| |
|
Un ano máis, queridos consagrados e consagradas, ocupades un lugar
privilexiado no corazón da Igrexa universal e diocesana con motivo do
Día da Vida Consagrada. Neste Ano
San Compostelano gustaríame recordarvos algúns
elementos constitutivos da vosa vida.
Sodes
peregrinos
Non tedes aquí morada permanente. Na vosa mochila de camiñantes só
podedes levar o esencial. E como dixo o poeta: "Ninguén foi onte, / nin
vai hoxe, / nin irá mañá/ cara a Deus/ por este mesmo camiño / que eu
voy./ Paira cada home garda/ un raio novo de luz o sol/ e un camiño
virxe Deus". Nas vosas frontes levades a marca de ser visitados por
Deus. O seduciuvos e cambiouvos os plans. Xa non podedes vivir sen
El. Pero só entrevedes a
fermosura do rostro de Deus cos ollos iluminados da vosa fe. Ensinádenos
que vivir a fe é unha aventura, non un aburrimento. Que non podemos
vivir só de recordos. Que hai que seguir facendo camiño: aínda que
asomen o cansazo e a fatiga, aínda que nos rolde a tentación de facer
parada e fonda para vivir inmersos no consumismo e na superficialidade.
O recordo da meta, o abrazo definitivo con
Dios Padre,
ten que estimular noso camiñar.
Sodes
amigos de Deus
Escoitastes unhas palabras de
Jesús que vos deixaron sen
respiración: "Xa non vos chamo servos, senón amigos". Vivides asombrados
e estremecidos. "Todo o que oín ao meu Padre, volo comuniquei": o Señor
chamouvos á súa intimidade, non quere ter segredos convosco. Ben sabedes
que ser amigo de Cristo quere dicir arder co seu amor incandescente,
quedar transformado polo esplendor da súa beleza. Na nosa pequenez
reflíctese a grandeza da súa presenza. O noso tempo ten necesidade de
quedar ebrio pola riqueza da súa graza.
Ser amigo de Cristo significa manter sempre ardente no corazón unha
lapa viva de amor, alimentada continuamente pola riqueza da oración. Non
só en momentos de alegría interior. Tamén cando aparecen as
dificultades, a aridez e o sufrimento.
Recordádenos que todos estamos chamados a ser amigos íntimos de
Jesús.
A ''estar con
El'',
a testemuñar a fidelidade do seu amor. "Ninguén ten maior amor que o que
dá a vida polos amigos". E Cristo amounos ata morte que remata na
resurrección gloriosa.
Sodes
apóstolos
Inxectade a forza viva e perenne do Evanxeo nas veas da humanidade
actual. Pretendemos construír a convivencia humana sen Deus e non
recoñecemos dunha vez que unha convivencia así se volve contra o home
mesmo. Padecemos de individualismo e falta de respecto. Confundimos a
liberdade coa libertinaxe e, baixo o xugo do relativismo subxectivo,
esquecéusenos a solidariedade. Formando comunidades fraternas,
solidarias, elixindo ser pobres para ser libres, vivindo con ardor un
amor que non ten fronteiras, ... demostrádenos que hai un estilo
alternativo de vida. A virxindade consagrada non se pode enmarcar na
lóxica deste mundo. Vivir unha vida casta quere dicir tamén renunciar á
necesidade de aparecer, asumir un estilo de vida sobrio e humilde.
Pódese amar sen posuír. Todo home e toda muller poden, se deixan a Deus
entrar na súa vida, ser curados das súas feridas afectivas. Seguide
manifestando o rostro amoroso de Deus ás persoas máis humildes. Sobre
todo exercitando a compaixón e a misericordia cos máis zorregados pola
inxustiza do noso mundo.
Fuxide da mediocridade estéril
O
Papa Benedicto
XVI tivo a liberdade e a coraxe de dicirvos: "A vida consagrada nos
últimos anos volveu a ser comprendida cun espírito máis evanxélico, máis
eclesial
e máis apostólico; pero non podemos ignorar que algunhas opcións
concretas non ofreceron ao mundo o rostro auténtico e
vivificante de Cristo. De feito, a
cultura
secularizada
penetrou na mente e no corazón de non poucos consagrados, que ven nela
unha forma de acceso á modernidade e de achegamento ao mundo
contemporáneo. A consecuencia é que xunto cun indubidable impulso
xeneroso, capaz de testemuño e de entrega total, a vida consagrada
experimenta hoxe a insidia da mediocridade, do aburguesamento e da
mentalidade consumista"[].
Conclúo coas palabras, altamente estimulantes, que vos dirixiu
Juan Pablo
II: "¡ Vós non soamente tedes unha historia gloriosa para recordar e
contar, senón unha grande historia que construír! Poñede os ollos no
futuro, cara ao que o Espírito vos impulsa para seguir facendo convosco
grandes cousas, para que este o noso mundo confiado a man do home...
sexa cada vez máis humano e xusto, signo e anticipación do mundo futuro"].
|
