| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos diocesanos:
Hai
xa algún tempo escribinvos acerca da crise económico-financeira unha
carta que titulaba: "Unha crise, ¿só económica "? ". Hoxe síntome
obrigado a compartir de novo convosco a dura situación que padecemos.
Consólame comprobar que dende que comezou esta crise moitos cristiáns,
comunidades cristiás e grupos
eclesiales
vos comprometestes persoal e comunitariamente para aliviar a dor de
tantos irmáns nosos.
1.
Datos preocupantes
A
nosa sociedade, tamén en
Galicia,
está a pasar por momentos críticos, e, para moitos, moi dolorosos. A
crise levou por diante 56.000 postos de traballo durante o ano 2009. Así
rezaba un titular de prensa o 29 de xaneiro de 2010 facendo referencia á
Enquisa de Poboación Activa (EPA).
En xaneiro de 2010 perdéronse 8.789 postos de traballo máis. En total o
número de parados en xaneiro elevábase a 231.628 persoas. A afiliación á
Seguridade Social caeu en
Galicia
nese mesmo mes de forma moi notable.
Todo iso tivo un reflexo no número e o perfil das persoas que acoden a
solicitar axuda a
Cáritas.
Durante 2008 a maioría dos usuarios dos servizos de
Cáritas
eran inmigrantes con pouco tempo de residencia en España, en cambio
durante 2009, a maioría son persoas e familias españolas e inmigrantes
que xa estabilizaran a súa situación laboral e agora volven a
Cáritas
porque padecen de novo o desemprego.
Durante 2009 agraváronse notablemente os efectos da crise na Diocese de
Mondoñedo-Ferrol.
Mentres no 2008 o 85% dos beneficiarios do programa de emprego de
Cáritas
eran mulleres e só un 15% homes, ao rematar 2009 preto do 40% son homes,
cabezas de familia na maioría dos casos, que nunca tiveran necesidade de
acudir aos servizos de
Cáritas,
que non coñecen a rede de cobertura dos servizos sociais públicos e que
se viron obrigados a pedir axuda por perda de traballo. Na súa maioría
pertencen ao sector de servizos e ao sector da construción. Xente con
moitos anos de experiencia de traballo e que non poden acceder ao
mercado laboral na súa profesión porque as ofertas laborais no seu campo
desapareceron. Polo tanto, han de reciclarse e de formarse noutros
ámbitos para poder acceder ao novo mercado laboral que se está a poñer
cada vez máis difícil. No sector de empregadas de fogar, por exemplo, é
cada vez menor a oferta que se recibe.
Nos
últimos meses, detectouse un maior incremento de persoas que acoden ao
servizo de emprego como consecuencia das regulacións de emprego (ERE)
de moitas empresas de
Ferrolterra
e o peche de pequenas empresas auxiliares da empresa
Alcoa
na zona da
Mariña
na provincia de
Lugo.
Por se fose pouco, moitas persoas que se beneficiaban do subsidio de
desemprego perdérono e agora piden axuda para a cobertura das
necesidades básicas.
A
nosa
Cáritas
Diocesana de
Mondoñedo-Ferrol,
tanto nos seus servizos centrais coma en boa parte dos equipos de
acollida das
Cáritas
parroquiais, viu como aumentaba paulatinamente o número de persoas que
acudían a ela. O Centro de día para persoas sen fogar que ofrece na
cidade de
Ferrol,
aumentou o seu número de usuarios en torno a un 40%, disparándose o seu
presuposto ata os 90.000
euros.
Os seus usuarios reciben alí o almorzo e a merenda, e xa non acoden tan
só os denominados transeúntes, senón tamén persoas da cidade que viu
como descendían os seus ingresos. O programa de emprego, pola súa banda,
case duplicou o seu gasto, que superou en 2009 os 115.000
euros.
