| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Moitas persoas piden un crédito para comprar un
coche, unha vivenda? Os países pobres tamén o fan. Piden diñeiro prestado
aos países ricos para pagar estradas, hospitais, escolas, centros de saúde.
Tamén os países teñen que devolver o capital máis os intereses dos préstamos
que reciben. Con todo, hai dúas diferenzas importantes. As persoas reciben o
diñeiro directamente e, cando o devolven, fano conforme ás condicións
pactadas. Pero cando un país recibe o préstamo, o diñeiro chega aos Gobernos
e aos cidadáns non se lles informa achega do uso do mesmo nin das condicións
da súa devolución. Unha segunda diferenza é que, cando unha empresa ou
persoa non pode devolver o crédito declárase creba. Con todo, os países en
vías de desenvolvemento non poden pedir que se lles declare en creba: non
existen procedementos nin árbitros para ese efecto.
Nacer endebedado, vivir endebedado, morrer endebedado... é o destino dos
pobres de Terceiro Mundo. A Débeda Externa convértese na morte interna. Por
mor da Débeda non poden facer reforma agraria, nin poden atender á saúde, á
educación, etc. E difícilmente poden facer fronte aos intereses xerados pola
súa débeda exterior.
No ano 2000, Cáritas, Mans Unidas, CONFER, Xustiza e Paz uníronse para
promover, xunto con outras organizacións para o desenvolvemento, unha
campaña a favor da condonación da débeda dos países do Terceiro Mundo. Seis
anos despois constatamos que, neste mundo globalizado no que vivimos, a
débeda externa crece sen cesar e acentúanse as desigualdades e a
concentración das riquezas. Podemos afirmar con dor que "a débeda segue
sendo un "pesado lastre" que compromete as economías de pobos enteiros,
freando o seu progreso social e político".
Na raíz destes males está ciertamente o pecado. Por iso os cristiáns non
podemos permanecer de brazos cruzados. O Papa Benedicto XVI, manifestaba fai
uns meses: "Continuaremos participando activamente no esforzo común para
crear as condicións duraderas dun progreso real para toda a familia humana,
no que a ninguén falte o pan de cada día. (...) Os sufrimentos humanos non
poden ser estraños á celebración do misterio eucarístico, que nos compromete
a todos a traballar pola xustiza e a transformación do mundo de xeito activo
e consciente, a partir do ensino social da Igrexa, que promueve a
centralidad e dignidade da persoa".
Con esta carta quero animar a todos a participar nesta Campaña que é tanto
como traballar pola cultura da vida e da solidariedade. ¿Por canto tempo
imos estar freando o desenvolvemento dos pobos empobrecidos co noso
consumismo desenfrenado?
|
