Celebramos a festa de San Julián dentro do Ano Sacerdotal convocado polo Papa Benedicto XVI. Creo que é unha boa ocasión para que reflexionemos brevemente sobre o sacerdocio común dos fieis, unha realidade bastante ignorada dentro do Pobo de Deus. "A Igrexa enteira -ensina o Catecismo da Igrexa Católica no nº 1591- é un pobo sacerdotal. Polo bautismo, todos os fieis participan do sacerdocio de Cristo. Esta participación chámase "sacerdocio común dos fieis". A partir deste sacerdocio e ao seu servizo existe outra participación na misión de Cristo: a do ministerio conferido polo sacramento da Orde, a tarefa do cal é servir en nome e en representación de Cristo-Cabeza no medio da comunidade".

 

 

 

1. O único sacerdocio de Cristo

 

Para poder captar en todo o seu valor o sacerdocio común dos fieis habemos de remontarnos ao sacerdocio de Cristo, que sen dúbida pode ser cualificado como de sacerdocio único e novo. En efecto, no NT non se lle chama a Jesucristo sacerdote, agás no escrito aos Hebreos, onde se nos di que levou á súa consumación os sacerdocios antigos -pagán e xudeu- e anulounos, para inaugurar un sacerdocio novo e vivo. "Non queres sacrificios e ofrendas e déchesme un corpo: Aquí estou para facer a túa vontade", di Jesús ao entrar neste mundo. E sae del proclamando: "Todo está consumado", cumprín a vontade do Padre ata o final. O sacerdocio de Cristo consiste, ante todo, en facer de toda a súa vida unha ofrenda agradable aos ollos de Deus. Cristo é o único "Sumo Sacerdote segundo a orde de Melquisedec" (Hb 5,10; 6,20), o Sacerdote "santo, inocente, inmaculado" (Hb 7,26), que, "mediante unha soa oblación levou á perfección para sempre aos santificados" (Hb 10,14).

 

 

 

2. O pobo sacerdotal

 

Cristo, sumo sacerdote e único mediador, fixo da Igrexa "un Reino de sacerdotes para o seu Deus e Padre" (Ap 1,6; cf. Ap 5,9-10; 1 P 2,5.9). Toda a comunidade dos crentes é, como tal, sacerdotal. Os fieis exercen o seu sacerdocio bautismal a través da súa participación, cada un segundo a súa vocación propia, na misión de Cristo, Sacerdote, Profeta e Rei. Polos sacramentos do Bautismo e da Confirmación os fieis son "consagrados para ser...un sacerdocio santo" (LG 10)

 

 

 

3. Para que capacita o sacerdocio común dos fieis? Como se exerce concretamente?

 

A participación no sacerdocio de Cristo polos sacramentos do bautismo e a confirmación permítenos:

 

· o acceso inmediato a Deus:

 

Nas relixións pagás só o sacerdote podía acceder á divindade. Ao 'santo dos santos' do templo xudeu só accedía o sumo sacerdote unha vez ao ano (Lev 16,2; Heb 9,7). Pois ben, Cristo, coa súa morte e resurrección, aboliu todas as separacións rituais, os muros e barreiras foron abatidos e abriu a todos o acceso ao Padre. "Por El temos os uns e os outros o poder de achegarnos ao Padre no mesmo Espírito" (Ef. 2, 18).

O cristián non queda no umbral do templo. Todo cristián, con confianza e sen medo, pode achegarse a Deus.  «Xustificados así pola fe, esteamos en paz con Deus por Nuestro Señor Jesucristo, polo cal obtivemos, en virtude da fe, o acceso a esta graza, na que nos mantemos e nos gloriamos...» (Rm 5,1 ss.). Cunha alusión ben clara á liturxia do Kippur, é dicir, á expiación, e subliñando aínda máis o contraste coas limitacións antigas, a Carta aos Hebreos dinos: «Así pois, irmáns, xa que temos libre entrada no santuario grazas ao sangue de Jesús, seguindo o camiño novo que El nos inaugurou...; acheguémonos con corazón sincero...» (Hb. 10,19-22).

 

· anunciar a Palabra de Deus:

 

«Non terán xa que instruirse dicíndose uns a outros: ¡ Coñecede o Señor!, porque me coñecerán todos, rapaces e grandes, oráculo do Señor», profetizara Jeremías. Pois ben, o escrito aos Hebreos dá conta de que este oráculo se cumpre no Novo Testamento (Hb. 8, 8-12). Todo cristián, en canto instruído por Deus (1 Jn. 2,27), se non pode nin debe conformar con ser receptor da Palabra de Deus senón que debe ser o seu heraldo. E dende a diversidade de carismas e ministerios. Anunciar a Palabra de Deus non é privilexio dos ministros ordenados. Todos os cristiáns temos que anunciar as marabillas do que nos chamou das tebras á súa luz admirable... e estar sempre preparados para dar razón a quen nola pida da esperanza que hai en nós" (1 Pe. 2, 9.12).