Tamén as
Cáritas
parroquiais aumentaron notablemente o nivel de axudas, discorrendo
formas de obter máis fondos. A elas foi destinada en boa medida a
partida de 60.000
euros
achegada pola Fundación
Barrié
a través do Programa de Axudas de Emerxencia Social, grazas á cal se
atendeu 218 familias, cun total de 832 beneficiarios. Pero moito maior
foi a cifra total de persoas atendidas polas
Cáritas
cos seus propios recursos. As axudas diríxense fundamentalmente ás
necesidades máis básicas: vivenda, alimentación, gastos sanitarios e
escolares, etc... a maior parte das familias axudadas padecen o paro,
moitas veces con fillos menores ao seu cargo, aínda que tamén hai
pensionistas e persoas cun traballo moi precario.
2.
Que podemos facer?
A
Igrexa vén realizando dende hai moitos séculos a misión que recibiu do
Señor. Nun mundo globalizado, onde os pobres sofren a peor parte, a
Igrexa renova o seu compromiso con eles. E faino con entrañas de
misericordia que nacen da fe en
Jesús de Nazaret,
o Fillo do Deus vivo, que veu a anunciar a Boa Nova aos pobres,
reclamando tamén deles a conversión e a fe.
Jesús
revelounos que
Él
é servido e acollido nos famentos e forasteiros (Mt.
25). E
S.
Pablo
advírtenos: "Pois coñecedes a xenerosidade do noso Señor
Jesucristo,
o cal sendo rico, por nós fíxose pobre co fin de que vos enriquecésedes
coa súa pobreza" (2
Cor
8, 9).
Ante as dificultades económicas e sociais da hora presente, como Bispo
desta Igrexa de
Mondoñedo-Ferrol,
non teño solucións técnicas que ofrecer, pero si entra dentro do meu
labor pastoral iluminar coa luz do Evanxeo, a través da doutrina social
da Igrexa, o
gravísimo
problema que nos afecta. A comunidade cristiá, especialmente a través de
Cáritas,
Mans Unidas e outras institucións de caridade da Igrexa, están a atender
e acompañando aos máis necesitados do noso país e dos países en vías de
desenvolvemento, vítimas, tamén, da crise económica global e da
recesión.
Animo as comunidades cristiás e a todos os homes de boa vontade a
considerar as dificultades actuais, que afectan gravemente os máis
débiles. Non baixemos a garda. Ao contrario, comprometámonos con maior
xenerosidade e solidariedade.
Teñamos especialmente en conta as familias, sobre todo ás familias
numerosas e ás mozas. Os pequenos e medianos empresarios, así como os
agricultores e gandeiros, viven nunha angustiosa situación económica.
Non esquezamos os inmigrantes procedentes de países pobres. "Moitos
deles colaboraron co seu traballo e cos seus servizos, en tempos de
prosperidade, ao noso desenvolvemento e benestar, aumentaron
considerablemente os recursos do noso país, da caixa da facenda pública
e da Seguridade Social, animaron o consumo, o mercado da vivenda e a
vida laboral en xeral. Agora, en momento de crise, de paro e de
recesión, non podemos abandonalos ao seu suerte"].
A
escasa protección social da familia e as políticas
antinatalistas
son perniciosas para a sociedade e terán efectos económicos prexudiciais
para as xeracións futuras. Na última encíclica do
Papa Benedicto
XVI lemos: "A apertura moralmente responsable á vida é unha riqueza
social e económica"].
É
evidente que a crise está a infundir medo ao futuro non só pola
inseguridade respecto ao posible mantemento do Estado de Benestar, senón
tamén polas consecuencias que xera, ao aumentar a taxa de desemprego e
reducir a actividade económica. Pero non pode afogar a nosa esperanza,
que se fundamenta en
Cristo Jesús.
Debe ser máis ben un acicate para poñer en Deus a referencia
verificadora das nosas actitudes e comportamentos.
3.
