|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos diocesanos:
Na nosa casas temos fotos e todo tipo de recordos dos seres queridos que xa
non viven entre nós. Así os facemos presentes e non os esquecemos. As fotos
non valen moito por si mesmas pero nos axudan a relacionarnos cos seres
queridos. Para os cristiáns, os santos pertencen ao noso seres queridos. A
través deles, Divos continúa facéndonos moitos favores. Cando acollemos as
reliquias do noso Patrón San Rosendo pensamos nunha persoa real que viviu as
nosas loitas e anunciou o Evanxeo nestas terras e agora vive no ceo.
Agradecemos ao bispo de Ourense que acolla de bo grado a nosa petición de
telas entre nós durante unha semana.
Recordemos a muller enferma que tocou o manto de Xesús: "habendo oído o que
se dicía de Xesús, achegouse por detrás entre a xente e tocou o seu manto.
Pois dicía: "Se logro tocar aínda que sexan os seus vestidos, salvareime".
Inmediatamente secóuselle a fonte de sangue e sentiu no seu corpo que
quedaba sa do mal" (Mc. 5,27-29). Para ela, tocar o manto era un xeito de
entrar en contacto con Jesús. De forma semellante veneramos nós as
reliquias; non por elas mesmas, senón polo santo ao que representan. Divos
pode concedernos favores por intercesión dos santos, pero máis importante é
achegarnos a eles para inspirarnos nas súas vidas e imitalos na nosa vida
diaria.
A devoción ás reliquias, dentro da Igrexa, é moi antiga. Primeiramente
veneráronse as reliquias dos mártires e comezouse a celebrar a Eucaristía
xunto ás súas tumbas. A Carta dos fieis da Igrexa de Esmirna, ano 156, é
representativa da veneración aos mártires: "Tomamos os ósos, que son máis
valiosos que pedras preciosas e máis finos que ouro refinado, e puxémolos
nun lugar apropiado, onde o Señor permitiranos reunirnos".
A razón do culto ás reliquias pode responder a aquelas palabras de San
Pablo: "Non sabedes que sodes templo do Espírito Santo?" (1, Cor 3, 16-17; 2
Cor 6, 16). Todos os santos e santas foron dun modo moi especial templos
vivos do Espírito Santo.
Con todo, habemos de evitar algúns comportamentos en relación coas reliquias
dos santos. Non é correcto crer que as reliquias teñen poder por se mesmas.
Iso sería maxia e superstición. A nosa atención ao veneralas diríxese á
persoa do santo. Tampouco se pode esaxerar a importancia das reliquias na
Igrexa: poden ser unha axuda á fe pero non son elemento central dela. Por
fin, tampouco debemos desprezalas ou dubidar que Divos poida utilizalas como
instrumentos seus para concedernos favores.
Acollamos na casa do noso corazón a San Rosendo, monxe, bispo e pacificador
entre nós e camiñemos tras as súas pegadas.
 |