 

O presidente de Antioquía, Marciano, ordena apresar e encarcerar a Julián e os que con el residían no mosteiro. Pero Julián non se amedrenta e valentemente profesa a súa fe na persecución. Hai expectación na xente cando Marciano increpa con solemnidade a Julián:

 

-Adora os deuses.

-Non hai máis Omnipotente que Deus, o Padre noso, replica Julián.

-Obedece os decretos do emperador.

-Jesucristo é mi único Cesar.

-¿Cres nun Crucificado?

-El ten escuadróns inmortais.

-Marcharás á morte.

-O emperador de Roma tamén é po e en po converterase.

Con esta valentía anuncia o noso Patrón ao Deus vivo e verdadeiro fronte aos ídolos do mundo.

 

 

· ofrecer sacrificios espirituais:

 

O Concilio Vaticano II insiste nesta tarefa. "Os bautizados son consagrados... para que por medio de todas as obras do home cristián ofrezan sacrificios espirituais" (LG. 10). E máis adiante: "os fieis exérceno (o sacerdocio rexio)... co testemuño dunha vida santa, coa abnegación e a caridade operante". Os sacrificios espirituais son -segundo Rom. 12,1- a propia vida ofrecida "en sacrificio vivo, santo, acepto a Deus como culto espiritual". En definitiva, trátase de que o home non só ofreza cousas, senón que se entregue a si mesmo como loanza e acción de grazas pola entrega que Deus lle fixo de si mesmo na persoa de Cristo. "Todas as obras, oracións e proxectos apostólicos, a vida conxugal e familiar, o traballo cotián, o descanso de alma e corpo, se se realizan no Espírito, mesmo as molestias da vida se se sofren pacientemente, convértense en hostias espirituais aceptables a Deus por Jesucristo (1 Pe. 2,5)" (LG. 34).

 

 

· participar activa, consciente e responsablemente na liturxia:

 

 No culto cristián todos os bautizados toman parte activa e non asisten como meros espectadores. Porque é toda a comunidade cristiá, reunida en asemblea de Deus, a que celebra (SC. 14. 26. 48). É verdade que non é unha comunidade igualitaria, senón que hai diversidade de carismas e ministerios... e isto reflíctese, como é evidente, na celebración litúrxica. Pero este feito non obsta para que se insista en que, en virtude do sacerdocio común, os fieis laicos non son "estraños e mudos espectadores", como ensina o Vaticano II (LG. 48).

 

 

· participar nas tribulacións de Cristo:

 

Non é tarefa doada nin triunfalista ser pobo de Deus, ser sacerdocio santo. Certo que Cristo nos prometeu a vitoria final: Jesús dixo que El venceu ao mundo e sabemos que a vitoria que vence ao mundo é a nosa fe. Pero non nos prometeu facilidades, aínda que nos advertira que do sufrimento nace a vida. Se a El o perseguiron, a nós non nos faltarán persecucións. "Pois nós -asegura san Pablo-, aínda que vivos aínda, vémonos sempre entregados á morte por causa de Jesús, para que tamén a vida de Jesús se manifeste na nosa carne mortal" (2 Cor. 4, 11-12). Pero constatar na propia carne esta realidade lévalle á alegría: "Agora alégrome dos meus padecementos por vós, e vou completando na miña carne o que lle falta á paixón de Cristo polo seu corpo que é a Igrexa" (Col.1,24). Igualmente S. Pedro recomenda: "...A medida que tomades parte nos sufrimentos de Cristo alegrádevos, para que tamén na revelación da súa gloria saltedes de gozo. Benaventurados vós se sodes ultrajados polo nome de Cristo" (1 Pe. 4, 12-16).

 

Deus axuda aos mártires e coloca nos labios dos seus escollidos palabras irresistibles que confunden e vencen os tiranos. No relato do martirio de S. Julián, o noso Patrón, podémolo comprobar fehacientemente:

 

- ¿Riste dos nosos deuses e do noso emperador?, pregúntalle o presidente Marciano. Ante os tormentos non haberá bromas nin réplicas.

E cambiando de táctica, promételle:

-os teus pais, Julián, foron nobres. Darémosche honras.

-Dende o ceo míranme e aléntanme a permanecer na miña relixión, contesta o mártir Julián

-O cristianismo é relixión de escravos e adoran un crucificado. Os nobres non van á cruz.

-O meu Deus ten a nobreza de derramar todo o sangue polo ben e a salvación dos homes.

-Abonda, Julián. Que che abran dolorosos e profundos sucos sobre a túa carne cristiá.

 

Vimos con que forza e convencemento viviu San Julián, o noso Patrón, o seu sacerdocio bautismal. Deamos grazas ao Señor que nos chamou a anunciar as marabillas do que nos chamou das tebras á súa luz admirable e nos dá a forza do seu Espírito para ser as súas testemuñas no martirio de cada día.