Poñamos de novo mans á obra
Non
abonda contemplar a realidade na súa complexidade actual. Nin abonda
tomar conciencia dos problemas que está a ocasionar. É imprescindible un
profundo sentimento de caridade solidaria con todos os que sofren. Hai
problemas derivados desta crise que están a esixir unha resposta
inmediata.
Unha das preocupacións máis graves ten que ver coa ocupación e o emprego.
A pobreza e o desemprego degradan a dignidade do ser humano. Por iso é
necesario impulsar un novo dinamismo laboral que nos comprometa a todos
en favor dun traballo digno.
Son
tamén consciente de que a humildade dos nosos recursos materiais non nos
permite dar unha resposta global a todos os problemas que se presentan
neste momento na nosa sociedade. É máis, son consciente de que é a
sociedade enteira, e de xeito destacado os poderes públicos, os que
teñen que velar por conseguir esa nova economía que permita o
desenvolvemento humano integral que ten que ser o seu obxectivo
prioritario. Pero dende esa humildade habemos de achegar o noso gran de
area á tarefa inxente que hoxe nos desafía.
4.
Non hai verdadeiro desenvolvemento sen Deus
As
causas da grave crise que padecemos teñen a súa orixe na perda de
valores morais: a falta de honradez, a cobiza, que é raíz de todos os
males (Cf.
1
Tim
6, 10),
e a carencia de control das estruturas financeiras, potenciada pola
economía globalizada.
Na
miña primeira carta sobre esta crise dicíavos: "Agora ben, máis alá
dunha crise económico-financeira, estamos vivindo unha crise cultural e
espiritual. O
Papa Benedicto
XVI sinalou: "A actual crise económica global debe ser vista como un
campo proba, como un desafío e non só como unha emerxencia á cal dar
respostas de miras miopes". Deste modo, o Papa propón un novo "modelo de
desenvolvemento", esixido "non só polas dificultades financeiras
inmediatas, senón polo estado de saúde ecolóxica do planeta e -sobre
todo-- pola crise cultural e moral, os síntomas da cal son evidentes en
tódalas partes do mundo".
Na
súa última encíclica o Papa advirte que "o primeiro capital a salvar e
valorar é o home, a persoa, no seu integridad"[].
Pablo
VI, pola súa banda, recordounos que o verdadeiro desenvolvemento debe
alcanzar a todo o home e a todos os hombres].
Non podemos pecharnos nun horizonte terreo, feito só de benestar
material, prescindindo dos valores morais e do significado transcendente
da súa vida. O verdadeiro desenvolvemento esixe persoas rectas para
erradicar en todo momento a corrupción, a ilegalidade e a sede de poder.
Quero finalizar esta Carta pastoral facendo unha chamada ás comunidades
cristiás e a todos os homes e mulleres que desexen unirse nun compromiso
decidido para saír da crise, sabendo que é prioritaria a conversión do
corazón para obter os cambios sociales].
Inviteivos o curso pasado a facer unha colecta para
Cáritas
con motivo das Primeiras Comuñóns. Nalgunhas parroquias fíxose outro
tanto con motivo das Confirmacións e as vodas. Invitei tamén aos
Concellos a rebaixar o presuposto de festas e incrementar o de Benestar
Social. Algunhas familias entregan o 1% dos seus ingresos como un signo
do seu compromiso cos pobres. Pola nosa parte, os Bispos españois, a
través de
Cáritas,
entregamos o 1,5% do fondo común interdiocesano. Vexamos qué novas
decisións podemos tomar sobre os nosos gastos como familias e como
persoas en particular.
Como Igrexa samaritana colaboremos con outras institucións e
organizacións sociais na solidariedade coas vítimas da crise.
No Ano
San Compostelano
que estamos a celebrar pidamos ao Señor, por medio do Apóstolo
Santiago,
a luz e a forza que necesitamos para dar un valente testemuño cristián
no mundo de hoxe.
Benedicto XVI, Carta encíclica Caritas
in veritate, 25.
Cf. Pablo VI, Carta encíclica Populorum
progressio, 14.
|
