría e fortaleza a quen coas súas decisións e accións
poden colaborar na desaparición do terrorismo de entre nós.
Promotores da cultura da vida e do amor
Vivimos nun mundo no que moitas veces táchase de fundamentalista ao que
pretende ser fiel ás súas propias conviccións. O mártir non é un integrista,
senón que se rexe polo que poderiamos denominar a ética das conviccións. O
mártir vive no amor, impulsado polo Espírito Santo, e este amor a Deus e aos
demáis, precisamente, é o que lle conduce ao martirio. O mártir, como
calquera persoa, ama a vida, non busca a morte, non despreza esta vida nin
as cousas boas que Deus nos deu, pero sabe que a vida esta vida terrenal;
non é un fin en si mesma, e que só a vida vivida intensamente desde o amor e
que aspira a perdurar sempre, é digna de fe. «O martirio é considerado pola
Igrexa como un supremo don e a proba maior da caridade» (LG 42).
O mártir axúdanos en todo o que representa a promoción dunha cultura da
vida, superando a cultura da morte que fai estragos entre nós; habemos de
transformar a obsesión do ter e do consumir no desexo de ser e de amar.
Pensamos que a vida é un don marabilloso que se debe protexer desde o
primeiro momento da concepción ata o último instante do seu proceso natural
e que, por iso mesmo, debemos favorecer unhas condicións para que esta vida
poida ser vivida de forma digna e coa máxima calidade. Pensamos que o que
fai que a vida sexa vivida é o amor que podemos dar aos demais e que podemos
recibir deles. E isto implica claras esixencias para todo cristián. Así se
expresaba Xoan Pablo II: «En múltiples situacións en que están en xogo
esixencias morais fundamentais e irrenunciables, o testemuño cristián debe
ser considerado como un deber fundamental que pode chegar ata ao sacrificio
da vida, ao martirio, en nome da caridade e da dignidade humana» .
Acaba de ocorrer entre nós: un alto cargo do Ministerio do Interior, segundo
parece, tratou de poñer dificultades aos familiares dunha das vítimas do
atentado de Barajas para que se rezase un responso polo que morrera. Ademáis
dunha mostra de terrible falta de humanidade, trátase dun atentado contra a
liberdade relixiosa. "A vida relixiosa dos cidadáns non é competencia dos
gobernos. As autoridades civís non poden ser intervencionistas nin
belixerantes en materia relixiosa", afirmamos os bispos no documento
aludido. "Un Estado laico, verdaderamente democrático, é aquel que valora a
liberdade relixiosa como un elemento fundamental do ben común, digno de
respecto e protección".
E non esquezamos que os atentados contra a libre manifestación das
conviccións relixiosas e actos de culto, o mesmo que os atentados contra os
demais dereitos fundamentais da persoa, minan de raíz a convivencia e
constitúen un atentado contra a paz. Así o acaba de subliñar o Papa
Benedicto XVI na súa Mensaxe con motivo da Xornada Mundial da Paz en 2007.
O sangue dos mártires, semente de novos cristiáns
Sempre foi fecunda o sangue dos mártires para as comunidades cristiás. Así o
esperamos e así o necesitamos tamén hoxe. Debémosllo suplicar humildemente
nas nosas oracións xa que eles, desde o ceo, acompáñannos e non nos esquecen.
A fecundidade virá de moitos modos.
"A nova evanxelización - reclamaba o Papa Xoan Pablo II en 1993- necesita
novas testemuñas, persoas que experimenten a transformación real da súa vida
en contacto con Xesucristo e sexan capaces de transmitir esa experiencia a
outros. Esta é a hora de Deus, a hora da esperanza que non defrauda. Esta é
a hora de renovar a vida interior das vosas comunidades eclesiales e de
emprender unha forte acción pastoral e evangelizadora no conxunto da
sociedade española".
A nova evanxelización require unha forte experiencia de Deus que xere un
incontenible entusiasmo na tarefa de anunciar o Evanxeo. Son necesarios
camiños novos nos que vaian callando sínteses novas de fe e cultura, fieis á
tradición viva da Igrexa e significativas para o home de hoxe. Hai que
atopar fórmulas novas que testifiquen ás claras a forza regeneradora do
Evanxeo nun mundo como o noso, descreído por unha banda e necesitado como
nunca de comuñón e de esperanza por outra.
Non esquezamos, con todo, que evanxelizar é dar vida e isto ten un prezo:
"se o gran de trigo non se oculta na terra e morre...". Non se evanxeliza
sen cruz. O evanxeo sempre atopa resistencia no mundo e en nós mesmos. O
evanxeo é, como recoñece abiertamente San Pablo, unha tolemia e un escándalo
(1 Cor. 2,23) e por iso é frecuentemente rexeitado polos sabios deste mundo.
Sen paixón e sen cruz non hai fecundidade multiplicada de resurrección. Só a
cruz e, se é o caso o martirio, purifican o noso labor evanxelizadora e
sacódennos a apatía, as falsas seguridades e as fáciles acomodaciones. O
auténtico evanxelizador acredítase polas súas persecucións, tribulacións,
feridas e cicatrices, trofeos da súa tarefa apostólica (2 Cor. 6,7).
 |
